“อมตะชีวิตของพระภรรตฤราช” มีเรื่องเล่าดังนี้

กว่า 2,000 ปีที่แล้ว ณ กรุงอุชชยินี มีกษัตริย์นามว่า “วิกรมาทิตย์” ปกครองเมือง พระองค์ทรงเป็นนักรบที่เกรียงไกร และเป็นนักปกครองที่ยอดเยี่ยม จนทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง

ครั้นพระชนมายุมากขึ้น ก็เกิดความยินดีที่จะเที่ยวเตร่ไปในพงไพร และเยี่ยมชมบ้านเมืองต่างๆ ที่ไม่เคยไป

ดังนั้น “พระวิกรมาทิตย์” จึงทรงมอบหมายให้พระอนุชานามว่า “พระภรรตฤราช” ปกครองบ้านเมืองแทนชั่วคราว ส่วนพระวิกรมาทิตย์ทรงออกผจญภัยตามเป้าหมายทันที

พระภรรตฤราช ได้ครองกรุงอุชชยินีแทนพระเชษฐา โดยปฏิบัติหน้าที่พระราชาได้อย่างสุดเยี่ยม แล้ววันหนึ่งกามเทพก็ได้แผลงศร พระองค์ได้พระชายาหน้าสวยดั่งพระจันทร์นางหนึ่ง ซึ่งพระองค์ทรงหลงรักพระชายาคนนี้อย่างงมงาย

แต่พระชายาแสนสวยคนนั้น หาได้ภักดีต่อพระสวามีไม่ โดยได้คบชู้กับอำมาตย์สุดหล่อคนหนึ่งคือ “มหิบาล”

ใกล้พระราชวังกรุงอุชชยินี มีพราหมณ์เฒ่าผู้หนึ่งอยู่กับภรรยาตามลำพัง โดยทั้งคู่เป็นผู้ยากจนแสนเข็ญ วันๆ ได้แต่ทำ “ตบะ” อดข้าว อดน้ำ และทรมานร่างกายตนเอง เช่น “ฤดูหนาวเหน็บก็ลงไปแช่น้ำที่เย็นยะเยือก ฤดูร้อนก็นั่งผิงไฟ”ทำเช่นนี้อยู่ยาวนาน ทำให้เทวทูตจากเบื้องบนเห็นใจ จึงได้เหาะลงมาจากสวรรค์แล้วมอบผลไม้หนึ่งผลให้พราหมณ์เฒ่าแล้วบอกว่า “นี่คือผลอมฤตกินแล้วจะมีชีวิตอยู่อย่างอมตะ” กล่าวจบเทวทูตก็หายตัวจากไป

พราหมณ์เฒ่าปรึกษากับนางพราหมณีผู้เป็นภรรยาว่า “เรามีชีวิตยากจนข้นแค้นเช่นนี้ ชีวิตอยู่อมตะต่อไปก็มีแต่ทุกข์ทรมานสู้นำผลไม้อมฤตไปถวายพระราชายังจะดีกว่า เพราะจะได้รางวัลมาปลดทุกข์ความยากจน”

“นางพราหมณีเห็นด้วย” จากนั้น พราหมณ์เฒ่าจึงนำ “ผลอมฤต” ไปเฝ้าพระราชา แล้วทูลถึงที่มาของผลไม้ดังกล่าว พระราชาฟังแล้วจึงทรงยินดีรับผลอมฤตจากพราหมณ์เฒ่า แล้วมอบรางวัลเป็นทองคำจำนวนมากให้แก่พราหมณ์

“เมื่อพราหมณ์จากไป” พระราชาจึงเสด็จไปพบพระชายาคนสวย แล้วมอบผลอมฤตให้แก่นาง พร้อมกับตรัสว่า “กินแล้วเจ้าจะเป็นสาวสวยให้ข้าได้ชื่นชมอย่างยาวนาน”

“พระชายาคนงาม” หลังรับ “ผลอมฤต” จากพระราชาแล้ว ก็รีบนำไปให้ “อำมาตย์มหิบาล” ชู้รักทันที

“ฝ่ายอำมาตย์มหิบาล” หลังรับ “ผลอมฤต” ก็รีบนำไปให้ “นางสนมสุดสวย”คนหนึ่ง ที่อำมาตย์มหิบาลเป็นชู้ด้วยและรักใคร่อย่างหลงใหล

“นางสนมคนสวย” สุดดีใจ แล้ว “เกิดฟ้าแลบในสมอง” หากตนนำ “ผลอมฤต” ไปถวายพระราชา ตนจะได้ “ความดีความชอบ” สุดล้ำค่า อาจเลื่อนฐานะเป็น “พระชายาคนใหม่” ตามที่ตนใฝ่ฝัน

ทันทีที่พระราชาได้รับ “ผลอมฤต” จากนางสนม พิจารณาแล้วก็แน่ใจว่า เป็น“ผลอมฤตที่ตนได้มอบให้แก่พระชายาคนงาม”

“เวลาผ่านไป 5 นาที” พระราชาก็เสด็จถึงตำหนักพระชายาคนงามแล้วถามว่า“นางได้กินผลอำมฤตที่พระองค์มอบให้แล้วหรือยัง?”

“พระชายาตกใจ” จึงทูลถามว่า “พระองค์เห็นข้าพเจ้าสวยน้อยลงกระนั้นหรือ?”

“พระราชาไม่ตอบ” แต่หยิบเอาผลอมฤตออกมาชูให้พระชายาดู พระชายาตกใจ“ตัวสั่น อ้าปากค้าง” ส่วนพระราชา “เรียกทหารมานำตัวพระชายาไปประหารชีวิต”

“วันรุ่งขึ้น หลังจากพระราชาเสวยผลอมฤตแล้ว ก็เสด็จออกจากวังไป ทิ้งราชสมบัติทั้งปวงอย่างไม่ไยดี โดยพระองค์ไปเป็นโยคี ปลีกวิเวกบำเพ็ญตบะอยู่บนเทือกเขาหิมาลัย”

จนถึงวันนี้ เวลาผ่านไปกว่า 2,000 ปี ยังไม่มีใครได้พบเห็นอดีตพระราชา “พระภรรตฤราช”อีกเลย นอกจากมีแต่ข่าวเล่าลือจากชาวบ้านว่า “มีนักปีนเขาบางราย บอกว่าได้พบกับพระราชาเป็นโยคีบำเพ็ญตบะตามยอดเขาต่างๆ โดยน่าจะเป็น “พระภรรตฤราช”ที่ยังไม่รู้จักแก่และไม่รู้จักตาย แม้เวลาจะผ่านไป 2,000 กว่าปีแล้ว”

“สายมูทั้งหลาย รวมถึงทรัมป์” น่าจะไป “ลุยหาความจริง” บนเทือกเขาหิมาลัยให้ประจักษ์แจ้ง” ด้วยตาตนเอง

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม