คำถามยอดนิยมข้อหนึ่งคือ ปี 2569 นี้ เศรษฐกิจไทยจะดีหรือเลวกว่าปี 2568 เมื่อมีคำถามนี้ก็มีคำตอบออกมาค่อนข้างหลากหลาย เช่น ไม่ดีกว่าปี 2568 แต่ก็คงไม่เลวไปเกินกว่าปีที่แล้ว เศรษฐกิจบาง sector อาจจะยังพอไปต่อได้แต่บาง sector ตายสนิท แล้วเมื่อถามต่อไปว่า sector ไหนจะไปต่อได้ แล้ว sector ไหนจะตายสนิท ก็จะได้คำตอบแบบที่ค่อนข้างหลากหลายไปตามความเห็นมากกว่าเน้นหลักวิชาการ 

เมื่อดูตัวเลข GDP ปี 2568 อยู่ที่ระดับ 2 เปอร์เซ็นต์แต่ตัวเลขคาดการณ์ GDP ปี 2569 อยู่ที่ 1.6 - 2.0 เปอร์เซ็นต์(อ้างอิงจากคณะกรรมการร่วมภาคเอกชน 3 หน่วยงาน คือสภาหอการค้าฯ สภาอุตสาหกรรมฯ และสมาคมธนาคารไทย)แต่หากจะระบุให้ชัดคือ เป็นครั้งแรกในรอบ 30 ปีที่เศรษฐกิจไทยปี 2569 มีแนวโน้มเติบโตต่ำกว่า 2 เปอร์เซ็นต์ แต่ที่น่าวิตกยิ่งกว่าคือ คาดการณ์ว่าเศรษฐกิจไทยจะเติบโตต่ำที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยตัวเลขส่งออกสินค้าจะติดลบ ระดับลบ 1.5 ถึงลบ 0.5 อัตราเงินเฟ้ออยู่ที่ 0.2-0.7 

แล้วยังมีปัญหาอื่นๆ อีกมากมาย เช่น ไม่มีความสามารถทางการแข่งขันกับโลกยุคใหม่ ปัญหาโครงสร้างเศรษฐกิจที่ฝังรากลึกมานาน และยังมีปัญหาเศรษฐกิจนอกระบบที่สูงมาก ตามมาด้วยปัญหาหนี้ครัวเรือนสูงจนน่าวิตก ค่าเงินบาทแข็งผิดปกติ ปัญหาทุนเทา ปัญหา scammers ปัญหาฟอกเงิน ปัญหาอาชญากรรมไซเบอร์ ปัญหาจากภาษีศุลกากรสหรัฐฯ ที่กำหนดโดยโดนัลด์ ทรัมป์ ปัญหาข้อจำกัดด้านงบประมาณการคลัง กฎระเบียบของภาครัฐที่ซ้ำซ้อนไม่เอื้อต่อการลงทุนของทั้งในและต่างชาติ การจัดทำงบประมาณแผ่นดินล่าช้าไม่สามารถแก้ปัญหาพิบัติภัยได้ รวมถึงผลกระทบจากปัญหาพิบัติภัยที่ยังตกค้างมาจนถึงปัจจุบัน และยังมีปัญหาอันเกิดจากศึกสงครามการสู้รบในเขตต่างๆ ของโลก หรือที่เรียกว่าปัญหาภูมิรัฐศาสตร์ นำไปสู่การแบ่งขั้วการเมืองและขั้วเศรษฐกิจ และปัญหาโลกไร้ระเบียบ เป็นต้น และนี่ยังไม่ได้รวมปัญหาการสู้รบอันเกิดมาจากภัยจากฮุนเซนแห่งกัมพูชา

ปัญหาที่กล่าวมาข้างต้นนั้นเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้นยังไม่ได้กล่าวครบหมดทุกปัญหา แต่เอาแค่เพียงปัญหาที่กล่าวมาก็ถือว่าหนักหนาสาหัสมากจนเกินจะเยียวยาได้ดังนั้น จึงมีคำถามว่าจะมีพรรคการเมืองใดมีปัญญาแก้ปัญหาเหล่านี้ได้บ้าง 

เหตุที่ต้องถามตรงๆ แบบนี้ เพราะเท่าที่ดูนั้น ยังไม่พบว่าจะมีพรรคใดสามารถหรือมีปัญญาแก้ปัญหาได้ แต่ที่เห็นกันทุกวันนี้คือ ทุกพรรคแสดงความเก่งด้วยวาจา หรือพูดตรงๆก็คือดีแต่ปาก แล้วที่เห็นชัดอีกเรื่องคือหลายต่อหลายพรรคก็ดีแต่แจก ซึ่งต้องบอกตรงๆ ว่าการโฆษณาว่าจะแจกสารพัดแจกจากพรรคต่างๆ มันคือค่าใช้จ่ายมหาศาลของประชาชนทุกคน ต้องย้ำว่าเขา (หมายถึงนักเลือกตั้ง) แจก แต่เรา (หมายถึงประชาชนคนไทย) ต้องจ่ายหนี้แทนพวกเขา 

ประเทศไทยในวันนี้เปรียบเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มีอายุแก่มากแล้ว แต่ยังมีกาฝากจำนวนมากคอยสูบ คอยดูดน้ำเลี้ยงจากต้นไม้แก่ต้นนี้ โดยกาฝากที่ว่านั้นก็มีทั้งนักการเมืองที่ตั้งใจเข้ามาโกงบ้านกินเมือง และคนไทยจำนวนไม่น้อยที่ช่วยสนับสนุนนักการเมืองโกง

เราทุกคนไม่ไว้วางใจนักการเมืองหน้าไหนทั้งนั้นเพราะตระหนักดีว่าการที่บ้านเมืองเราใกล้จะพังพินาศก็เพราะน้ำมือของนักการเมืองที่ถูกเลือกมาโดยคนไทยที่เห็นแก่ได้ เห็นแก่ของแจกของแถมที่ถูกนักการเมืองมอมเมาทางรอดของไทยในยามนี้มีวิธีเดียวคือ ไม่เลือกนักการเมืองเลว โกงบ้านกินเมืองเข้าไปเป็น สส. และเป็นรัฐบาล ดังนั้นคนไทยทุกคนต้องถามตัวเองให้หนักว่า ยังจะปล่อยให้นักการเมืองโกงชาติเข้าไปทำลายบ้านเมืองของเราให้พังพินาศสูญสิ้น กระนั้นหรือ