“ลิซซี่ บอร์เดนถือขวานเข้ามา

เห็นมารดาคว้าขวานสับสี่สิบหน

ขยับฟันซ้ำย้ำกระหน่ำจน

41 หนบนหัวพ่อจนมรณา”

บทเพลงข้างต้นเป็นเพลงที่แม่ๆ ชาวอเมริกันนำมาใช้กล่อมเด็ก    เด็กๆ  เลยเอามาร้องประกอบการกระโดดเชือก   ถือว่าเป็นบทเพลงกล่อมเด็กที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในอเมริกา ทั้งๆที่ความเป็นมาของบทเพลงนี้สยดสยองอย่างเหลือแสน  เพราะมีที่มาจากคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ  จนถือเป็นคดีฆาตกรรมโหดเหี้ยมที่สุดของอเมริกาเลยทีเดียว

บ้านเลขที่ 92 ถนนเซคกั้นด์สตรีทเป็นบ้านของตระกูลบอร์เดนหลังดูใหญ่เทอะทะแต่ไม่หรูหรา   เพราะเป็นบ้านราคาประหยัด เช่นเดียวกับบ้านอีกหลายหลังในย่านชนชั้นกลางในเมืองฟอลล์ริเวอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี ค.ศ.1892 เจ้าของบ้านคือนายแอนดรูว์ บอร์เดน

นอกจากนายแดนดรูว์ บอร์เดน ผู้พ่อวัย 70 แล้ว สมาชิกภายในบ้านยังประกอบด้วยนางแอบบี้  บอร์เดน วัย 63 ภรรยาคนที่สอง ซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของสองสาวอันเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาเก่าของนายแอนดรูว์  นั่นคือ   เอ็มมา วัย 41 ปีและลิซซี่ บอร์เดน วัย 32 ปี นอกจากนี้ยังจ้างสาวใช้อีกหนึ่งนางชื่อ บริตเจ็ต ซาลิแวน คอยรับใช้ตระกูลนี้หลายปีแล้ว

นายแอนดรูว์เป็นคนมัธยัสถ์และเข้มงวดทุกเรื่อง   ทำให้สองสาวบอร์เดนไม่มีแวดวงสังคมมากนัก เพราะไม่อาจทำตัวหรูหราเข้าสมาคมกับชนชั้นสูงในเมืองได้  นอกจากนี้ลิซซี่และนางแอบบี้ยังบาดหมางกันอยู่เสมอ ทั้งคู่ต่างทะเลาะเบาะแว้งไม่ลดราวาศอกเพื่อหวังให้นายแอนดรูว์ยกทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาลให้แก่ตนเพียงฝ่ายเดียว   สงครามในครัวเรือนดำเนินไปเช่นนี้เรื่อยมาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ.1892 ลิซซี่ระแคะระคายว่าพ่อของตนกำลังจะยกที่ดินให้ทางฝั่งแม่เลี้ยง และมีแนวโน้มว่าจะยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับนางแอบบี้ ลิซซี่ได้แต่เก็บความคับแค้นไว้ลำพัง

บรรยากาศตึงเครียดในครอบครัวดำเนินมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันที่ 4 สิงหาคม ปีเดียวกัน แอนดรูว์ห่วงความสัมพันธ์ของภรรยาและลูกสาวที่เหมือนน้ำกับไฟ ด้วยความที่อยากจะกันทรัพย์สมบัติส่วนหนึ่งไว้ให้แอบบี้ จึงตัดสินใจจะโอนฟาร์มซึ่งเป็นชื่อของตัวเองให้กับภรรยา   วันที่กำหนดโอนทรัพย์คือวันที่ 4 สิงหาคม

นายแอนดรูว์กลับจากที่ทำงานมาถึงบ้านเวลา 10.45 น. เอนกายลงนอนที่เก้าอี้ยาวในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงนาฬิกาตีบอกเวลา 10.58 น. ทุกคนได้ยินเสียงตะโกนของลิซซี่ลั่นบ้านว่าพ่อตายแล้ว แอนดรูว์ บอร์เดน นอนจมกองเลือดอยู่บนโซฟา เท้าระพื้น ศีรษะเละจนดูแทบไม่ออกว่าเป็นใคร ข้างแก้มมีรอยฟัน 11 แผล แต่สภาพศพกลับไม่มีร่องรอยการต่อสู้

เมื่อขึ้นไปชั้นบน พบศพนางแอบบี้คว่ำหน้าอยู่กับพื้นข้างเตียงในห้องพักแขก  ศีรษะและกลางหลังมีรอยขวานจามถึง 19 แผล จากการชันสูตรศพพบว่าแอบบี้ถูกฆ่าตายประมาณ 9 โมงเช้าหรือหลังจากนั้นเล็กน้อย นั่นหมายถึงถูกฆ่าตายก่อนแอนดรูว์อย่างน้อย 2 ชั่วโมงเลยทีเดียว   2 วันก่อนเกิดเหตุลิซซี่พยายามหาซื้อไซยาไนด์ ทำให้ตำรวจสรุปว่าลิซซี่นี่แหละคือคนร้าย ตำรวจเมืองฟอลล์ริเวอร์จึงจับกุมลิซซี่ บอร์เดนข้อหาฆาตกรรม

แต่ศาลกลับตัดสินให้ลิซซี่เป็นผู้บริสุทธิ์ สร้างความฮือฮาให้ชาวเมืองฟอลล์ริเวอร์เวลานั้นอย่างยิ่ง  สาเหตุที่ศาลตัดสินให้ลิซซี่เป็นผู้บริสุทธิ์ทั้งที่หลักฐานมัดตัวหนาแน่นนั้น คาดว่าทุกคนไม่อยากบาดหมางกับทายาทตระกูลบอร์เดนซึ่งเป็นผู้ทรงอิทธิพล  ฟอลล์รีเวอร์เป็นเมืองอุตสาหกรรมสิ่งทอ และกิจการสิ่งทอนี้ก็อยู่ในมือของสกุลบอร์เดน นอกจากนี้กิจการหนังสือพิมพ์ องค์การทางศาสนาและองค์การทางเศรษฐกิจมีสกุลบอร์เดนหนุนหลัง จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเท่าไหร่ที่ลิซซี่จะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์

เพลงกล่อมเด็กนั้นมีที่มาจากคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในบ้านสกุลบอร์เดนนั่นเอง ปัจจุบันบ้านเลขที่ 92 เซคกั้นด์สตรีทกลายเป็นโรงแรมกึ่งบ้านในเมืองฟอลล์รีเวอร์ แขกผู้มาพักสามารถเลือกพักในห้องต่างๆ รวมถึงห้องของลิซซี่หรือห้องพักแขกที่แอบบี้ถูกฆ่า มีบริการเสิร์พอาหารเช้าเมนูเดียวในเช้าวันเกิดเหตุ ปรากฎว่าผู้คนแห่ไปพักกันอย่างล้นหลามถึงขนาดต้องจองคิวข้ามปี ทั้งนี้เพราะบ้านหลังนั้นกลายเป็นบ้านที่ขึ้นชื่อว่าหลอนและเฮี้ยนที่สุดแห่งหนึ่งในอเมริกา ถึงขั้นติดอันดับ 1 ใน 10 เลยทีเดียว