แม้หลายคนรู้จักชิคาโก แต่อาจไม่รู้ว่าเมืองนี้มีชื่อเล่นแสนไพเราะว่า “นครแห่งสายลม” หรือ Windy City มีเรื่องเล่าขำๆ เกี่ยวกับการอบรมพนักงานรับโทรศัพท์ของอเมริกา ที่จ้างพนักงานชาวอินเดียตอบรับโทรศัพท์  เพราะค่าจ้างถูกกว่าจ้างคนอเมริกัน  จากนั้นก็สอนพนักงานแขกที่อินเดียเรื่องราวรัฐต่างๆ เผื่อลูกค้าบ้าจี้ถามว่า วันนี้ที่รัฐนั้นรัฐนี้เป็นไงมั่งจ๊ะ   คนไหนรับสายบริษัทที่อยู่ชิคาโก   ให้ตอบว่า “วันนี้ลมแรงมาก” เพราะลมแรงทุกวัน สาเหตุที่ลมแรงจนเป็นที่เลื่องลือ เพราะเป็นเมืองใหญ่ริมทะเลสาบมิชิแกน    

ชิคาโกเป็นเมืองใหญ่อันดับสามในอเมริกา อันดับหนึ่งนั้นคือนิวยอร์ก อันดับสองคือลอสแองเจลิส    ชิคาโกอยู่ในรัฐอิลลินอยส์  ปี พ.ศ. 2414 เมืองชิคาโกถูกไฟไหม้ครั้งใหญ่หรือเกรตชิคาโกไฟร์ (Great Chicago Fire) ตึกมากกว่า 18,000  หลังถูกไฟไหม้วอดวาย   มีคนตายไปสามร้อยกว่าคน  มากกว่า 100,000 คน ไร้ที่อยู่    ลมช่วยหอบไฟโหม แป้บเดียวเท่านั้นเอง หมู่ตึกกลางชิคาโกก็ไม่เหลือซากในชั่วข้ามคืน 

เมื่อชิคาโกราบเป็นหน้ากลอง สถาปนิกและวิศวกรจากทั่วอเมริกาเลยระดมกำลังรวมกันสร้าง  ชิคาโก เลยถือโอกาสวางผังเมืองใหม่  โดยมีการนำเทคโนโลยีการสร้างตึกแบบใหม่มาใช้หลังไฟไหม้ครั้งนี้  นี่เองเป็นเหตุผลที่ชิคาโกมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามและอลังการมาก เช่น ตึก John Hancock และ Willis Tower  ซึ่งเป็นที่ถ่ายทำภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น Batman Begins, The Dark Knight และ Public Enemies

สำหรับคนไทยที่ไม่ได้อยู่ในอเมริกา แนะนำอาหารสองอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ อย่างแรกคือฮอทดอก อย่าคิดว่าฮอทดอกที่ไหนๆ ก็เหมือนกัน ฮอทดอกแต่ละเมืองแต่ละรัฐมีเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป ฮอทดอกชิคาโกนี่แหละที่กลายเป็นเอกลักษณ์ของเมือง  ฮอทดอกชิคาโกประกอบด้วยไส้กรอกเนื้อ  ขนมปังโรยเมล็ดงา  ใส่มัสมาร์ต หอมสับ แตงกวาดอง และซอสมะเขือเทศ บางทีมีพริกดองแนมมาด้วย 

นอกจากฮอทดอกแล้ว ขอแนะนำพิซซ่า  Deep Dish Pizza ที่ถือกำเนิดมาจากชิคาโกนี่แหละ   หนาปึ้ก ชิ้นเดียวอิ่มนานยันหลานบวช  ไม่ต้องมาถามหาพิซซ่าหน้าบางกรอบแถวนี้นะ ไม่ขาย จัดเต็มแต่ขอบเบิ้มๆ เต็มๆ ทั้งนั้นตามแบบชิคาโก

