เมืองไทยมีหลักสูตรที่ถูกเรียกว่าหลักสูตรอภิมหาอภิสิทธิ์ชนมากมายเหลือเกินจนไร้ปัญญาจะแจกแจงให้ทราบได้ทั้งหมดภายในระยะเวลาสั้นๆ แต่ในที่นี้จะไม่ขอกล่าวถึงชื่อหลักสูตรเหล่านั้น เพราะเชื่อว่าแม้ไม่อ้างชื่อตรงๆ ก็เป็นที่เข้าใจได้โดยไม่ยากสำหรับคนในสังคมไทย

บ้านเมืองของเรานั้นถูกมอง ถูกวิพากษ์ว่าเป็นดินแดนของระบบอุปถัมภ์ เมืองที่เต็มไปด้วยระบบเส้นสายพวกพ้อง รุ่นพี่รุ่นน้อง สายสกุล ซึ่งการมีสภาพเช่นนี้ทำให้ประเทศไทยไม่สามารถได้คนดีจริง เก่งจริง ไปทำงาน หรือไม่เป็นผู้บริหารงาน โดยเฉพาะงานราชการ รัฐวิสาหกิจ และการเมือง แต่ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงมากนักสำหรับงานเอกชน เพราะเอกชนไม่ทน และไม่ยอมให้คนโง่เข้าไปทำหน้าที่ผู้บริหารองค์กร (ยกเว้นลูกหลานและคนในโคตรเหง้าเจ้าของกิจการ ที่ถึงแม้เจ้าของจะรู้ว่าลูกหลานโง่ แต่ก็ยังปล่อยให้เชื้อพันธ์ุโง่ๆ เข้าไปบริหารองค์กร ซึ่งก็เท่ากับจุดไฟเผาองค์กรของตัวเอง ด้วยมือของตัวเจ้าของเอง) 

คำพังเพยที่ว่า นกมีขน คนมีเพื่อน มันเป็นจริง แต่ไม่ได้หมายความว่านกมีขนเพื่อเอาไว้ทำความเลวหรือคนมีเพื่อนแล้วต้องร่วมกันทำความเลวโกงสารพัดโกง ฉ้อฉลสารพัดชนิด 

ที่กล่าวกันว่า นกไม่มีขน คนไม่มีเพื่อน ขึ้นที่สูงไม่ได้ ก็เป็นจริง เพราะนกไม่มีขนก็บินสูงไม่ได้ ยกเว้นนกบางชนิดที่มีขนแต่ก็ไม่สามารถบินสูงได้ เช่น นกกระจอกเทศ ส่วนคนที่ไม่มีเพื่อน ก็ต้องถูกตั้งคำถามว่าทำไมไม่มี ไม่มีเพราะไม่มีใครคบ หรือไม่ต้องการคบใครๆ 

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เพราะตามปกติมนุษย์ต้องอยู่กันเป็นกลุ่ม เป็นพวก เป็นหมู่ และต้องมีความสัมพันธ์พึ่งพาอาศัยกันและกันตามความสามารถของแต่ละคน ซึ่งเป็นไปตามหลักการแบ่งงานกันทำ และที่สำคัญคือมนุษย์ต้องติดต่อสื่อสารกันและกันตลอดเวลา (แต่ไม่ใช่พล่ามตลอดเวลา) ถามว่าทำไมมนุษย์ต้องอยู่ร่วมกัน มีใครบ้างไหมที่อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เกิด ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้เป็นอันขาด เพราะมนุษย์เมื่อเขาเกิดมานั้น เขาต้องมีคนดูแลเลี้ยงดู จนกว่าเขาคนนั้นจะเติบโต แล้วสามารถช่วยเหลือตัวเอง หาเลี้ยงชีวิตตัวเองได้ตามลำดับขั้นของอายุ และความสามารถ 

