สำหรับฝรั่งมะริกันแล้วหน้าร้อนคือช่วงเวลาแห่งความสนุกสนานบันเทิงหลายบ้านจัดปาร์ตี้บาร์บีคิว ปิ้งย่างในสวนหลังบ้านอาหารหลักประจำหน้าร้อนแบบสิ้นคิดคือ ฮอตดอก แตงโม ไอศกรีมและน้ำมะนาว แต่สิ่งหนึ่งที่ชาวบ้านร้านถิ่นรอคอยในช่วงหน้าร้อนคืองานประจำปีที่เรียกว่า งานเคาต์ตี้แฟร์หรือสเตทแฟร์ เทียบง่ายๆก็ประมาณงานวัดบ้านเรานี่แหละ

งานแบบนี้ถือเป็นเสน่ห์บ้านทุ่งช่วงกลางวันจะมีงานประกวดกระต่าย หมู ม้า แพะ อะไรก็ว่ากันไปชาวไร่ชาวนาแถวนั้นจะส่งสัตว์คอกตัวเองเข้าประกวด

นอกจากการประกวดสัตว์ ยังมีการประกวดพืชผล ประกวดขนมพายแข่งวิ่งกบ ไอ้ที่บอกว่าวิ่งกบนี่ไม่ได้หมายถึงคนมาวิ่งเหมือบกบแต่คือกบจริงๆ นี่แหละ กบบางพันธุ์ตัวใหญ่เบ้อเริ่มปล่อยกบเหมือนปล่อยม้า แต่ดูเหมือนว่าไอ้กบพวกนี้กระโดดมั่วไปเรื่อยไม่มีตัวไหนเข้าเส้นชัยหรอก แต่ทุกคนก็หัวเราะเฮฮา โดยเฉพาะเด็กๆชอบอกชอบใจมาก

บางปีมีแข่งวิ่งหมู อย่านึกว่าจะเอาหมูน้อยตัวสีขาวอมชมพูมาวิ่งแข่ง
ไอ้ที่เอามาวิ่งแข่งนี่เป็นหมูดำๆ ด่างๆ ตัวเล็กเหมือนหมูขี้พร้าแถวปักษ์ใต้
พอปล่อยออกมา ก็วิ่งพรวดๆ ตัวไหนชนะไม่ใช่ประเด็น

แต่ที่ทุกคนขำกันทั่วเพราะคนพากษ์นั้นตลกมากอย่าไปหมิ่นไอ้ฝูงหมูขี้พร้าพวกนี้เชียวนะ ทั้งฝูงนั่งรถปรับอากาศอย่างดีตระเวณไปตามเคาต์ตี้และรัฐต่างๆ เดินสายเหมือนซุปเปอร์สตาร์นอกจากเรื่องการละเล่นพวกนี้ก็มีเรื่องอาหารนี่แหละที่แปลกพิสดารพันลึกมาก หากินที่ไหนไม่ได้

นอกจากงานแฟร์เหล่านี้อย่างเดียว ทุกงานแฟร์ในอเมริกาไม่ว่าเดินไปไหนต้องเจออาหารสะดวกกินที่เรียกว่า “คอนด็อก”ใช้แป้งข้าวโพดเป็นแป้งหุ้มไส้กรอกเสียบไม้ซื้อแล้วแทะกินไปเรื่อยจนหมดไม้ รสชาติหวานๆ มันๆผสมเค็มจากไส้กรอกของอเมริกาที่เค็มจัดทุกยี่ห้อ

เรื่องไส้กรอกเค็มนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเพราะกลายเป็นประเด็นยอดนิยมสำหรับคนไทยในอเมริกาว่าไส้กรอกยี่ห้อไหนที่ไม่เค็มบ้าง จะได้ไปซื้อยี่ห้อนั้นแต่เท่าที่กินมาบอกได้เลยว่าเค็มจัดทุกยี่ห้อ

แต่ละงานแฟร์จะมีคอนด็อกขาย แต่คอนด็อกแต่ละรัฐไม่เหมือนกันมีรายละเอียดปลีกย่อยเยอะแยะรัฐที่ขึ้นชื่อเรื่องคอนด็อกก็รัฐอินเดียน่าที่ผู้เขียนอยู่นี่แหละใครมางานสเตทแฟร์ก็ต้องสอยอินเดียน่าคอนด็อกมาแทะกิน