เรื่องราวของอัล คาโปน เกี่ยวข้องกับประวัติเมืองชิคาโกอย่างแนบแน่น   เรียกว่าพูดถึงชิคาโกปุ๊บ หน้าอัล คาโปนต้องเด้งออกมาทุกที  อัล คาโปนนี่ไม่ได้เป็นคนชิคาโกแต่อ้อนแต่ออก  ชื่อจริงก็แสนเพราะ   แต่คนเรียกสั้นๆ ว่า อัล คาโปน ชื่อจริงแกชื่อ แอลฟอนซ์ แกเบรียล คาโปน  ชื่อนี้บอกยี่ห้อพ่อทุกสถาบันเรื่องความเป็นนักเลงมาเฟีย  ที่ดังสะท้านฟ้าเพราะ ก่อตั้ง"ก๊วนชิคาโก" (Chicago Outfit)     แต่รู้จักในชื่อ "แก็งค์คาโปน" (Capones)   ซึ่งพี่อัลแกเอาทุกสิ่งทางเลว   ตั้งแต่ขายหล้าเถื่อนไปยันค้ากาม แกไม่ได้ค้าเอง แต่บีบคอให้สาวๆ ขายจิ๋มนั่นเอง 

หลายคนอาจจะไม่รู้ว่าครั้งหนึ่งอเมริกาเคยห้ามขายเหล้าเป็นเวลาถึง 13 ปี  ช่วงปี ค.ศ. 1890-1920 เป็นช่วงที่เรียกว่ายุคก้าวหน้าหรือ Progressive Era   มีการปฏิรูปสำคัญๆ หลายอย่างเกิดขึ้น เช่น การปฏิรูประบบภาษี การเลือกตั้งวุฒิสภาโดยตรง และสิทธิทางการเมืองของสตรี

ในปี ค.ศ. 1920 จึงเกิดการปฎิรูปทางจริยธรรมขึ้น  โดยหนึ่งในกระบวนการชำระสะสางสังคมทั้งหลายทั้งปวงข้อหนึ่งคือแนวคิดเรื่องห้ามผลิตและซื้อขายเหล้าอย่างเด็ดขาด เพราะอเมริกันที่เคร่งศาสนาบางกลุ่มเชื่อว่าการดื่มเหล้าถือเป็น “บาป”

มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐครั้งที่ 18 ห้ามไม่ให้มีการขาย  ผลิต  ขนส่ง  หรือจัดจำหน่ายเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ทั่วทั้งประเทศอย่างเด็ดขาด 9 เดือนหลังจากนั้น สภาคองเกรสผ่านร่างกฏหมายที่รู้จักกันในชื่อ Volstead Act  ถือเป็นการเริ่มต้นยุคแห่งการห้ามซื้อขายและผลิตเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ทุกชนิดในอเมริกา ซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 16 มกราคม  ค.ศ.1920

ผลพวงของการห้ามขายเหล้านี่แหละ  ที่ทำให้อัล คาโปนพบช่องทางทำมาหากินอันโชติช่วง ด้วยการลักลอบนำเข้าและขนส่งเหล้าเถื่อนจนร่ำรวย การลักลอบขายเหล้าเถื่อนกลายเป็นช่องทางที่ทำกำไรมหาศาลให้เหล่าผู้มีบารมีนอกกฏหมาย เลยทำให้จำนวนประชากรมาเฟียเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว   แถมยังขยายสาขาไปทั่วประเทศ    สร้างปัญหาสังคมสาหัสกว่าเดิมไว้เป็นของแถม

แม้จะรู้ว่าพี่อัลชั่วช้าสารเลวขนาดไหน แต่ยังได้รับการยกย่องนับถือเพราะเงินฟ่อนก้อนใหญ่ที่โปรยหว่าน  เงินทองที่ได้จากการทำผิดกฎหมายนั้น พี่อัลเอามาทำบุญ จึงมีผู้หลายคนเรียกพี่อัลว่า "โรบิน ฮูด ยุคใหม่"

ในปี 1931 คาโปนถูกจับ ถูกศาลพิพากษาว่าผิดฐานเลี่ยงภาษี ถูกจำคุกถึงปี 1939  ได้รับการปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ  แต่สุขภาพทั้งทางกายและใจย่ำแย่ สุดท้ายตายในคุก  ปิดฉากชีวิตเจ้าพ่อแห่งชิคาโกเมื่อวันที่ 25 มกราคม 1947