การเสียบบัตรลงมติแทนกันของสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร หรือ สก.ของพรรคประชาชน นั้น เขาเรียกว่า “โกง” คือเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ จากกรณีที่นายภัทรศักดิ์ ใหม่พระเนตรสก.เขตยานนาวา พรรคประชาชน เสียบบัตรลงมติแทนให้นายไซราม ประกายกิจ สก.เขตสาทร พรรคประชาชน ในการประชุม สภา กทม.เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคมปลายเดือนที่แล้ว เพื่อลงมติร่างแก้ไขข้อบังคับการประชุมสภากรุงเทพมหานคร

ที่เรียกว่าโกงก็เพราะนายไซราม ประกายกิจ ไม่อยู่ในห้องประชุม แต่นายภัทรศักดิ์ ใหม่พระเนตร กลับเสียบบัตรลงมติแทนให้ ซึ่ง“โกง”ทั้งในแง่ละเมิดกฎหมาย และโกงสำนึกรับผิดชอบของตนเองในฐานะนักการเมืองรุ่นใหม่ ซึ่งนักการเมืองพรรคนี้มักจะประโคมโหมข่าวโอ้อวดตนเองว่าจะเข้ามา“สร้างการเมืองใหม่” จนทำให้บรรดา“ด้อมส้ม”ทั้งคนหนุ่มสาวและผู้มีอายุต่างพากันเคลิ้มหลงเชื่อ

ในแง่กฎหมายนั้น เข้าข่ายความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 และเข้าข่ายความผิดตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ (พ.ร.ป.) ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172 ฐานเป็นเจ้าพนักงาน ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปีหรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ตามไปดูต่อ เฉพาะคดีที่เสียบบัตรแทนกันเพื่อลงมตินั้น มีคดีตัวอย่างให้เห็นมาแล้วว่า ผู้กระทำผิด 3 คนถึงขั้นต้องติดคุก คือ นางนาที รัชกิจประการ อดีต สส.บัญชีรายชื่อ พรรคภูมิใจไทย ซึ่งเป็นภรรยาของนายพิพัฒน์ รัชกิจประการ, นายภูมิศิษฏ์ คงมี อดีต สส.พัทลุง เขต 1 และนายฉลอง เทอดวีระพงศ์ อดีต สส.พัทลุง เขต 2 พรรคภูมิใจไทย ฐานยินยอมให้บุคคลอื่นเสียบบัตรแสดงตนและลงมติแทน ในระหว่างการประชุมพิจารณา“ร่าง พ.ร.บ.งบประมาณรายจ่ายประจำปี 2563”ของรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2562

ผลการตัดสินในคดีนี้, ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ได้พิพากษาสั่งลงโทษจำคุกนางนาที รัชกิจประการ, นายภูมิศิษฏ์ คงมี และนายฉลอง เทอดวีระพงศ์คนละ 9 เดือน โดยไม่รอลงอาญา นอกจากนั้นในความผิดด้านจริยธรรมอย่างร้ายแรงตามมาตรา 160 (5) ของรัฐธรรมนูญฉบับปี 2560 บุคคลทั้ง 3 ยังถูกเพิกถอนสิทธิดำรงตำแหน่งทางการเมืองและเพิกถอนสิทธิสมัครรับเลือกตั้งตลอดชีวิต

สำหรับกรณีของพรรคส้ม ไม่ว่าจะสนามเล็กระดับท้องถิ่น คือ สภากรุงเทพมหานคร หรือสภาใหญ่ระดับชาติ คือสภาผู้แทนราษฎรนั้น สิ่งที่ปรากฏให้เห็น ก็คือ นักการเมืองของพรรคการเมืองนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็น“ของปลอม” โดยมี สส. และผู้สมัคร สส.ทั้ง“เน่า”และ“เทา”เดินยั้วเยี้ยอยู่เต็มพรรค

