หากมองย้อนประวัติศาสตร์อเมริกันแล้วน่าเจ็บใจแทนอินเดียนแดงเป็นอย่างยิ่ง ใช้ชีวิตแสนสุขสมอยู่ในบ้านของตัวเองมาตั้งแต่ครั้งปูย่าตายาย อยู่ๆ มีคนผิวขาวบุกมาเคาะประตูบ้าน จะไม่เปิดรับก็ไม่ได้  เพราะถึงไม่เปิดบ้านรับ คนผิวขาวคงปีนรั้วแถมสะเดาะกลอนแอบเข้ามาทางประตูหลังบ้านแน่นอน

ซ้ำร้ายเมื่อเหล่าอินเดียนแดงเปิดประตูรับ  ก็พยายามผูกมิตรด้วยการหาข้าวปลาอาหารมาเลี้ยงดูคนแปลกหน้า คนขาวหิวโซเพราะล่องเรืออดอยากมาจากแผ่นดินยุโรปต่างกินอย่างเอร็ดอร่อย อิ่มหมีพีมันแล้วแทนที่จะทำตัวดีๆ กลับหันไปแสยะยิ้มใส่เจ้าของบ้านตะคอกว่า

                “ไอชอบบ้านหลังนี้แล้วสิ ขออยู่เลยก็แล้วกัน ส่วนพวกยู ...ไปนอนบนถนนหินลูกรังโน่น ไป๊”

                เจอแบบนี้เหล่าอินเดียนแดงถึงกับหน้าถอดสี    ไม่นึกว่าคนแปลกหน้าสีผิวขาวผ่องจะใจดำเช่นนี้ โศกนาฎกรรมเริ่มต้นขึ้นเมื่อคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสออกเดินทางค้นหาดินแดนแห่งคาบสมุทรอินเดีย แต่โชคชะตานำมายังดินแดนใหม่   ด้วยรูปร่างหน้าตารวมทั้งสีผิวของชนพื้นเมืองที่พบ ทำให้คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเข้าใจผิดว่ากลุ่มชนเหล่านี้คือชาวอินเดีย จึงเรียกขานกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยคำว่า “อินเดียน”

                ชาวยุโรปหลั่งไหลเข้าสู่แผ่นดินใหม่อย่างไม่ขาดสาย พร้อมนำของขวัญหายนะคือโรคระบาดร้ายแรงเข้ามายังดินแดนแห่งนี้ด้วย นับตั้งแต่คนขาวคนแรกเข้ามาสู่แผ่นดินนี้  เหล่าอินเดียนเสียชีวิตจากโรคติดต่อจำนวนมาก ล้มหายตายจากไปอย่างชนิดที่เรียกว่า “ยกเผ่า”

                โรคที่คนผิวขาวนำมาให้อินเดียนแดงคือโรคฝีดาษ  สมัยก่อนนั้นไม่มียารักษาแต่อย่างใด  โรคฝีดาษกวาดล้างอินเดียนแดงแถบอ่าวแมสซาซูเซทไป 90 %  นอกจากฝีดาษแล้วยังมีโรคอีดำอีแดงหรืออีสุกอีใส ล้วนแต่แพร่เชื้อคร่าชีวิตอินเดียนแดงระยะแรก ๆ แต่โรคที่ทำลายเผ่าพันธุ์ของชาวอินเดียนแดงอย่างช้า ๆ คือโรคมาเลเรีย ซึ่งโรคเหล่านี้มากับชาวอาณานิคมทั้งสิ้น

                หลังจากศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา ชาวยุโรปทยอยเข้าจับจองแผ่นดินของชนเผ่าดั้งเดิมมาเป็นของตนเองจนแทบไม่เหลือที่อยู่ที่ยืนให้เจ้าของแผ่นดินอันแท้จริง หากแย่งชิงเอามาไม่ได้ง่ายๆ ก็หาเหตุเปิดศึกกับอินเดียนแดงครั้งแล้วครั้งเล่า จนเจ้าของที่ดินเดิมต้องล่าถอยกระจัดกระจายสูญเสียทั้งบ้านและแผ่นดินทำกินที่เคยอาศัยมาตั้งแต่บรรพชน

                เมื่อคนขาวตวาดใส่ด้วยปืน ชาวอินเดียนแดงนับแสนจำใจต้องทิ้งแผ่นดินเกิดไปอยู่ฝั่งตะวันตกอย่างขมขื่น มิหนำซ้ำมีเอกสารลงลายลักษณ์อักษรปรากฏในกฎหมายของสหรัฐอเมริการะบุว่าการโยกย้ายของอินเดียนแดงทุกเผ่านั้นเป็น “ความสมัครใจ”

แต่ในทางปฏิบัติแล้วชาวอินเดียนแดงทุกคนถูกบังคับให้ย้ายและบังคับให้เซ็นสัญญา ทุกเผ่าจึงจับอาวุธเพื่อปกป้องแผ่นดินเกิดของตนเอง  ทางการอเมริกาออกคำสั่งให้ชาวอินเดียนแดงทั้งหมดย้ายเข้าไปอยู่ในเขตสงวนอินเดียนแดงอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ เมื่อวันที่ 31 มกราคม คศ.1876   สุดท้ายฝรั่งดั้งโด่งก็เข้าครอบครองแผ่นดินใหม่นาม “อเมริกา”   ขณะที่เจ้าของบ้านเดิมถูกขีดวงให้อาศัยอยู่แต่ในเขตสงวนอันเสื่อมโทรม

                เขตสงวนอินเดียนหรือ Indian reservation เป็นเขตแห้งแล้งกันดารที่ไม่เหมาะต่อการอยู่อาศัยและทำมาหากิน  จากเจ้าของแผ่นดินที่ท่องเที่ยวอย่างเสรี  กลับต้องอยู่ในเขตสงวนเหมือนถูกล้อมคอกขัง  ในอเมริกามีเขตสงวนประมาณ 300  แห่ง แต่มีเพียง 9 แห่งเท่านั้นที่มีพื้นที่มากกว่า 5,000 กม แต่ละเขตสงวนมีภูมิประเทศและภูมิอากาศที่แตกต่างกันออกไป จะเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือเป็นแผ่นดินที่กันดารจนไม่สามารถทำการเกษตรกรรมและไม่เป็นที่ต้องการของคนขาว !

                ลูกหลานอินเดียนแดงต่างสูญเสียรากเหง้าจนหมดสิ้น ด้วยยาพิษของคนขาวที่แทรกซึมเข้าไปสู่เผ่าจากรุ่นสู่รุ่น นั่นคือการละเว้นภาษีสุราและยินยอมให้เปิดบ่อนการพนันได้อย่างเสรีโดยไม่เก็บภาษีในเขตสงวน ส่งผลให้ลูกหลานอินเดียนแดงรุ่นต่อมาอ่อนแอ ติดการพนัน และเป็นพิษสุราเรื้อรัง ทุกข์หนักเข้าก็หันหน้าหาคาสิโน เพราะทางการสหรัฐอนุญาตให้อินดียนเปิดบ่อนเสรีได้ในดินแดนของตนเอง ทุกอย่างในอดีตเหลือไว้เพียงความทรงจำว่าครั้งหนึ่งปู่ของปู่ของปู่เคยลุกขึ้นต่อต้านคนขาวผู้รุกราน

                โศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นเป็นเหมือนนิทานบทเศร้า ที่เล่าขานต่อเนื่องมาจนปัจจุบันราวกับว่าน้ำตาของเหล่าอินเดียนแดงในกาลก่อนยังไม่เหือดหายไปจากแผ่นดินนี้...