“โปรดยืนเคารพธงชาติ ด้วยความภาคภูมิใจ ในความผิดพลาดและความไม่ฉลาดของบรรพบุรุษไทย”

ข้างบนนี้คือ “ตัวอย่าง” คำเหยียดหยามบรรพบุรุษไทยและมีนัยถึงพระมหากษัตริย์ด้วย นอกจากนี้ยังมีคำเหยียดหยามอื่นๆเช่น ล้าหลัง ไม่พัฒนา พัฒนาไม่ทันประเทศอื่นๆ เขาเจริญไปถึงไหนแล้ว ประเทศไทยยังดักดานอยู่อย่างเดิม คนรุ่นเบบี้บูมคือรุ่นที่ล้มเหลว!

การดูถูกเหยียดหยามตั้งแต่บรรพบุรุษ – ประเทศชาตินั้น เป็นผลมาจากการแบ่งแยกของพรรคส้ม ซึ่งทุกวันนี้ก็รู้กันทั่วแล้วว่าพรรคส้มแบ่งแยกตั้งแต่ “คนรุ่นเก่ากับคนรุ่นใหม่” “ฝ่ายเผด็จการกับฝ่ายประชาธิปไตย” “พวกล้าหลังคลั่งชาติคลั่งเจ้ากับพวกหัวก้าวหน้าเสรีนิยม”

ส่วนคนที่ยอมให้พรรคส้มปั่นหัวก็มีตั้งแต่หัวหงอก หัวดำ กระทั่งหนุ่มสาวที่ปากเพิ่งสิ้นกลิ่นน้ำนม

“พวกหัวหงอก” บางส่วนนั้นเพิ่งให้พรรคส้มปั่นหัว ก่อนหน้านี้ก็เป็นพวกล่องลอยไร้รากความคิด บ้างก็เป็นอนุรักษนิยม บางส่วนก็โดนปั่นหัวมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มเป็นสาวในยุค “คนเดือนตุลา” แล้วมันฝังหัวเรื่อยมาจนวันนี้ จึงเชื่อสนิทว่า “ความคิด+ความเชื่อ” ของตนถูกต้อง คนพวกนี้จึงทั้งยุคนรุ่นใหม่ให้ก่นด่าและผสมโรงด่าไปด้วย

“พวกหัวดำ” นั้นอยู่ในวัยกลางคน ส่วนมากมีการศึกษาสูง เป็นวัยทำงาน บ้างก็มีฐานะร่ำรวย พวกหัวขบวนการส้มก็เป็นคนวัยหัวดำนี้ ความคิด+ความเชื่อของพวกเขาล้วนได้รับมาจากพวกหัวหงอกเป็นหลัก เสริมด้วยการศึกษาค้นคว้าตำรับตำราที่เป็นปฏิปักษ์กับระบอบการปกครองในประเทศไทย และเป็นตัวขับเคลื่อนความคิด+ความเชื่อของพวกตนใส่หัวคนรุ่นปากเพิ่งสิ้นกลิ่นน้ำนม

“พวกปากเพิ่งสิ้นกลิ่นน้ำนม” นั้นก็อวดเก่งอวดกล้า โดยไม่ได้รู้อะไรจริงจังความลึกซึ้งไม่มี เพราะคอยจ้องแต่เลียน้ำลายพวกแกนนำพรรคส้มว่าจะพูดอะไร แล้วก็อวยและอมน้ำลายนั้นมาพูดต่อๆ กัน จากนั้นก็ก่นดาเหยียดหยามบรรพบุรุษ กลายเป็นสมาคมอมน้ำลายทำลายชาติ ทำลายบรรพบุรุษของตัวเอง

พวกหัวหงอกส่งต่อความคิด+ความเชื่อให้พวกหัวดำ ส่วนพวกหัวดำก็ส่งต่อความคิด+ความเชื่อให้พวกปากเพิ่งสิ้นกลิ่นน้ำนม

ความคิด+ความเชื่อที่ส่งต่อกันมารุ่นต่อรุ่นนั้นก็คือ “กากลัทธิมาร์กซ์” ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าเป็นสัจธรรมของสังคมมนุษย์

แต่พวกเขาไม่ได้มีปัญญาหรือฉลาดอย่างที่ดูถูกเหยียดหยามบรรพบุรุษ จึงได้แต่แต่งเรื่องเท็จเพื่อใส่ความ ก่นประณาม ดูถูกเหยียดหยามประเทศ ซึ่งก็มีตั้งแต่บรรพบุรุษ สถาบันพระมหากษัตริย์ สถาบันทหาร ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม ฯลฯ แล้วหลงคิดว่าพวกตนเก่ง ฉลาด ต้องการสร้างประเทศใหม่เป็นของพวกตน ส่วนคนแก่คนรุ่นเก่า รุ่นก่อนหน้าพวกเขาควรไปตายกันให้หมด อยู่รกโลกและขวางทางความเจริญที่พวกเขาจะสร้าง

แต่ไม่เคยรู้ว่าในกะโหลกของพวกตนนั้นมีแต่อาจม

“อาจม” มันจะสร้าง - จะพัฒนาอะไรได้ ในเมื่อเป็นเพียงปฏิกูล ไม่มีความรู้ความสามารถเป็นเรื่องเป็นราว

ไม่รู้กระทั่งว่า “หัวใจของการพัฒนา” นั้นคือ “คุณภาพคน”

ไม่ใช่ปริมาณของวัตถุในรูปลักษณ์ต่างๆ

การคิดแค่ว่าถ้าพวกตนมีอำนาจปกครองประเทศ แล้วทำให้ไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์ ไม่มีขนบธรรมเนียม ประเพณี และไม่มีทหารกับข้าราชการ แต่มีทหารกับเจ้าหน้าที่รัฐเป็นของตนเองแล้ว จะพัฒนาประเทศให้เจริญทันใจนั้นเป็นเรื่องเพ้อเจ้อและโง่เขลา

การเปลี่ยนระบอบการปกครองของประเทศไม่ได้ง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ แม้มีอำนาจครอบครองประเทศก็ต้องใช้เวลายาวนานนับสิบปีหรือมากกว่านั้น และอาจล้มเหลว แต่ที่แน่นอนก็คือจะมีแต่อุปสรรคขวางหนามที่เกิดจากฝ่ายตรงข้ามที่พวกตนแบ่งแยกไว้ รวมทั้งในฝ่ายเดียวกันที่แย่งชิงอำนาจนำ ดูคณะราษฎรเป็นตัวอย่าง ล่าสุดก็ดูในจีนตอนนี้

การเอาแต่เพ้อเจ้อว่าจะทำนั่นทำนี่ โดยไม่ยึดโยงกับความเป็นจริงของสังคมไทย จึงเป็นได้แค่ความวิปลาส

การก่นด่าประเทศสารพัดสารพันก็ไม่ได้ช่วยให้เกิดการพัฒนา

ประเทศชาติในโลกนี้ กว่าจะสร้างและพัฒนาได้ต้องใช้เวลานานมาก ไม่ใช่เสียแต่หยาดเหงื่อแรงงาน หากยังต้องเสียเลือดเนื้อและชีวิตด้วย

การเปลี่ยนระบอบการปกครองก็เช่นกัน

ประเทศชาติไม่ใช่รังนกนางแอ่น ที่จะใช้น้ำลายสร้างได้

สุดท้ายก็จะผจญกับสถานการณ์“มีอำนาจแต่ปกครองไม่ได้” และพังไปในที่สุด

วิมล ไทรนิ่มนวล