เรียกว่า นอกจาก“ขี้โกง”แล้ว ยังมีทั้งผู้กระทำผิดในคดีล่วงละเมิดทางเพศ, ข่มขืนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ, พัวพันฟอกเงินที่เกี่ยวโยงกับเครือข่ายยาเสพติด, ทำร้ายร่างกายสตรีเพศ, ทะเลาะวิวาท,เมาแล้วขับ และลักทรัพย์ เป็นต้น โดยล่าสุดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคมที่ผ่านมา นางสาวธิษะณา ชุณหะวัณอดีต สส.กทม. พรรคประชาชน ก็เพิ่งจะออกมาเปิดเผยผ่านทางเฟซบุ๊กว่า เธอได้รับเชิญจากผู้บริหารพรรคประชาชนให้เข้าไปชี้แจงข้อเท็จจริง กรณีที่เธอถูกนักการเมืองพรรคเดียวกัน“คุกคามทางเพศ” และได้บันทึกเรื่องนี้ผ่านหนังสือของเธอที่เพิ่งตีพิมพ์ชื่อ“ประชาชนที่ไม่ยอมจำนน”

นางสาวธิษะณา ชุณหะวัณ สายเลือดนักการเมือง“ซอยราชครู” ซึ่งเป็นทายาทของ“อาจารย์โต้ง-ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ” ได้ตั้งคำถามว่า“จะให้เธอไปคุยอะไร” พร้อมระบุว่า “เหตุใดดิฉันจึงต้องเป็นฝ่ายเข้าไปชี้แจงต่อพรรค ทั้งที่ในกรณีนี้ดิฉันคือผู้เสียหายจากการกระทำที่เข้าข่ายความรุนแรงทางเพศ สิ่งที่ควรเกิดขึ้นคือพรรคต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายเข้ามาชี้แจงต่อดิฉัน ว่าเหตุใดจึงจัดการเรื่องนี้เช่นนั้น เหตุใดจึงไม่ปกป้องผู้เสียหาย และเหตุใดกระบวนการภายในจึงไม่สามารถสร้างความเป็นธรรมและความเชื่อมั่นให้แก่ผู้ที่ได้รับความเสียหายได้”

นอกจากนั้น นางสาวธิษะณา ชุณหะวัณ ยังชี้แจงในรายละเอียดด้วยว่า “1.เคยพูดไปหมดแล้วกับผู้บริหาร 2.ไม่มีใครทำอะไร 3. ตอนนี้ผู้กระทำไม่ได้ดำรงตำแหน่ง (แต่ได้ลง สส. ต่อหลังจากเกิดเรื่องและมีคนทราบ และยังได้ดำรงตำแหน่งสำคัญมากมายขณะยังดำรงตำแหน่ง) 4. จะเยียวยาอย่างไร ต่อให้เงินเดือนของผู้กระทำผิดทั้งเดือนทุกเดือนตลอดชีวิตก็ไม่พอกับการกระทำที่ย่ำยีศักดิ์ศรี”

โดยโพสต์สุดท้ายเมื่อวันที่ 2 สิงหาคมที่ผ่านมาเช่นกัน นางสาวธิษะณา ชุณหะวัณยังเปิดโปงพรรคส้มด้วยข้อความที่เขียนว่า“พรรคโจรข่มขืนเต็มไปด้วยแฟนคลับที่เป็นvictim blamer ตามคาด สันดานอาชญากรเหมือนผู้แทนไม่มีผิด”

ถอดรหัสคำว่า“victim blamer”ในนิยามของ“ธิษะณา ชุณหะวัณ” ก็คือ พรรคส้มเลือกที่จะ“ปกป้องผู้ถูกกล่าวหา” มากกว่า“ปกป้องศักดิ์ศรีของผู้เสียหาย” ซึ่งก็หมายความว่า พรรคส้ม
“ส่งเสริมวัฒนธรรมข่มขืนให้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”เป็นการผลิตซ้ำความรุนแรง

เพราะ “เหยื่อผู้ถูกคุกคาม”ไม่กล้าที่จะร้องเรียน หรือร้องเรียนไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในทางปฏิบัติ !

รุ่งเรือง ปรีชากุล