ช่วงปลายศตวรรษที่ 16 อังกฤษก้าวขึ้นสู่ความเป็นเจ้าแห่งการเดินเรือ   ส่งผลให้ชาวอังกฤษมองหาโอกาสใหม่ในชีวิต การเดินทางมาเป็นชาวอาณานิคมหมายถึงการได้รับที่ดินและโอกาสในการทำมาหากิน เวลานั้นเกิดปัญหาภายในประเทศมากมาย ทำให้ชาวอังกฤษตัดสินใจเดินทางมาแสวงหาโอกาสบนแผ่นดินใหม่

คนอังกฤษที่เดินทางมาอเมริกามีห้ากลุ่มคือ  พวกแรกเป็นกลุ่มชาวนาที่ไม่มีที่ดินทำกิน การมาเป็นชาวอาณานิคมจึงเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เพราะสามารถจับจองที่ดินทำกินใหม่ๆ ได้  มีโอกาสได้เลื่อนฐานะทั้งการเงินและทางสังคม อีกพวกหนึ่งคือพวกนักแสวงโชคที่หวังมาขุดทองคำในอเมริกา นอกจากนี้ยังมีพวกพ่อค้าที่เข้ามาค้าขายกับพวกอินเดียนแดง  ตามมาด้วยพวกนักผจญภัยที่แสวงหาโอกาสใหม่ๆ ในชีวิต  กลุ่มสุดท้ายคือ พวกที่คับข้องใจทางศาสนา

ปี ค.ศ.1583 เซอร์ฮัมฟรี กิลเบิร์ก พยายามตั้งอาณานิคมอังกฤษที่เกาะนิวฟาวแลนด์ แต่ในช่วงเวลานั้นชาวอาณานิคมไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมและอากาศที่หนาวจัดได้  ทั้งหมดจึงเดินทางกลับอังกฤษ แต่เรือล่มกลางทาง จึงต้องปิดฉากการก่อตั้งอาณานิคมไปโดยปริยาย

ต่อมาปี ค.ศ.1585 พระนางอลิซาเบธส่งเซอร์วอลเทอร์ ราเลย์ ไปก่อตั้งอาณานิคมอังกฤษอีกครั้งในอเมริกา คราวนี้กลุ่มชาวอังกฤษอพยพขึ้นบกที่เกาะเล็กๆ ชื่อเกาะโรอาโนค  บริเวณที่เป็นรัฐนอร์ธแคโรไลน่าในปัจจุบัน  แต่ชาวอาณานิคมไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสถาพแวดล้อมเช่นเดิม จึงต้องกลับอังกฤษในปี ค.ศ.1586

เซอร์ราเลย์ไม่ยอมแพ้  แม้ต้องส่งชาวอาณานิคมกลุ่มแรกกลับอังกฤษ  แต่ก็นำชาวอังกฤษกลุ่มที่สองมายังเกาะโรอาโนคอีก ในปี ค.ศ.1587  จากนั้นก็กลับอังกฤษ ในปี ค.ศ.1588  กองเรืออังกฤษมาส่งเสบียงให้ชาวอาณานิคมแห่งนี้  ปรากฎว่าชาวอาณานิคมหายสาบสูญทั้งเกาะ ไม่มีร่องรอยว่าอพยพย้ายไปที่ใด นอกจากเจอคำว่า “โครอาตวน” ( Croatoan ) สลักทิ้งไว้บนต้นไม้อย่างลึกลับ

ความล้มเหลวในการตั้งอาณานิคมอังกฤษทั้งสองครั้งที่ผ่านมา ทำให้รัฐบาลมอบอำนาจให้บริษัทเอกชนมาจัดตั้งอาณานิคมอังกฤษในอเมริกาแทน  ปีค.ศ.1606  พระเจ้าเจมส์ที่ 1 มอบกฎบัตรให้บริษัทเอกชนไปก่อตั้งอาณานิคมอังกฤษในอเมริกาเหนือ บริษัทลอนดอนสามารถตั้งอาณานิคมอังกฤษสำเร็จในปี ค.ศ.1607 ที่เจมส์ทาวน์ ซึ่งอยู่ในรัฐเวอร์จิเนียปัจจุบัน 

 วันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ.1607  เรือสามลำคือเรือซูซาน คอนสแตน ก๊อดสปีด และดีสโคเวอรี่ บรรทุกข้าวของเครื่องใช้  เสบียงอาหารและชายฉกรรจ์ชาวอังกฤษหนึ่งร้อยคนมาถึงอเมริกาในวันที่ 24 พฤษภาคมปีนั้น

 ผู้อพยพตั้งชื่อแม่น้ำสายที่ไหลผ่านบริเวณนั้นว่าแม่น้ำเจมส์ เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และตั้งชื่ออาณานิคมในโลกใหม่ว่า “เจมส์ทาวน์” ด้วยเหตุผลเดียวกัน ชาวอาณานิคมเจมส์ทาวน์อยู่ภายใต้การปกครองของจอห์น สมิธ ซึ่งพยายามทำตัวเป็นมิตรกับอินเดียนแดงละแวกนั้น

ปีต่อมาคือ ค.ศ.1608  เรือจากอังกฤษนำผู้อพยพรุ่นที่สองมาสู่อาณานิคมเจมส์ทาวน์  แต่พอถึงฤดูหนาว ชาวอาณานิคมล้มตายจำนวนมาก จึงต้องนำผู้อพยพรุ่นที่สามเข้ามาอีกในปี ค.ศ.1609  และในปีนี้เองที่จอห์น สมิธเดินทางกลับอังกฤษเพราะได้รับบาดเจ็บ  

หน้าหนาวปีนั้นเป็นฤดูหนาวที่ยาวนานและทารุณสำหรับชาวอาณานิคม เนื่องจากขาดผู้นำ ขาดเสบียงอาหาร และถูกอินเดียนแดงโจมตี ทำให้ชาวอาณานิคมเสียชีวิตเหมือนใบไม้ร่วง จนทุกคนลงความเห็นว่าจะโยกย้ายไปตั้งอาณานิคมที่อื่น แต่พอปี ค.ศ.1910 ขณะที่ชาวอาณานิคมตัดสินใจว่าจะทิ้งเจมส์ทาวน์ไปตั้งรกรากที่อื่น ปรากฎว่ามีเรือมาจอดเทียบท่าเจมส์ทาวน์ และนำผู้อพยพรุ่นที่สี่พร้อมเสบียงอาหารมาสู่อาณานิคมแห่งนี้

บริษัทลอนดอนซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทเวอร์จิเนียในปี ค.ศ.1909   ทำให้อาณานิคมเจมส์ทาวน์เปลี่ยนชื่อเป็นอาณานิคมเวอร์จิเนีย หลังจากก่อตั้งอาณานิคมอังกฤษอาณานิคมแรกสำเร็จ ก็เกิดอาณานิคมแห่งที่สองตามมา นั่นคืออาณานิคมพลีมัธ โดยกลุ่มพิวกริมส์ที่เดินทางออกจากอังกฤษเพราะต้องการเสรีภาพในการนับถือนิกายที่ตนเคารพ 

หลังจากมีการตั้งอาณานิคมแห่งแรกและแห่งที่สอง เกิดอาณานิคมอื่นๆ ตามมาระหว่างปี ค.ศ.1607-1733 เรียงรายตามฝั่งตะวันออกของอเมริกาตั้งแต่เหนือจรดใต้รวมทั้งสิ้น 13 อาณานิคม