คุณงามความดีของคนคนหนึ่งนั้น จะพิสูจน์ได้ก็ตอนที่บุคคลผู้นั้นได้ลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว ด้วยความทรงจำและความรู้สึกที่สะท้อนผ่านการแสดงความอาลัย

การจากไปที่ไม่มีวันหวนกลับด้วยวัยย่าง 27 ปีอย่างมี“เงื่อนงำ”ของ“ฮลุน โซโล่” หรือ“นายบวรทัต เป็งสุข”ยูทูบเบอร์และนักเดินทางชาวกาฬสินธุ์ ซึ่งมีชื่อเสียงและเป็นที่จดจำจากการทำคอนเทนต์แบกเป้ท่องเที่ยว ด้วยยอดผู้ติดตามบนเฟซบุ๊กกว่า 3.1 ล้านคน และทางยูทูบมากถึง 9.8แสนคน หลังขาดการติดต่อและหายตัวไปนับตั้งแต่วันแรกที่เดินทางไปถึงกรุงทบิลิซี เมืองหลวงประเทศจอร์เจีย เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคมก่อนหน้านี้ จนกระทั่งได้รับการยืนยันจากทางการจอร์เจียเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคมที่ผ่านมา ว่าเสียชีวิตแล้วในโรงแรมที่พัก ไม่เพียงแต่จะนำมาซึ่งความเศร้าโศกเสียใจของคนที่ทราบข่าวเท่านั้น แต่ยังนับเป็นความสูญเสียที่ควรแก่การระลึกถึงด้วย

“ฮลุน โซโล่” เกิดที่อำเภอสมเด็จ จังหวัดกาฬสินธุ์ ถูกกล่าวถึงและมีบันทึกว่า ชีวิตของ“ฮลุน“ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เขาต้องสูญเสียพ่อจากอุบัติเหตุตั้งแต่จำความได้ในวัยเพียงแค่ 4 ขวบ ส่วนแม่ได้แยกทางและขาดการติดต่อนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ทำให้“ฮลุน”ต้องเติบโตมาในความดูแลของย่าที่ชื่อ“สม”ท่ามกลางความยากลำบากด้วยชีวิตที่อัตคัดขัดสน

“ย่าสม”ของ“ฮลุน”มีอาชีพทำนา ไม่มีใครในบ้านได้รับการศึกษาระดับสูง เงินซื้อของกินและขนมสำหรับ“ฮลุน”แทบจะไม่มีให้เห็น หรือแม้แต่ข้าวปลาอาหารในแต่ละวัน ก็วนเวียนอยู่กับการทอดไข่ หรือไม่ก็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โชคดีหน่อย ก็ต่อเมื่อวันไหนที่ย่าไปวัดและนำอาหารจากวัดมาฝากนั่นถึงจะเป็นโอกาสให้“ฮลุน”ได้ลิ้มรสอาหารอันโอชะที่แตกต่างไปจากชีวิตปกติ

เรื่องราวชีวิตของ“ฮลุน”ถูกบันทึกไว้ว่า ความยากลำบากในวัยเด็กของ“ฮลุน”ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจที่หล่อหลอมให้เขาตั้งปณิธานด้วยใจที่มุ่งมั่นว่า “เมื่อโตไปจะไม่ขอลำบากแบบนี้อีกแล้วนะ” จากแรง“ฮึดสู้”จึงทำให้“ฮลุน”ตั้งใจเรียนและอ่านหนังสืออย่างหนัก โดยมี“ย่าสม”คอยเป็นที่ปรึกษาและสอนแนวคิดในการดำเนินชีวิต ซึ่ง“ย่าสม”มักจะย้ำบอกกับเขาอยู่เสมอว่า “อยากเป็นอะไรก็เป็นเลย แต่ย่าไม่มีอะไรให้นะ” คำพูดนี้จึงเป็นอีกหนึ่งแรงผลักดันให้เขากัดฟันสู้ และคว้าทุกโอกาสที่มีเข้ามาในชีวิต จนทำให้“ฮลุน”สามารถเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนประจำอำเภอด้วยการสอบได้ที่ 1 ของโรงเรียน

ภายหลังจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อันเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต ที่“ฮลุน”ต้องตัดสินใจเรื่องการศึกษาต่อ เขาจึงวางแผนเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อทำงานเก็บเงิน เริ่มจากทำงานในโรงงานวันละ 10 ชั่วโมง ด้วยค่าจ้างวันละ 300 บาท และอาศัยอยู่ในห้องเช่าราคาที่ถูกที่สุดบนชั้น 12 ของหอพัก เดือนละ 2 พันกว่าบาท ลิฟต์ก็ไม่มี ต้องเดิน“ขึ้น-ลง”บันไดทุกวัน

และถึงแม้ว่า จะต้องยากลำบากและทำงานหนักแค่ไหน“ฮลุน”ก็ไม่ลืมเป้าหมายของชีวิต คือการศึกษา ซึ่งมีการบันทึกไว้ว่า ทุนไหนที่มีการเปิดสอบ เขาก็จะส่งใบสมัครสอบไปทุกทุน จนกระทั่งในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ “ฮลุน”สอบได้ทุนเรียนต่อที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หรือทุน“ทุนจุฬาฯ ชนบท รุ่น 37” ทำให้เขาสามารถเรียนในระดับปริญญาตรีได้ดังความประสงค์ โดยทุนก้อนนี้สนับสนุนครอบคลุมทั้งค่าที่พัก ค่าเทอม และเงินรายเดือน จนกระทั่งจบการศึกษาเป็นบัณฑิต

อีกทั้ง ตลอดระยะเวลา 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัย“ฮลุน”ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย แม้จะมีทุนสนับสนุนก็ตาม แต่เขายังคงมุ่งมั่นทำตามฝันที่อยากไปเที่ยวต่างประเทศ โดยใช้เวลาว่างทั้งหมดไปกับการหารายได้เสริม ไม่ว่าจะเป็นการยืนแจกใบปลิว, สอนพิเศษ และขายของออนไลน์ จนสามารถเก็บเงินก้อนแรกได้ประมาณ 4 แสนบาท และ“ฮลุน”ได้ใช้เงินก้อนนี้เริ่มแบกเป้เดินทางท่องเที่ยวไปยังประเทศต่างๆ 17 ประเทศภายในเวลา 1 ปีหลังเรียนจบ

“ฮลุน”ได้เขียนเป็นบันทึกโพสต์ลงเฟซบุ๊ก“ฮลุน โซโล่”เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2566 หลังจบจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ไว้ดังนี้ :-

“เราชื่อ ฮลุน ปีนี้อายุ 24 แล้ว เพิ่งเรียนจบจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ แบกเป้เที่ยวคนเดียวมา 1 ปีกว่าๆ ฮลุน แปลว่าอะไร? จริงๆ แล้วแม่ตั้งชื่อให้ว่า ‘หลุน’คนเรียกไม่ถูกสักที บางคนเรียก หล่น หมุน หลุย และคนส่วนใหญ่จะเรียก ฮลุน เลยเอามาตั้งเป็นชื่อเพจ แต่ก็ยังไม่รู้ว่า หลุน แปลว่าอะไร เพราะไม่ได้อยู่กับคนที่ตั้งชื่อให้ ถ้ามีโอกาสเจอก็อยากจะถาม”

“ชีวิตวัยเด็กฮลุนอยู่กับคุณย่ามาตลอดที่จังหวัดกาฬสินธุ์ หลังจากพ่อเสีย ก็มาอยู่กับคุณย่านี่แหละ เป็นคนดูแล พาไปโรงเรียน ถ่ายทอดแนวคิดต่างๆ ให้ ช่วงวัยเรียน เลือกเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน โรงเรียนขยายโอกาส จะได้ประหยัด ไม่เสียค่าเทอม มีทุนอะไรก็ขอให้หมด คุณครูก็ช่วยเหลือเต็มที่ จนอยู่รอดมาได้จนจบ ม.6”

