หยิบภาพยนตร์เรื่อง Dances with Wolves ขึ้นมาปัดฝุ่นอย่างบรรจงด้วยความคิดว่าเผื่อคนรุ่นหลังที่พลาดสารัตถะอันงดงามของภาพยนตร์เรื่องนี้อาจจะเกิดความสนใจใคร่ชมขึ้นมาบ้างภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ประหลาดแต่งดงามระหว่างทหารในยุคสงครามกลางเมืองกับอินเดียนแดงเผ่า Sioux และหมาป่าเปลี่ยวตัวหนึ่งในทุ่งหญ้าแพร์รี่กว้างใหญ่แถบชายแดนตะวันตกเฉียงเหนืออเมริกาในยุคนั้นขอบเขตของสหรัฐกินแดนไปไม่ไกลเท่าไรนัก

เริ่มเรื่องด้วยการเปิดตัวให้เห็นความกล้าหาญของนายทหารนาม John J. Dunbar ในกองทัพสหรัฐอเมริกายุคสงครามกลางเมือง เควินคอสต์เนอร์รับบทเป็นนายทหาร จอห์น ดันบาร์ แมรี่ แม็คดอนแนลนางเอกของเรื่องรับบทนางเอกชื่อประหลาดที่สุดคนหนึ่งในโลกมายาจอเงินนั่นคือ สแตนวิทอะฟิชต์ หรือหยัดยืนด้วยกำปั้น

Dances with Wolves สร้างจากงานเขียนของ Michael Blake โดยใช้เวลาสร้างนานถึง 5 ปี โดยเควินคอสต์เนอร์ไปขลุกอยู่กับเผ่าอินเดียนแดงเพื่อเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของคนอินเดียนแดงในรัฐลาโกตาและรัฐไวโอมิง เพื่อศึกษาวิถีแห่งชนเผ่าละแวกนั้น

ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จสูงสุดในปี 1990 เป็นผลงานการกำกับและการแสดงของเควิน คอสต์เนอร์เองได้รับรางวัลออสการ์ 7 รางวัล จากทั้งหมด 12 รางวัลในปี 1991 แม้จะเป็นภาพยนตร์ที่ค่อนข้างยาว คือมีความยาวถึง 236 นาทีแต่บอกตรงๆว่าไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อยเพลงประกอบทุกเพลงควรค่าแก่การเปิดฟังผ่านเครื่องเสียงคุณภาพดีๆหลับตาลงจินตนาการว่ากำลังเต้นรำกับหมาป่าเปลี่ยวในทุ่งหญ้าแพร์รี่อันกว้างใหญ่ไพศาลของอเมริกา

ฉากเปิดตัวพระเอกน่าประทับใจมากแม้ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบแต่ก็ใจเด็ดออกไปเผชิญหน้ากับทหารฝ่ายใต้อย่างไม่เกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้นขณะที่ทหารทั้งสองฝ่ายหลบซ่อนเพื่อซุ่มยิงอีกฝ่ายอยู่นั้นทหารหนุ่มกลับควบม้าโร่เข้าไปหาข้าศึกอย่างไม่กลัวตายพลางกางแขนกว้างเสมือนเชื้อเชิญให้ความตายมาเยือนสุดท้ายหลังพบว่าตัวเองยังมีแขนขาครบสามสิบสอง จอห์นดันบาร์จึงไปรายงานตัวและขอย้ายตัวเองไปอยู่แนวหน้าโดยพ่วงอาศัยเดินทางไปกับคนพ่อค้าเร่จนถึงป้อมปราการหน้าด่านเพื่อที่จะพบกับความรกร้างว่างเปล่าและซากเน่าเหม็นของสัตว์ตายในบริเวณนั้น

ภารกิจแรกของทหารหนุ่มจึงเป็นการเก็บกวาดเศษซากขยะเกลื่อนกลาดทั่วป้อม จอห์น ดันบาร์เฝ้ารอกองทหารที่จะเดินทางมาเสริมวันแล้ววันเล่าแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีทหารเดินทางมาเสริมช่วงเวลานั้นจึงเป็นช่วงเวลาแห่งความเดียวดายของจอห์นดันบาร์อย่างแท้จริงมีเพียงม้าตัวหนึ่งและสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเท่านั้นที่แก้เหงานอกจากนี้ยังหมาป่าตัวหนึ่งที่คอยแวะมาเยี่ยมเยือนเป็นครั้งคราวแต่ยังรักษาระยะห่างระหว่างกันไว้อย่างดูเชิงระหว่างมนุษย์ผู้หงอยเหงากับหมาป่าเปลี่ยว

เหล่าอินเดียนแดงจึงหันหน้าเข้าปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดว่าจะทำอย่างไร ต่างฝ่ายต่างก็ไม่เข้าใจภาษาของอีกฝ่ายจนกระทั่งจอห์นคิดผูกไมตรีกับอินเดียนแดงทั้งเผ่าจึงตัดสินใจขี่ม้าคว้าธงชาติอเมริกันบุกเดี่ยวเข้าไปในเผ่าขณะที่ควบม้าไปถึงชายแดนของอินเดียนแดงเจอสาวผิวขาวแต่แต่งชุดเผ่าและพูดได้แต่ภาษาอินเดียนแดงนอนบาดเจ็บจึงเข้าไปช่วยเหลือจากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างทหารผิวขาวและอินเดียนแดงทั้งเผ่าก็เริ่มต้นขึ้นเช่นเดียวกันกับความสัมพันธ์ระหว่างจอห์นดันบาร์กับหมาป่าเปลี่ยวที่แวะมาเยือนทุกวันโดยที่เขาตั้งชื่อให้ตามลักษณะว่าทูซอกส์หรือเจ้าถุงเท้าคู่

จอห์น ดันบาร์กลายเป็นอินเดียนแดงคนหนึ่งและแต่งงานกับสาวผิวขาวลูกครึ่งอินเดียนแดงที่ทราบชื่อทีหลังว่า“หยัดยืนด้วยกำปั้น” เธอเป็นคนผิวขาวที่พ่อแม่ถูกอินเดียนบุกเข้าสังหารอินเดียนแดงเผ่านี้เลยนำเธอมาเลี้ยงไว้ในฐานะอินเดียนคนหนึ่งจึงทำให้เธอพูดภาษาอังกฤษไม่ได้สุดท้ายทั้งคู่เข้าพิธิแต่งงานท่ามกลางความเห็นชอบของคนทั้งเผ่าในห้วงเวลานั้นเองที่ทูซอกส์กล้าเข้ามากินอาหารจากมือของจอห์น ดันบาร์

จอห์นจดบันทึกทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นไว้ในสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเกิดนึกได้ว่าทิ้งสมุดเอาไว้ในป้อม จึงขอกลับไปที่ป้อมทหารเพื่อที่จะพบกับความต่ำช้าสามานย์จากคนสีผิวเดียวกันรุมยิงเพราะคิดว่าจอห์นเป็นอินเดียนแดงจากนั้นรุมทรมานเพื่อบีบให้จอห์นรับสารภาพสุดท้ายจอห์นตัดสินใจเลิกพูดภาษาอังกฤษแล้วหันไปตอบเป็นภาษาอินเดียนแทน ฉากก่อนสุดท้าย ผู้อาวุโสกล่าวว่า

“ทหารผิวขาวจะไม่มีวันเจออดีตทหารหนุ่มที่ชื่อจอห์น ดันบาร์หรอกเพราะนี่คือชายหนุ่มอินเดียนแดงชื่อ Dances with Wolves”