ผมเคยมีผู้ทุกข์มาปรึกษา

เขาเป็นคนหนุ่มวัยทำงาน มีความทุกข์มากเพราะเกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายในชีวิต 2 อย่างในเวลาเดียวกันคือ ถูกนายไล่ออกจากงาน และ แฟนทิ้ง

เขาจึงรู้สึกท้อแท้ หมดหวัง ซึมเศร้า และหลายครั้งรู้สึกอยากตาย

ผมบอกเขาว่า อารมณ์เป็นเพียงแค่ความรู้สึกเท่านั้น ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่วัดกันได้ชัดๆ

อารมณ์เป็นภาพสะท้อนที่เป็นปฏิกิริยาของจิตของเราต่อเรื่องที่มากระทบ แต่ไม่ใช่ข้อเท็จจริงหรอก

ฉะนั้น...จงอย่าเชื่ออารมณ์ของตัวเอง เพราะมีอคติหรือคิดตามคำพูด ความคิด ของคนอื่น เพราะเขาจะมีความคิดที่คล้อยตามอารมณ์ที่ไม่ดีนั้นไปอีกนาน

กลายเป็นการเสพติดอารมณ์ที่ไม่ดี จึงเป็นทุกข์มาก

ถ้าจะเลือกเสพติด จงเลือกเสพติดอารมณ์ที่ดีหรืออารมณ์ที่สงบนิ่งจะดีกว่า

ฉะนั้น เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่ดีในชีวิต จึงไม่ควรประณามตัวเองหรือสรุปรวมว่าตัวเองโชคร้าย เลว ซวย หรือไร้ค่า

เหตุการณ์ที่ไม่ดีที่คุณไม่ชอบอาจเกิดขึ้นได้จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องไม่ดีและไม่ชอบ “ทั้งหมด” ของชีวิตคุณนี่ครับ ต้องแยกให้ออก

ระวังตัวให้ดีนะครับ อย่าโทษ...อย่าเกลียดตัวเองเลย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวคุณก็ตาม

ต้องหัดคิดป้องกันความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง โดยคิดว่าสิ่งที่คุณโกรธเกลียดนั้นไม่ใช่ตัวคุณหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรอก แต่มันคือความคิดที่รุนแรงและเร่าร้อนของคุณที่เป็นปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่างหาก

การจะมีความชำนาญในการแยกความคิดออกจากสิ่งดังกล่าวได้ คุณต้องมี “สติ”

หัดตั้งสติให้ดี มีสติให้มั่น

และหมั่นใช้สติในทุกกรณีวิกฤติที่เกิดขึ้นของชีวิต

คุณจะมีเหตุผล รู้จักคิดเพื่อทำให้ตัวเองมีความสุขมีทางรอดได้เสมอ ไม่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม

ถ้าใครที่ยังไม่ค่อยมีสติดีนัก ก็ลองฝึกปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานดูบ้าง แล้วนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์แบบตื้นๆ อย่างที่ผมแนะนำนี่ก็ได้ประโยชน์มากแล้ว

คนที่ฝึกการมีสติดีแล้ว จะรู้จักวิธีเอาสติตามไปดูอารมณ์ต่างๆ แล้วแยกออกจากตัวตนได้ และรู้ด้วยว่าอารมณ์ทั้งหลายนั้นก็ไม่เที่ยง เป็นอนิจจัง อนัตตา เดี๋ยวมันก็จากไป

เมื่อคิดได้อย่างนี้ความทุกข์ก็น้อยลง

อารมณ์ก็ดีขึ้น

อย่าลืมใช้สติทุกครั้งที่อารมณ์ไม่ดี แล้วคุณจะได้ไม่โกรธไม่เกลียดตัวเอง