ผมไม่เคยแปลกใจว่าทำไมด้อมส้มจึงไม่ยอมเป็นบัวโผล่พ้นน้ำเสียที ทั้งที่มีข้อมูลมากมายแสดงให้เห็นว่าพรรคส้มที่เขาหลงใหลได้ปลื้มนั้นเป็น “พรรคสีเทา”

คำตอบง่ายๆ ก็คือ เพราะธรรมชาติของจิตมนุษย์นั้นจะโฟกัสสิ่งที่มันอยากเห็นเช่นเดียวกับการถ่ายรูป ที่โฟกัสภาพตำแหน่งใดตำแหน่งนั้นก็จะเห็นชัด ส่วนภาพที่ห่างจากตำแหน่งโฟกัสหรือไม่ได้โฟกัสจะเบลอ และคนมองก็ไม่ได้สนใจ

ผมยกตัวอย่างตัวผมเองแล้วกัน ผมเก็บหมาแมวตามถนนและตามวัดมาเลี้ยงนับร้อยชีวิต ยิ่งเก็บมาเลี้ยงมากไหร่ก็ยิ่งเห็นมันมากขึ้น จนแทบจะพูดได้ว่าสายตาของผมโฟกัสอยู่ที่หมาแมวเป็นหลัก แม้ผมขับรถทางไกล รถวิ่งเร็วเกินร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ผมก็ยังเห็นหมาแมวสองข้างทางอย่างเหลือเชื่อ เหตุเพราะจิตมันใช้สายตาคอยสอดส่องหรือคอยจับโฟกัสหาแต่หมาแมว ขณะที่คนอื่นเห็นวิวทิวทัศน์ เห็นสิ่งที่ชวนสนใจ – จรรโลงใจ

ธรรมชาติของจิตทำงานในเรื่องอื่นๆก็เช่นกัน

เมื่อใครสักคนประทับใจต่อสิ่งใดก็จะจดจำสิ่งนั้น ยิ่งเป็นสิ่งที่ดีต่อใจให้ความหวังหรือชวนฝัน ก็ยิ่งย้ำคิดย้ำทำถึงสิ่งนั้นมากขึ้น เช่นเดียวกับเมื่อพบคนที่ใช่ - คนที่ถูกใจครั้งแรก

ในทางการเมืองนั้น พรรคส้มได้นำเสนอนโยบายที่ให้ความหวังและชวนฝันถึงชีวิตและสังคมที่ดีกว่าสภาพในปัจจุบัน ไม่เฉพาะแต่คนหนุ่มสาวเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงคนสูงอายุด้วย

นโยบายที่สร้างกระแสได้ดีก็คือ“รัฐสวัสดิการ” มีการปล่อยข่าวว่าเมื่อพรรคส้มเป็นรัฐบาลจะทำรัฐสวัสดิการทันที ทุกคนจะมีชีวิตอยู่กันอย่างสุขสบาย ทำงานน้อย รายได้มาก สวัสดิการเยอะ ได้ลาพักร้อนยาว มีวันหยุดพอๆ กับวันทำงาน สัปดาห์ละ 3 วัน ชีวิตทุกคนจะมีแต่ความสุขความรื่นรมย์ แต่พรรคส้มไม่ยอมบอกว่าจะหาเงินมาจากที่ไหน ต้องเก็บภาษีมากขึ้นเท่าใด และทุกวันนี้ประเทศไทยมีหนี้สินมโหฬารเพียงใด

อีกนโยบายหนึ่งก็คือ ยกเลิกการเกณฑ์ทหารแล้วรับสมัครแทน พร้อมกับดูถูกเหยียดหยามทหารไปด้วย ชายไทยส่วนมากไม่อยากเกณฑ์ทหารอยู่แล้ว เพราะมันลำบาก ยามมีศึกสงครามก็อาจจะถูกส่งไปรบเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ซึ่งผมก็เข้าใจได้ นโยบายนี้จึงโดนใจคนหนุ่มและคนในครอบครัวของเขายิ่งนัก

ส่วนนโยบายที่เป็นการแจกเงินในโครงการต่างๆ ตั้งแต่คนพิการ คนชราก็ไม่แตกต่างจากพรรคการเมืองอื่นๆ

แต่นโยบายทั้งหมดที่พรรคส้ม (ก้าวไกลมีถึง 300 นโยบาย พรรคประชาชน 200 นโยบาย) ล้วนแต่ถูกใช้เป็นเหยื่อล่อไปสู่นโยบายล้มเจ้าทั้งนั้น หรือที่ศาลตัดสินพรรคก้าวไกลว่า “เซาะกร่อนบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์” นโยบายนี้ก็โดนใจคนจำนวนมาก ตั้งแต่ซ้ายเก่า ซ้ายแก่ ซ้ายใหม่ จนถึงคนหนุ่มสาวที่อยากได้ชื่อว่าเป็น “คนรุ่นใหม่”

เหมือนกับเป็นคำขวัญที่พวกเขารู้กันว่า “คนรุ่นใหม่ต้องไม่เอาเจ้า”

ถ้าเอาเจ้าก็คือ “คนรุ่นเก่า”

คนที่ชื่นชมพรรคส้มจึงกลายเป็น “ชุมชนออนไลน์” ที่ไม่เอาเจ้า

เมื่อหลงใหลได้ปลื้มพรรคส้มเสียแล้ว คนในพรรคส้มจะประพฤติดี – ประพฤติชั่วอย่างไร จะโกหกตอแหลแค่ไหน วันนี้พูดอย่างหนึ่ง พรุ่งนี้พลิกลิ้นพูดอีกอย่างหนึ่ง ถ้าถูกโจมตีก็ไม่ว่ากัน แม้สร้างเรื่องเท็จก็ชอบ เอาความดีใส่ตัวเอาความชั่วใส่คนอื่น ทั้งที่ไม่มีหลักฐานก็ยิ่งถูกใจ ถือว่าทั้งหมดเป็นกลยุทธ์ในการต่อสู้!

นี่คือความเทาของพรรคส้ม รวมไปถึงด้อมส้มด้วย

เพราะฉะนั้นต่อให้อีกฝ่ายหรือคนที่กลางๆ จะนำเอาหลักฐานความผิดของคนในพรรคส้มที่ทำชั่วและทำผิดกฎหมายมาแสดง ด้อมส้มก็ไม่เห็น ไม่สน – ไม่โฟกัสอะไรทั้งนั้นแต่พวกเขาจะปลื้มเมื่อคนในพรรคส้มได้ออกสื่อหรือแถลงข่าว และพ่นน้ำลายพล่ามไปเรื่อยว่าจะทำอย่างนั้นจะทำอย่างนี้ ซึ่งสำหรับ “คนปกติ” จะเห็นว่าเป็นการแสดงความคิดความเห็นโง่ๆ แต่ด้อมส้มกลับปลาบปลื้มชื่นชมกันว่าเก่ง เป็นความหวังของประเทศชาติ

ถ้ามีใครเข้าไปแตะนักการเมืองของพวกเขา ด้อมส้มก็จะพร้อมใจกันออกมาตอบโต้แทน ก่นด่าและเหยียดหยามว่าโง่ ทั้ง 2 ฝ่ายจึงด่ากันเรื่อยมาจนวันนี้

โอกาสที่จะเห็นด้อมส้ม “ตาสว่างของจริง” ในความหมายว่า “มีสติมีปัญญา” รู้เห็นการกระทำของพรรคส้มตามที่เป็นจริง ไม่ยึดติดอยู่กับการเสพน้ำลายจึงเป็นไปได้ยากที่สุด

ยิ่งคนในพรรคส้มต่างก็พ่นล้ำลายกันในโลกออนไลน์ทุกวัน ก็เป็นอันหมดหวังได้เลย เพราะด้อมส้มนั้นเสพติดรสอร่อยของน้ำลายเกินกว่าจะโงหัวขึ้นมาดูแสงเดือนแสงตะวันได้แล้ว

วิมล ไทรนิ่มนวล