เรื่องของนักการเมืองพรรคส้มนั้น มีประเด็นให้พูดถึงได้ทุกมุม เป็นมุมที่แตกต่างจาก“ด้อมส้ม”และบรรดา“ติ่ง”ทั้งหลายเห็นและหลงเชื่อ เพราะถ้ามองอย่างมีสติใช้เหตุผลแยกแยะ ก็จะพบว่านักการเมืองของพรรคนี้“กลวงเปล่า” อ่อนด้อยประสบการณ์ เรียนจบออกมาก็“ส้มหล่น” ได้รับเลือกเป็น สส.ทันทีในปี 2562 ตั้งแต่พรรคส้มเริ่มก่อตั้งในนามพรรคอนาคตใหม่

จากปี 2562 จนถึงปี 2569 ผ่านมา 8 ปี หลังจากพรรคอนาคตใหม่ปักธงลงบนสนามการเมืองได้สำเร็จ และถูกยุบพรรคมาเป็นพรรคก้าวไกล จนกระทั่งเปลี่ยนมาเป็นพรรคประชาชนในวันนี้นั้น พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า นโยบายต่างๆ ที่นักการเมืองพรรคส้มโฆษณาชวนเชื่อเอาไว้ ไม่มีผลงานอะไรปรากฏให้เห็นว่าเกิดการเปลี่ยนแปลง นอกจากการถูกยุบพรรคมาแล้วถึงสองครั้ง

คำตอบนี้ไม่ต้องรอให้ให้บุคคลภายนอกตอบ เพราะ“ไหม-ศิริกัญญา ตันสกุล” รองหัวหน้าพรรคประชาชน และแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีของพรรคประชาชน เพิ่งจะตอบเองจากวงเสวนาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เมื่อวันที่ 7 สิงหาคมที่ผ่านมา จากการเสวนาในหัวข้อ “อนาคตสังคมไทยในความชอบธรรมที่ล่มสลาย”

โดย“ไหม-ศิริกัญญา”ได้พูดทั้งน้ำตาว่า “สู้ยังไงมันก็สู้กับกำแพง เอายังไงก็เอามันไม่ลง แล้วก็ตอบกับประชาชนก็ไม่ได้ ว่าทำไมถึงไม่สำเร็จ ก็เลยต้องหาอะไรที่มันรู้สึกว่าเป็นความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ให้มันได้ชุบชูใจ” และจากงานเสวนาครั้งนี้ที่ทั้งผู้เสวนาและผู้รับฟังเป็นผู้ที่มีความคิดในแนวทางเดียวกัน ยังส่งผลให้คำว่า“กำแพง”กลายเป็นประเด็นที่ถูกนำไปวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวาง

มีข้อเขียนที่น่าสนใจ ของ“ดร.ธารินี วรินทรากุล” นักวิชาการอิสระ ซึ่งใช้ชื่อ“ธารินี วรินทรากุล - Tharinee Warintrakul” บนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย รวมถึงเฟซบุ๊กส่วนตัว ในการแสดงความคิดเห็นวิเคราะห์วิจารณ์การเมือง และมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก ได้เขียนถึง“ไหม-ศิริกัญญา”ลงในเฟซบุ๊กเมื่อวันที่ 10 สิงหาคมที่ผ่านมา-ตามที่ยกมาดังนี้ :-

“ฟังคุณศิริกัญญาพูดแล้ว ดิฉันติดใจอยู่ประโยคเดียวค่ะ ‘กำแพงที่หนาแต่กลวง สูงแต่เปราะบาง เชื่อว่าวันหนึ่งต้องพังทลายลงมา’ ฟังดูทรงพลังมาก มีทั้งกำแพง มีทั้งความสูง มีทั้งความเปราะบาง และมีฉากพังทลายในตอนจบ”

“แต่ติดอยู่นิดเดียวค่ะ…คุณศิริกัญญาบอกว่าสู้มา 8 ปีแล้ว แปดปีนะคะ ไม่ใช่แปดวัน ถ้ากำแพงนั้น ‘กลวง’จริง ถ้ามัน ‘เปราะบาง’ จริง และถ้ามันใกล้จะ‘พังทลาย’อย่างที่พูดจริง ดิฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า แล้วทำไมผ่านมาตั้ง 8 ปี กำแพงที่ว่าถึงยังกลายเป็นตัวละครหลักในสุนทรพจน์ทางการเมืองอยู่เหมือนเดิม? หรือบางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่กำแพงอย่างเดียว”

“การเมืองไม่ใช่นิทานที่ต้องมี ‘กำแพงร้าย’ สักด้านหนึ่งเอาไว้เป็นคำอธิบายว่า เหตุใดโลกจึงยังไม่เป็นอย่างที่เราต้องการ และคนที่คิดเห็นต่างจากพรรคประชาชน ก็ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของกำแพง เป็นฝ่ายขวางความเปลี่ยนแปลง หรือเป็นประชาชนที่ยัง ‘ไม่เข้าใจ’ นี่ต่างหากที่ดิฉันคิดว่าคุณศิริกัญญาควรระวัง”