ขอย้ำว่ามนุษย์ต้องอยู่ร่วมกัน และต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน โดยแบ่งงานกันทำ แต่ก็ต้องย้ำว่า มนุษย์ต้องร่วมกันทำดี ทำความเจริญให้กับสังคมที่ตนอยู่อาศัย และต่อสังคมโลกด้วย การรวมตัวในฐานะเพื่อนร่วมโลกของมนุษย์จึงจำเป็นต่อการอยู่รอด และจำเป็นต่อการช่วยกันพัฒนาประเทศชาติ และสังคมโลก 

ท่านพุทธทาสเคยเทศนาไว้ว่า แม่สอนให้ดูว่าเหตุที่ไก่ไม่มีเห็บ เพราะว่ามันต่างก็ช่วยกันจิกเห็บให้กันและกัน แม้กระทั่งไก่ตัวเล็กก็ยังช่วยจิกเห็บให้ไก่ตัวใหญ่ แล้วไก่ตัวใหญ่ก็ช่วยจิกเห็บให้ไก่ตัวเล็กอย่าลืมว่าเห็บนั้นมีอยู่ตามตัวไก่ มีอยู่ตามหงอน และบนหน้า หากไม่มีไก่ตัวอื่นช่วยจิกเห็บให้ ก็จะทำให้เห็บดูดกินเลือดไก่จนไก่อาจตายได้ ดังนั้นมันจึงช่วยกันจิกเห็บให้กันและกัน จนเห็บหมดไปจากตัวไก่ ซึ่งก็คือมันทำหน้าที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แม้กระทั่งลิงก็ยังช่วยหาเห็บหาเหาให้กันและกัน หมาก็ช่วยกันกัดเห็บกัดหมัดให้กันและกัน โดยเฉพาะในช่วงลำตัวที่มันไม่สามารถกัดเห็บกัดหมัดให้ตัวเองได้ คนก็เช่นกันก็ต้องช่วยเหลือกัน

กลับไปที่ นกไม่มีขน คนไม่มีเพื่อน ไม่มีวันขึ้นสูงได้ นั้นก็หมายความว่าคนต้องมีเพื่อน มีสังคมมีการรวมตัวกัน ต้องช่วยเหลือกัน ต้องสนับสนุนกัน และต้องเตือนต้องติงกันและกันด้วย และย้ำว่าคนเรามีการแบ่งงาน แบ่งหน้าที่กันทำ ก็ต้องทำหน้าที่ของแต่ละคนให้ดีที่สุด และต้องเรียนรู้การทำงานให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันของสังคม 

การมีเพื่อนที่ดี มีกัลยาณมิตร คือสิ่งมีค่าของมนุษย์ แต่ย้ำว่ากัลยาณมิตร มิใช่เพื่อนที่รวมตัวกันเพื่อเป็นแก๊งโจร ที่ร่วมมือกันโกงกิน ปล้นสะดม ฉ้อฉลสมบัติของชาติบ้านเมือง หรือสมบัติของ
ส่วนรวม

การมีหลักสูตรต่างๆ ในบ้านในเมืองของเราเป็นเรื่องดี เพราะเป็นการนำคนที่น่าจะมีความรู้ ความสามารถ และความดีไปอยู่ร่วมกัน ไปรับการอบรมบ่มเพาะร่วมกัน แต่คำถามคือหลักสูตรต่างๆ ที่เรารู้จักกันดี ที่มีอยู่หลากหลายสารพัดสารพันนั้น เป็นการคัดเลือกเอาคนดีไปรวมตัวกันจริงๆ หรือ แน่ใจหรือว่าเป็นการรวมตัวกันของคนดีที่แท้จริง

ถามว่าทำไมหลักสูตรอภิมหาอภิสิทธิ์ชนหลายหลักสูตรในไทยจึงกลายเป็นที่รวมตัวของมหาโจร ทั้งโจรในเครื่องแบบราชการ และโจรสวมสูทที่มาจากภาคเอกชน และยังมีมหาโจรจากวงการการเมืองเข้าไปร่วมอยู่ด้วย 

