ลอยคว้างกลางชลามหาสมุทร

เปรียบประดุจขอนไม้ยังไกลฝั่ง

ชำรุดจุดรั่วต่อพอประทัง

ฝีพายทั้งลำเรือไม่เหลือดี

มิล่วงลุผุพังในคลั่งคลื่น

เต็มกลืนฝืนฝ่าทำหน้าที่

แม้นายท้ายได้คัดง้างหนักอย่างนี้

แต่กลับมีผีพรายไล่รังควาน

พายเรือมาด้วยกันลงขันสร้าง

พอครึ่งทางกลับคลั่งบ้าจะสังหาร

ลุกไล่ไปด่าทอทั้งก่อการ

มือไม่พายใช้ตีนรานต้านลำเรือ

พายเรือให้โจรนั่งอย่างไรเล่า

ทั้งโคตรเหง้าเผ่าผองจ้องเชือดเถือ

พวกมึงซึ่งนั่งมากลับง่าเงื้อ

อ้างตัวเด่นว่าเป็นเหยื่อเชื้อสามานย์

ราวกับดีกว่าใครในสามโลก

ซ่อนโสโครกปกปิดจิตดิบด้าน

พลพรรครักษาไม่ได้ไม่สะท้าน

ฉกลิ้นพาลการฉ้อฉลอยู่บนเรือ

ตะโกนก้องป้องปากสำรากพ่น

ได้เห็นตัวเห็นตนจนเหม็นเบื่อ

พรรคเก่าแก่แต่กากเพียงซากเทื้อ

แทงทุกเมื่อเพื่อตนเองช่างเก่งแท้

ใช่เวลาด่ากันไหมในยามนี้

ประเทศมีภัยมหันต์ช่วยกันแก้

กลับโวยวายไล่ถองร้องงอแง

เลิกตอแหลแส่แซะและฟูมฟาย

อย่ากวนตีนลิ้นตวัดกัดไม่ปล่อย

มุขถ่อยบ่อยจังช่างน่าหน่าย

หุบปากซะมาผลักดันช่วยกันพาย

ให้นายท้ายล่องเรือเพื่อปวงชน

“เจริญขวัญ”