“เพราะเมื่อเราเชื่อมานานว่า สิ่งที่ขวางเราอยู่คือ ‘กำแพง’ เราก็จะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจ้องว่ามันจะพังเมื่อไร แทนที่จะหันกลับมาถามว่า วิธีคิด วิธีพูด และวิธีมองคนที่ไม่ได้คิดเหมือนเรา มีอะไรต้องเปลี่ยนบ้างหรือเปล่า”

“ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ คุณศิริกัญญาบอกว่า ‘ไม่อยากให้ค่า’ เหมือนคนว่างโพสต์ไปเรื่อย แต่ก็ยังหยิบเรื่องนั้นมาตอบ ยังอธิบาย ยังเปรียบเปรย และยังฝากคำทำนายเรื่องกำแพงเสียยาว อันนี้ก็ชวนงงเล็กน้อยค่ะ เพราะโดยปกติสิ่งที่เรา‘ไม่ให้ค่า’ เรามักไม่ต้องเสียเวลาอธิบายว่าทำไมถึงไม่ให้ค่าขนาดนี้”

“ส่วนรัฐบาลและนายกฯ ก็ปล่อยให้เขาทำงานไปค่ะ รัฐบาลมีหน้าที่บริหาร ฝ่ายค้านมีหน้าที่ตรวจสอบ ถ้ารัฐบาลทำผิดก็ตรวจสอบด้วยข้อเท็จจริง ถ้าบริหารไม่ดีก็วิจารณ์ด้วยข้อมูล ถ้านโยบายมีปัญหาก็เสนอทางเลือกที่ดีกว่า”

“นั่นมีน้ำหนักกว่าการสร้างภาพ ‘กำแพงสูงแต่กลวง’ แล้วเฝ้าประกาศว่าสักวันมันจะถล่มลงมา เพราะผ่านไป 8 ปีแล้ว หากยังต้องใช้คำเปรียบเปรยเดิมเพื่ออธิบายว่าเหตุใดสิ่งต่างๆ จึงไม่เป็นอย่างใจ บางทีคำถามใหม่ที่น่าสนใจกว่า ‘กำแพงจะพังเมื่อไร’ อาจเป็นว่า เรามองกำแพงผิดมาตั้งแต่แรกหรือเปล่า? และก่อนจะชี้ว่าของคนอื่น ‘เปราะบาง’ ลองตรวจดูสิ่งที่ตัวเองยืนอยู่สักนิดก็ดีค่ะ”

“เพราะบางครั้งเสียงที่ดังว่า‘กำแพงกำลังจะพัง’ อาจไม่ได้เป็นหลักฐานว่ากำแพงกำลังพังเลย แต่อาจเป็นเพียงเสียงของคนที่ ยืนอยู่หน้ากำแพงเดิมมานานถึง 8 ปี แล้วก็ยังเลือกจะพูดกับกำแพง มากกว่าทบทวนวิธีของตัวเอง”

นอกจาก“ดร.ธารินี วรินทรากุล”  ยังมีอีกหนึ่งคน คือ “วิมล ไทรนิ่มนวล” นักเขียนรางวัลซีไรต์ และคอลัมนิสต์ประจำคอลัมน์“ฝากฟ้า ฝากดิน”ของหนังสือพิมพ์แนวหน้าและแนวหน้าออนไลน์ ซึ่งได้เขียนเรื่อง“กำแพง”ไว้อย่างน่าคิด และโพสต์ลงในเฟซบุ๊กส่วนตัวเมื่อวันที่ 10 สิงหาคมที่ผ่านมาว่า “คุณศิริกัญญาบอกว่าพวกตน ‘ชนกำแพง’ ที่หมายถึงสถาบันหลักของชาติ ผมก็จะบอกว่าสิ่งที่พรรคส้มและลิ่วล้อชนอยู่นั้นไม่ใช่กำแพง แต่เป็น ‘กะลา’ และไม่ใช่กะลาของคนอื่น แต่เป็นกะลาที่พวกตนสร้างขึ้นครอบกันเอง”

“วิมล ไทรนิ่มนวล” สรุปว่า “ถ้าพรรคส้มยังไม่รู้ตัวว่าอยู่ในกะลาที่พวกตนสร้างไว้ครอบตัวเอง ก็จะต้องดราม่าบีบน้ำตาบ้าง ก่นด่าอาฆาตแค้นคนอื่นบ้าง จนสุดท้ายก็สามัคคีกันเน่าตายอยู่ในกะลานั้นเอง” !

รุ่งเรือง ปรีชากุล