การที่มีหลักสูตรบางชนิดตั้งขึ้นมาแล้วนำเอาคนที่ทำงานในด้านศาลยุติธรรม แล้วอ้างว่าไปอบรม แต่ก็มีเสียงโต้ว่าจริงๆ แล้วไปมั่วสุมกันมากกว่า โดยไปอยู่ร่วมกับคนที่มาจากภาคเอกชน แล้วยังเอาข้าราชการ ทหาร ตำรวจ นักการเมืองที่มีตำแหน่งแห่งที่ใหญ่โตเข้าไปรวมกลุ่มด้วย ก็ต้องถามว่า แล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ หากคนจากภาคธุรกิจมีพฤติกรรมไม่สุจริต แล้วเข้าไปเป็นพี่เป็นน้องกับตำรวจ ศาล อัยการ ผู้พิพากษา และคนบางคนที่มาจากองค์กรอิสระ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วก็ต้องถามว่า แล้วตำรวจจะจับพี่ที่อบรมอยู่ด้วยกันหรือไม่ ศาลจะทำหน้าที่ได้อย่างเที่ยงธรรมอิสระหรือไม่ 

แน่นอนว่าคนต้องมีเพื่อน ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน ต้องแบ่งงานกันทำ แต่ก็ต้องย้ำว่า การรวมตัวของคนนั้นต้องไม่ใช่รวมตัวเพื่อโกงบ้านกินเมือง บ่อนทำลายประเทศ แต่ก็ต้องถามกลับว่า แล้วหลักสูตรอภิมหาอภิสิทธิ์ชนที่มีอยู่กลาดเกลื่อนเต็มบ้านเต็มเมืองของเรานั้น มันมีเพื่อประโยชน์ของสังคมหรือประโยชน์ส่วนตัวของคนเลวๆ ที่เข้าไปสุมหัวกันอยู่ในหลักสูตรต่างๆ 

ขอย้ำว่าคนที่เข้าไปอบรมในหลักสูตรอภิมหาอภิสิทธิ์ชนไม่ได้เลว ไม่ได้เป็นโจรทุกคน แต่ก็ต้องบอกว่าในทุกหลักสูตรที่เปิดนั้น มีโจรหรือบุคคลที่อยู่ในข่ายโจรเข้าไปร่วมอบรมด้วย ถามว่าเมื่อโจรเข้าไปรู้จักตำรวจ รู้จักผู้พิพากษา รู้จักอัยการ รู้จักผู้คุมคุก รู้จักอธิบดี รู้จักนักการเมืองระดับนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี หรือรู้จักนักการเมืองฝ่ายค้าน หรืออาจรู้จักนักข่าวบางจำพวกที่ชอบเข้าไปอบรมหลักสูตรต่างๆ เพื่อเป็นหนทางเข้าไปใกล้ชิดกับคนมีอำนาจรัฐ มีเงินทุนระดับชาติหรือข้ามชาติ แล้วจะเกิดอะไรขึ้น คนเหล่านั้นจะยังทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างเคร่งครัดหรือ ส่วนโจรนั้นก็คงสบายไปเลย เพราะอยู่กับคนมีอำนาจรัฐ เมื่อคนมีอำนาจรัฐ และคนมีหน้าที่ตัดสินอรรถคดีไปตามตัวบทกฎหมายคุ้นเคยคลุกคลีกับโจรเสียแล้ว จะไปหวังอะไรกับความดีในบ้านในเมือง

เพราะฉะนั้น ภาพถ่ายที่กำลังกลายเป็นประเด็นถกเถียงในสังคมของเรา ก็น่าจะถูกนำไปพิจารณาว่าในนั้นมีใครเป็นโจรตัวจริง หรือมหาโจรบ้าง แล้วก็ต้องไม่ลืมว่าคนบางคนอาจจะมีตำแหน่งแห่งที่ใหญ่โตแต่ทว่าเนื้อแท้มันก็คือโจรดีๆ นี่เอง 

เราจะอยู่กันอย่างไร ในเมื่อโจรมีอำนาจทางการเมือง หรือคนที่มีหน้าที่ปราบปรามโจรกลับเป็นเพื่อนกับโจร หรือเราจะยอมอยู่ในสังคมโจรไปเรื่อยๆ