ภาพเหตุการณ์ที่รองนายกรัฐมนตรี นายพิพัฒน์ รัชกิจประการ ต้องตัดสินใจยอม “ถอย” โดยประกาศยกเลิกการผลักดันพ.ร.บ. SEC โดยไม่นำเข้าครม.ภายใต้แรงกดดันจากการล้อมทำเนียบรัฐบาลของกลุ่มผู้ชุมนุมคัดค้านแลนด์บริดจ์ และ ร่างพ.ร.บ.SECอาจถูกป่าวประกาศว่าเป็น “ชัยชนะอันยิ่งใหญ่” ของภาคประชาชน

คำถามที่ต้องชวนกันคิดคือ “ใครชนะกันแน่?”ในขณะที่กลุ่มผู้ชุมนุมไม่กี่ร้อยคนฉลองชัยชนะด้วยการสกัดกั้นโครงการขนาดใหญ่ที่รัฐบาลนำเสนอ แต่คำถามที่สำคัญยิ่งกว่าคือ แล้วอนาคตของเศรษฐกิจภาคใต้จะเดินไปทางไหน?

เป็นที่ยอมรับว่าภาคใต้เปรียบเสมือน“อู่ข้าวอู่น้ำ” ที่อุดมสมบูรณ์ พึ่งพารายได้หลักจากยางพารา ปาล์มน้ำมัน ผลไม้ และการท่องเที่ยว แต่คำถามคือ นักการเมืองและพรรคการเมืองในภาคใต้ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ได้สร้าง “โครงสร้างพื้นฐานใหม่” อะไรให้แก่คนใต้บ้าง? นอกจากการ “กินบุญเก่า”จากความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติและทรัพยากรที่มีอยู่เดิม

ในวันที่โลกเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจดิจิทัลและเทคโนโลยีขั้นสูง คู่แข่งด้านสินค้าเกษตรพุ่งสูงขึ้น และภาคการท่องเที่ยวเผชิญกับความไม่แน่นอน ภาคใต้กลับแทบไม่มีกิจกรรมทาง
เศรษฐกิจใหม่ๆ ที่จะยกระดับรายได้หรือคุณภาพชีวิตของผู้คนให้ก้าวข้ามกับดักรายได้ปานกลางได้เลย

การที่รัฐบาลเลือกถอยเพราะไม่อยากปะทะและต้องการเลี่ยงวิกฤตทางการเมืองนั้น เป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในแง่ของรัฐศาสตร์ แต่ในเชิงนโยบายสาธารณะ นี่คือสัญญาณอันตราย รัฐบาลเองก็ต้องยอมรับความผิดพลาดว่าที่ผ่านมา“ล้มเหลวในการสื่อสาร” การนำเสนอโครงการขนาดใหญ่โดยไม่เปิดเผยข้อมูลอย่างตรงไปตรงมาและเพียงพอ เปิดช่องว่างให้ NGO หรือนักเคลื่อนไหวบางกลุ่มหยิบฉวยประเด็นชี้นำกระแสสังคมด้วยวาทกรรม “ขายชาติ” จนบิดเบือนข้อเท็จจริงเรื่องผลได้-ผลเสียที่สังคมควรต้องชั่งน้ำหนักอย่างมีเหตุมีผล

การทำโครงการเมกะโปรเจกต์ย่อมมี “ราคาที่ต้องจ่าย” ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงทางนิเวศหรือสังคม แต่มันคือการแลกเปลี่ยนเพื่ออนาคตที่ดีกว่าหรือไม่? หากรัฐไม่มีความชัดเจนในการสร้างทางเลือกใหม่ และภาคประชาชนยังยึดติดอยู่กับการปฏิเสธทุกอย่างที่ขัดต่อความคุ้นเคยเดิม โดยไม่คำนึงว่าลูกหลานชาวใต้จะทำมาหากินอย่างไรในอีก 20 ปีข้างหน้า ประเทศไทยก็คงจะหยุดนิ่งอยู่กับที่เหมือนติดหล่มกันต่อไป

สุดท้าย “ชัยชนะ” ของม็อบที่ประกาศอย่างภาคภูมิใจ อาจกลายเป็น “ความพ่ายแพ้” ของคนใต้ทั้งภูมิภาคที่ต้องทนอยู่กับการพึ่งพาเศรษฐกิจแบบเดิมต่อไป การถอยของรัฐบาลในวันนี้ หากไม่มีการสรุปบทเรียนและ “จัดทัพการสื่อสารใหม่” เพื่อฉายภาพอนาคตที่ชัดเจน ไม่ใช่แค่การถอยเพื่อหลบกระสุนทางการเมือง อนาคตของภาคใต้และประเทศไทยก็ยากที่จะเดินหน้าสู่ความพร้อมในการรับมือโลกอนาคตที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว