ธนาธรกับพวกตั้งพรรคการเมือง ไม่ใช่เพราะต้องการจะบริหารประเทศ!

ถ้าใครพูดอย่างนี้เหมือนวิกลจริต และมีคำถามตามว่ามีที่ไหนที่พรรคการเมืองไม่ต้องการบริหารประเทศ

ก็ต้องตอบว่ามีที่นี่ ที่ประเทศไทยนี้แหละ

ทำไม?

เพราะธนาธรกับพวกเป็นมาร์กซิสต์ คำกล่าวนี้ก็ไม่น่าเชื่ออีก เพราะธนาธรเป็นลูกมหาเศรษฐี เป็นลูกนายทุนใหญ่ในประเทศไทย พวกด้อมส้มจำนวนมากก็เถียงแทนธนาธรว่าไม่จริงความจริงคือธนาธรต้องการเปลี่ยนแปลงการเมืองให้ก้าวหน้า พัฒนาประเทศให้ทันสมัย เพราะทุกวันนี้ประเทศไทยล้าหลัง มีปัญหามากมายทับถมกันจะล้นประเทศแล้ว แต่ไม่มีใครแก้ได้ เขาจึงเป็นความหวังเดียวที่สังคมไทยมีตอนนี้

เพราะผู้คนส่วนมากโง่ โดยเฉพาะพวกสลิ่ม ที่ดักดานอยู่กับความล้าหลัง คลั่งชาติ คลั่งเจ้า เป็นพวกขัดขวาง-ฉุดรั้งความเจริญของประเทศ ปิดกั้นกดทับความหวัง-ความฝันของคนรุ่นใหม่ ทั้งที่ควรจะตายไปให้หมดได้แล้ว

แต่ผมไม่เชื่อว่าธนาธรอยากจะแก้ปัญหาประเทศชาติอย่างที่พวกด้อมอวยและแก้ต่างแม้ธนาธรเองจะยืนยันว่าเขาต้องการฉุดประเทศนี้ ขึ้นจากหล่มแห่งความล้าหลัง

นั่นคือเขาต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองก่อน

พรรคการเมืองของเขาเป็นเพียงเครื่องมือ+เป็นอาวุธเพื่อบรรลุเป้าหมายดังกล่าว

เพราะหากเขาต้องการบริหารประเทศจริง เขาย่อมยอมยุติเรื่องแก้มาตรา 112 ไว้ก่อน แล้วให้พิธาเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อโชว์ศักยภาพความเก่งกล้าสามารถของคนรุ่นใหม่อย่างที่เขาโอ้อวดเสมอมา

ครั้งต่อมาคือการจัดตั้งรัฐบาล แทนที่เขาจะจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคภูมิใจไทย แล้วเลือกกระทรวงที่สำคัญไว้เป็นของตนเพราะเป็นพรรคใหญ่ โดยแลกกับอนุทินเป็นนายกรัฐมนตรี จะได้บริหารงานโชว์ศักยภาพของคนรุ่นใหม่ แต่เขาแค่ยกมือสนับสนุนอนุทินเป็นนายกรัฐมนตรีแล้วเป็นฝ่ายค้าน

พอถึงการเลือกตั้งครั้งนี้กลับกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียว

การจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวนั้นเขาต้องการจริง เพราะเขาย่อมทำตามใจตนได้มาก ซึ่งไม่ใช่การบริหารราชการแผ่นดินตามปกติ แต่ใช้อำนาจของรัฐบาลและเสียงข้างมากเป็นเครื่องมือร่างรัฐธรรมนูญใหม่ ปรับแก้กฎหมายอื่นๆ ให้สถาบันพระมหากษัตริย์และกองทัพอ่อนแอ ปรับแก้หลักสูตรการศึกษาเสียใหม่ให้รับใช้เป้าหมายของเขา ฯลฯ