“หลังจากนั้นเส้นทางชีวิตค่อนข้างไขว้เขว เพราะถ้าอยากเรียนต่อต้องใช้เงินเยอะแน่ๆ และไม่มีใคร support เราได้ ช่วง gap year ที่เหลือ เลยตัดสินใจไปทำงานโรงงานที่กรุงเทพฯทำงานวันละ 10 ชั่วโมง โหดและเหนื่อยมาก กว่าจะได้เงินแต่ละบาท ทำงาน 2 เดือน ได้เงินมาก้อนนึง ช่วงที่ทำงานก็พยายามหาช่องทางเพื่อให้ตัวเองได้เรียนต่อ ขอทุนๆ ๆ
มีทุนที่ไหน ขอหมด ไปสอบหมด ไม่เลือก ในที่สุดก็ได้ทุนเต็มจำนวน ที่จุฬาฯ เป็นจุดเปลี่ยนชีวิต”

“เข้ามาเรียนจุฬาฯ จากคนที่ชีวิตไขว้เขว เครียดกับเรื่องเงิน จะเอาเงินไหนเรียน? จะเอาเงินไหนกิน? จะเอาเงินไหนจ่ายค่าหอ? ความคิดนี้ก็เปลี่ยนไป ฮลุนกลายเป็นคนไม่มีค่าใช้จ่าย เราก็มองเห็นโอกาสว่า ถ้าเราหาเงินมาได้ เราสามารถเอาไปทำสิ่งที่เราชอบได้ 100 เปอร์เซ็นต์ เพราะเราไม่มีค่าใช้จ่าย หลังจากนั้นก็เริ่มเติมเต็มความฝัน ที่อยากจะแบกเป้เที่ยวรอบโลก เอ้ย! มันไปได้นี่ ไปแบบประหยัด ลุยๆ กินง่าย นอนง่าย หลังจากนั้นก็เริ่มทำงาน เก็บเงินตั้งแต่ปี 1ทำทุกอย่าง แจกใบปลิว ยืนเปิดกล่องบริจาคช่วยมูลนิธิ สอนพิเศษ ขายของออนไลน์ รับจ๊อบในมหาวิทยาลัย ฯลฯ ทำมันให้หมด”

“มันก็ไม่ได้ง่ายนะ จากเด็กบ้านนอกไปเรียนจุฬาฯ ปรับตัวก็ยาก เรียนไม่ทันเพื่อน ไหนจะต้องทำงานอีก แต่ชีวิตมันต้องสู้! เก็บเงินๆ ในที่สุด หลังเรียนจบ ก็มีเงินก้อนนึงเพียงพอที่จะแบกเป้เที่ยว 1 ปี ได้ออกไปทำตามความฝัน ฮลุนตัดสินใจเปิดเพจนี้มาเพื่อถ่ายทอดประสบการณ์ที่ได้จากการแบกเป้เที่ยวคนเดียว หวังว่าคลิป และโพสต์ต่างๆ จะเป็นประโยชน์บ้าง ถือว่าตัดสินใจถูกจริงๆ เพราะได้รู้จักกับเพื่อนๆ จากเพจนี้เยอะมาก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

จากวันนั้นจนถึงวันนี้หลังจบจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ กระทั่งไปจบชีวิตที่ประเทศจอร์เจีย “ฮลุน”ได้เดินทางท่องโลกและทำคลิปแบ่งปันประสบการณ์จากการเดินทางมากกว่า 50ประเทศทั่วโลก และด้วยชีวิตของเด็กกำพร้าที่ตั้งปณิธานในชีวิตว่า“เมื่อโตไปจะไม่ขอลำบากแบบนี้อีกแล้วนะ” ไม่เพียงแต่จะทำได้เท่านั้น “ฮลุน”ยังได้พา“ย่าสม”ผู้มีพระคุณแก่ชีวิตที่ชุบเลี้ยงตนมา นั่งเครื่องบินไปเที่ยวต่างประเทศ ซ่อมบ้าน และอุดหนุนนจุนเจือคนในครอบครัวให้กินอิ่มนอนอุ่นอย่างถ้วนทั่ว

บรรทัดนี้ด้วยความอาลัย ขอให้“หนุ่มน้อย”นามว่า“ฮลุน”ที่ด่วนจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร เดินทางท่องเที่ยวไปยังภพอื่นๆ ดังฝัน-ขอจงสู่สุคติ !

รุ่งเรือง ปรีชากุล