น้ำเสียงและคำพูดบางคำแทนที่จะช่วยปลอบใจคนอื่น กลับกลายเป็นเสมือนหอกดาบทิ่มแทงเขาให้เจ็บปวดยิ่งขึ้น

เวลาคุณทำอะไรผิดพลาดหรือกำลังหมดหวังในชีวิต แล้วมีเพื่อนสนิทหรือคนรู้จักที่เคยนับถือกันมาพูดกับคุณว่า “ไม่น่าเลยนะ ไม่ควรเลย” หรือ “ฉันบอกเธอแล้ว !” หรือ “เป็นฉันๆ ไม่ทำหรอก” คุณฟังแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง?

โดยเฉพาะถ้าเขาพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความผิดหวัง ประชด หรือสมเพช คุณจะยิ่งทุกข์ใจมากยิ่งขึ้น บางคนแทบอยากตายให้สิ้นเรื่องไปเลย เพราะรู้สึกว่าเหมือนทำผิดมากขึ้น และทำให้คนอื่นมาดูถูกหรือเวทนา อีโก้หรือความเป็นตัวตนของเขาที่มีอยู่น้อยนิดในตอนผิดหวัง ก็จะยิ่งลดน้อยลงไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้

มนุษย์เมื่อถูกทำลายอีโก้จนหมดจะอยากฆ่าตัวตาย อยากทำลายคนอื่นหรือสังคม เพราะเขาไม่มีความอายหรือละอายใจอีกแล้ว คำพูดที่ทำลายอีโก้ของมนุษย์ดังกล่าวข้างต้นจึงไม่ควรพูด

ถ้าจะพูดปลอบใจคนที่กำลังหมดหวัง ควรจะถ่อมตัวลง แสดงความเข้าใจและเห็นใจ อยากช่วยเหลือและให้ความหวังเขาด้วย เช่น อาจจะพูดว่า “ฉันเห็นใจเธอมาก” “ฉันเข้าใจเธอนะเพราะฉันก็เคยตกที่นั่งแบบนี้มาก่อน”“เริ่มต้นใหม่นะ ฉันจะเอาใจช่วย และมองหาทางช่วยด้วย”

คำพูดเหล่านี้เท่ากับไปเสริมอีโก้ที่กำลังอ่อนแอของเขาให้เข้มแข็งขึ้น แล้วเขาก็จะดำเนินชีวิตต่อไปได้ น้ำเสียงที่พูดก็ต้องสุภาพ ถ่อมตน และมีความรู้สึกว่าเขาเป็นคนมีค่า ไม่ว่าเขาจะอยู่สภาพใดก็ตาม

เราต้องรู้จักแสดงความรักเพื่อนมนุษย์ให้เหมาะสมและถูกต้องนะครับ

ไม่ใช่ไปแสดงความรักเพื่อนมนุษย์แบบใช้คำพูดที่ทำลายอีโก้ของเขาจนเขาอยากตายจากไป แล้วจะมาอ้างว่าฉันไม่รู้ เขาคิดมากไปเอง ช่วยไม่ได้นี่

ซึ่งก็คงช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเราไม่รู้ ไม่เข้าใจว่าจิตใจมนุษย์ยามตกต่ำนั้นมักจะเปราะบางและอ่อนแอถ้ามีสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปกระทบเข้า ก็จะแตกสลายได้ง่าย

ตอนนี้ก็รู้แล้ว ต้องระวังคำพูดและน้ำเสียงที่จะแสดงกับเพื่อนมนุษย์ให้มากขึ้น เพื่อให้กำลังใจและสร้างมนุษยสัมพันธ์กับเขา

ไม่เช่นนั้นจะเหมือนกับเรากำลังจะช่วยเขา แต่กลายเป็นการทำบาป

แม้จะอ้างว่าเป็น “บาปบริสุทธิ์” ที่เกิดจากความไม่รู้ก็ตาม

แต่ใครจะรับผิดชอบจาก “บาปบริสุทธิ์” ที่เราก่อขึ้นเล่าครับ ?