คุณคงแปลกใจถ้าผมจะบอกว่า ถ้าคุณรักใครแล้วอย่าคิดเป็นเจ้าของ เพราะจะทำให้คุณทุกข์ใจมาก เขาจะไม่ยอมให้คุณเป็นเจ้าของแน่ๆ จะรู้สึกอึดอัดจนทนอยู่และรักคุณต่อไปไม่ได้

แต่มนุษย์ส่วนใหญ่เมื่อรักใครแล้ว ก็มักจะคิดและทำตัวเป็นเจ้าของ เพราะชินกับคำว่า รักมาก จึงหวงมาก ห่วงมาก คิดถึงมาก จึงอยากครอบครอง

พ่อแม่ที่รักลูกมากก็อยากครอบครองลูก อยากเป็นเจ้าของ ชอบคิดแทน อยากให้เขาคิดและทำอย่างเรา หรือดีกว่าเรา เพราะคิดว่าเขาน่าจะทำได้ดีกว่าในส่วนที่เราขาด เช่น พ่อแม่เรียนน้อย ก็อยากให้ลูกเรียนมากๆ

ด้วยความคิดอย่างนี้ จึงทำให้เกิดความคาดหวัง (Expectation) ใครมีความคาดหวังในตัวใครมากเท่าไร ก็จะผิดหวังมากเท่านั้น

ถ้าคาดหวังตัวเองมาก ก็ผิดหวังตัวเองมาก

ถ้าคาดหวังคนอื่นมาก ก็ผิดหวังคนอื่นมาก

มีคำกล่าวเตือนใจจากคัมภีร์ของชาวคริสต์ที่ผมชอบมากคือ “ลูกมาจากเรา แต่ลูกไม่ใช่ของเรา”

นั่นก็คือ ลูกเกิดจากการผสมกันระหว่างไข่ (ของแม่) กับสเปิร์ม (ของพ่อ) เป็นตัวอ่อนในครรภ์ของแม่ และคลอดออกมาจากช่องคลอดของแม่ โดยลูกมาจากพ่อและแม่

แต่ลูกไม่ใช่เป็นของพ่อและแม่หรอก

เพราะลูกจะมีร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณเป็นของเขาเอง ซึ่งเป็นอิทธิพลมาจากอดีตของเขา หรือในทางคริสต์เชื่อว่าเขามาจากส่วนของพระเจ้าด้วยซ้ำ

ฉะนั้น อย่าไปครอบครอง เป็นเจ้าของ หรือคาดหวังอะไรในตัวเขาเลย เขาจะไม่เป็นดังที่เราอยากได้ และเราก็จะผิดหวังด้วย เพราะเขาจะเป็นในสิ่งที่เขาเป็น ซึ่งเป็นชีวิตของเขาเอง

นี่ขนาดเป็นความสัมพันธ์ของพ่อ-แม่-ลูก นะ

ถ้าเป็นแฟนหรือคนรักยิ่งต้องนึกถึงให้มาก ว่าเขามีช่องทางชีวิตของเขาเอง เราจะไปคาดหวังหรือครอบครองเป็นเจ้าของเขาไม่ได้ เขาจะอึดอัดและไม่ชอบแน่ๆ

มนุษย์ต้องการอิสระ เราต้องให้อิสระแก่กันและกันเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกันโดยยอมรับความแตกต่างทั้งของเขาและของเราให้ได้ จะทำให้อยู่ด้วยกันนานมากขึ้น

เมื่อรักใครแล้ว จงอย่าคิดว่า “ความรัก” และ “คนรัก” เป็นอย่างเดียวกัน

“ความรัก” เป็นสิ่งดี เบิกบาน สดชื่น แจ่มใส และสร้างสรรค์เสมอ จงอยู่กับความรัก แต่อย่าไปคาดหวังกับคนรักเลย เพราะเราจะทน “คน” ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนรักหรือคนทั่วๆ ไป

แต่ถ้าเราอนุญาตให้ต่างคนต่างเป็นตัวของตัวเอง ไม่ไปเป็นเจ้าของเขา และใช้ “ความรัก” เป็นตัวเชื่อมระหว่างคนสองคน ก็จะอยู่ร่วมกันได้อย่างไม่สูญเสียความเป็นตัวตน และยังเป็น “คนรัก”กันได้ต่อไป