สำหรับพรรคประชาชนแล้ว การเลือกตั้งครั้งนี้สถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ ต่างกันลิบลับกับการเลือกตั้งเมื่อปี 2566 ซึ่งครั้งนั้น กระแสความร้อนแรงของพวกรั้งไม่หยุดฉุดไม่อยุ่ผู้คนจำนวนมากฝากความหวังเอาไว้กับพรรคการเมืองนี้ ในฐานะของ ผู้นำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ประเทศไทย

แต่ในครั้งนี้ พวกเขากำลังพบกับสถนการณ์ “ขาลง”อย่างชัดเจนซึ่งสิ่งที่เป็นเครื่องยืนยัน สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคะแนนนิยมที่หดหาย คือการเผยให้เห็น “แก่นแท้”ของวิธีคิดที่ฝังรากลึกอยู่ในดีเอ็นเอของพรรค ปรากฏการณ์ที่สมาชิกพรรคโดนตั้งคำถามอย่างหนักเมื่อลงพื้นที่ โดยเฉพาะประเด็นการด้อยค่าทหารและสถาบันความมั่นคง ไม่ใช่เพียงเรื่องของวาทกรรมที่หลุดปาก แต่เป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ที่สะท้อนว่า วิธีคิดของกลุ่มคนเหล่านี้อาจนำพาประเทศไปสู่จุดอันตรายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

รอยเท้าดิจิทัล (Digital Footprint) ที่ไล่ล่าพวกเขาอยู่ในขณะนี้ ไม่ใช่แค่คลิปวีดีโอหรือข้อความเก่าๆที่เคยพูดเพื่อความสะใจ แต่มันคือการเปลือยให้เห็น “โลกทัศน์” ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อโครงสร้างความมั่นคงของชาติมาอย่างยาวนาน การด้อยค่าทหารในทุกมิติ เช่น การเสนอการยกเลิกการเกณฑ์ทหาร การตัดงบประมาณในการจัดซื้ออาวุธที่จำเป็น รวมถึงการใช้วาทกรรมด้อยค่า เหยียดหยามหลายครั้งหลายหน เช่น มีทหารไว้ทำไม ไปรบกับใครก็ไม่ชนะ เปลี่ยนงบซื้อเรือดำน้ำ เป็นผ้าอนามัย เปลี่ยนรถถังเป็นรถไถ ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดนี้สะท้อนถึงความอ่อนด้อยในการเข้าใจบริบทโลกที่เป็นจริง เอาความมั่นคงของชาติมาทำเป็นเรื่องเล่นๆ เพื่อการหาคะแนนนิยม ซึ่งแนวคิดที่ป็นอันตรายต่อความมั่นคงแห่งรัฐอย่างร้ายแรง

สถานการณ์ความตึงเครียดตามแนวชายแดน จนนำไปสู่การสู้รบระหว่างไทยกับกัมพูชา คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าทำไม “วิธีคิด” ของพรรคประชาชนจึงถูกสังคมมองว่าเป็นภัย เพราะในยามที่อธิปไตยของชาติถูกท้าทาย สิ่งที่ประเทศต้องการคือกองทัพที่มีแสนยานุภาพ ทหารกล้าที่พร้อมจะทำหน้าที่อย่างสุดกำลังความสามารถ และมีความพร้อมที่จะปกป้องแผ่นดิน ซึ่ง ณ วันนี้กองทัพไทยได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ทำหน้าที่ได้อย่างเข้มแข็ง และตอบคำถามได้อย่างดีว่า “ทหารมีทำไม”

ซึ่งจากสถานการ์ดังกล่าว ทำให้ประชาชนสามารถมองกลับอีกด้านหนึ่งได้ว่า หากพรรคการเมืองที่เคยชูวาทกรรมด้อยค่าทหารและมองความมั่นคงเป็นเรื่องตลกได้ก้าวขึ้นมามีอำนาจบริหารจัดการงบประมาณและกำลังพล ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร? ภาพของเหล่านักการเมืองที่เคยปรามาสกองทัพไว้ในโลกโซเชียล จะสามารถสร้างความเชื่อมั่นให้กับเหล่าทหารกล้าที่ยืนอยู่แนวหน้าได้อย่างไร? นี่คือความย้อนแย้งที่ชาวบ้านเริ่มมองเห็นชัดว่า พรรคนี้ดีแต่ “รื้อทำลาย” แต่กลับไม่มีวิสัยทัศน์ในการ “ปกป้องบ้านเมือง” ในโลกแห่งความเป็นจริง

บทเรียนจากกรณีสงครามหรือความขัดแย้งตามแนวชายแดนในอดีต ย้ำเตือนเราว่า “สันติภาพที่ไร้กำลังป้องกัน คือสันติภาพที่รอวันถูกทำลาย” วิธีคิดของพรรคประชาชนที่พยายามลดทอนความสำคัญของความมั่นคงทางทหารลง เพื่อเอาใจฐานเสียงที่หลงใหลในเสรีภาพแบบไร้ขอบเขต กำลังกลายเป็นเครื่องหมายคำถามใหญ่ว่า หากพวกเขามีอำนาจเบ็ดเสร็จในมือ ประเทศไทยจะเหลือเกราะกำบังใดไว้สู้กับภัยคุกคามภายนอก

การที่ชาวบ้านลุกขึ้นมาตั้งคำถามกับพรรคประชาชนในวันที่ลงพื้นที่ จึงไม่ใช่เรื่องการเมืองเพียงอย่างเดียวแต่มันคือ “สะท้อนความตื่นรู้” ของมวลชนที่เริ่มสัมผัสได้ว่า วิธีคิดของคนกลุ่มนี้อาจเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของบ้านเมืองและลูกหลานในอนาคต

สถานการณ์ขาลงของพรรคประชาชนในวันนี้ จึงไม่ใช่เรื่องของการถูกใส่ร้าย แต่เป็น “ผลพวงจากการกระทำและวิธีคิด” ของตัวเองที่สังคมเริ่มรับไม่ได้ ประชาชนเริ่มตระหนักแล้วว่า การมีนักการเมืองที่เก่งเพียงหน้าจอ แต่ไร้ซึ่งจิตสำนึกเรื่องความมั่นคง และมีทัศนคติเชิงลบต่อกองทัพอย่างรุนแรง คือความเสี่ยงที่ประเทศชาติไม่ควรต้องแบกรับ

รอยเท้าดิจิทัลที่ไล่ล่าพวกเขาอยู่ในปัจจุบันจึงไม่ใช่แค่เงาในอดีต แต่มันคือกระจกบานใหญ่ที่ส่องให้เห็นว่า หากปล่อยให้คนที่มีวิธีคิด “อันตราย” เช่นนี้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ ราคาที่คนไทยทั้งประเทศต้องจ่าย อาจไม่ใช่แค่คะแนนเสียง แต่มันหมายถึง “อธิปไตยและความมั่นคงของชาติ” ที่อาจสูญสิ้นไปอย่างไม่มีวันเรียกคืน