ทั้งหมดมีเป้าหมายไปสู่การเปลี่ยนระบอบการปกครอง

แต่ไม่ใช่แค่นี้ เขายังมีเครื่องมือ+อาวุธ ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ “ม็อบ” ถ้ามีโอกาสจุดชนวนม็อบเมื่อไหร่เขาจะทำทันที อย่างตอนนี้ก็เรื่อง “ผลการเลือกตั้ง” ที่เขากำลังโจมตีว่าพรรคของเขาโดนโกง ตอนแรกมีการเรียกร้องให้นับคะแนนใหม่ จากเขตเดียวแล้วก็เพิ่มขึ้นเป็นหลายเขต ตอนนี้มีการรณรงค์ให้นับคะแนนใหม่ทั้งประเทศ พร้อมกับการเสนอให้เลือกตั้งใหม่

ไม่ใช่เรียกร้องและเสนอธรรมดา แต่ใช้วิธีสร้างม็อบ กดดัน ข่มขู่ พวกแกนนำพรรคส้มก็เข้าสนับสนุนทุกเขตที่มีการชุมนุมเรียกร้องให้นับคะแนนใหม่

พรรณิการ์ประกาศว่า “ไฟถูกจุดติดแล้ว ระวังน้ำผึ้งกลายเป็นน้ำมัน” และยุซ้ำประชาชนว่าอย่ายอม นั่นก็คือการปั่นม็อบให้ใหญ่ขึ้น รุนแรงขึ้น ม็อบนั้นแปลว่า “ฝูงชนที่บ้าคลั่ง” เมื่อบ้าคลั่งมาก พลังแห่งการทำลายล้างก็จะทะลักทลายออกมาจนอาจกลายเป็นจลาจล

มันเป็นโมเดลเดียวกับที่ทักษิณใช้ในสมัยเสื้อแดง ที่เขาประกาศว่าถ้าเสียงปืนดังขึ้นในกรุงเทพฯเพียงนัดเดียว เขาจะเข้ามานำ!แปลว่าจะเข้ามาฉกฉวยเป็นวีรบุรุษนำการปฏิวัติ!

แต่ธนาธรไม่ต้องเข้ามานำ เมื่อม็อบจุดติดและลุกลามเป็นจลาจล ไม่ว่ามันโดนปราบหรือปฏิวัติสำเร็จ เขาก็เป็นวีรบุรุษและเบอร์ 1 ของขบวนการส้มอยู่แล้ว และไม่ต้องเสี่ยงตายเสี่ยงคุกอีกต่างหาก!

พวกมาร์กซิสต์นั้นโดนฝังหัวมาแล้วว่าสังคมที่เป็นธรรมเท่าเทียมต้องสร้างด้วยการปฏิวัติ โค่นล้มนายทุน ขุนศึก ศักดินา

แม้ครอบครัวของธนาธรเป็นนายทุนใหญ่ และตัวเขามีก็หุ้นในบริษัทพลังงานนับหมื่นล้านบาท แต่เมื่อปฏิวัติสำเร็จแล้วก็ไม่จำเป็นต้องกำจัดนายทุนเลย กำจัดแค่ขุนศึก(ทหาร)และศักดินา(กษัตริย์)ก็พอแล้ว เพราะเขามีจีนเป็นโมเดล คือมีพรรคคอมมิวนิสต์พรรคเดียว และเป็นพรรคที่ควบคุมระบบทุนหรือนายทุนน้อย-ใหญ่ให้ทำงาน โดยมีเขาเป็นประธานาธิบดีและมีตำแหน่งอื่นๆ ที่ควบคุมอำนาจทั้งประเทศ

พรรคการเมืองของเขา การเป็นรัฐบาลหรือฝ่ายค้าน และม็อบ ก็ล้วนมีเป้าหมายเพื่อการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองทั้งนั้น ทั้งแบบบ่อนเซาะและการปฏิวัติ

วิมล ไทรนิ่มนวล