ส่วนที่มินนิโซต้า มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบคอนด็อกให้ยาวเป็นฟุตกินทีอิ่มตลอดงาน เรียกหลานมากินต่อยังไหวซอสที่ราดบนคอนด็อกส่วนมากจะเป็นมัสตาร์ดสีเหลืองๆส่วนขนมหวานที่เป็นนางเอกประจำงานคือขนมที่เรียกว่า ขนมหูช้างหรือ Elephant ears ไอ้ขนมหูช้างที่ว่านี่กินปีละหนก็พอไหวนับจำนวนแคลอรี่แล้วขอเป็นลม แป้งทอดฟูๆ พองๆ แบบแป้งโดนัท

แต่อันใหญ่เท่าจานกระเบื้องประมาณนั้นทอดแล้วโรยผงซิเนมอนกับผงน้ำตาลเป็นขนมที่ทุกคนซื้อใส่จานมาแทะทึ้งดึงกินกันหนุบหนับอย่างเอร็ดอร่อย

อาหารงานแฟร์จะเป็นอาหารที่เหมาะสำหรับเดินแทะกินไปเรื่อยเวลาเราไปเที่ยวงานวัด อาจเห็นแผงขายน่องไก่ทอด ในอเมริกาก็มีแต่ขายไก่ทอดนั้นธรรมดาไป สำหรับมวลมหาอเมริกันต้องใหญ่เข้าว่าเลยขายน่องไก่งวงทอดบ้างย่างบ้าง อันนี้คือเบสิกน่องหนึ่งหนักประมาณหนึ่งกิโล

งานแฟร์รัฐทางใต้มีเมนูพี่เข้ ตั้งแต่แฮมเบอร์เกอร์เนื้อพี่เข้พี่เข้ย่างบาร์บีคิว พี่เข้ทอดกรอบ อเมริกันชอบอาหารแนวทอดกรอบเลยมีคนคิดค้นอาหารประหลาดอย่างหนึ่ง เรียกว่า “funnel cake”ดูทรงแล้วไม่น่าจะมีชื่อไทย

วิธีทำก็ง่าย เอาแป้งนมไข่ผสมกันแล้วใส่กรวยอย่างที่เราวางบนปากขวดน้ำตอนจะกรอกน้ำแต่ปล่อยให้ไหลเป็นสายในน้ำมันเดือดๆ แทนหมุนส่ายไปมาเป็นวงกลมจนกรอบ บอกตรงๆแค่เห็นน้ำมันที่ทอดก็หัวใจจะวายตายแล้วใครจะกินเป็นขนมหวานก็โรงผงน้ำตาลบางทีก็เอาไอ้เค้กกรอบที่ว่าไปทำแฮมเบอร์เกอร์คือเหมือนทำแฮมเบอร์เกอร์ทุกอย่าง ยกเว้นใช้เค้กขนิดนี้แทน

พูดถึงแฮมเบอร์เกอร์งานแฟร์แทบทุกงานแฟร์จะมีแฮมเบอร์เกอร์พิสดารที่เคยเจอมาคือเอาโดนัทคริสปี้ครีมมาแทนขนมปังแฮมเบอร์เกอร์

จากนั้นก็วางเนื้อสับทอด โปะชีส ใส่กะหล่ำปลีซอยฝอย รสชาติประหลาดดี อารมณ์เหมือนกินแฮมเบอร์เกอร์ราดน้ำเชื่อม

อาหารทอดอีกอย่างที่ไม่น่าจะขายได้ แต่กลับขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเพราะอเมริกันนั้นคลั่งชีสที่สุด นั่นคือเอาชีสมาชุบแป้งทอดไอ้นี่ยังไม่แปลกเท่าเอาขนมเอาอมยิ้มมาชุบแป้งทอดอย่างเวเฟอร์หรือคิทแคทเอามาชุบแป้งทอด คนแย่งกันซื้อเหมือนบ้าคลั่งรสนิยมอเมริกันนี่เกินจินตนาการแท้ๆ บอกตรงๆ ว่าขอบาย