ความเป็นพี่เป็นน้องของโฮโมซาเปี้ยนแต่ละคู่ มีที่มาที่ไปอย่างหลากหลาย ส่วนใหญ่จะนับพี่นับน้องได้ ในกรณีนี้

“เป็นพี่เป็นน้องร่วมสถาบัน” และ “เป็นพี่เป็นน้องที่ร่วมงาน” ส่วนใหญ่จะ “ผูกพัน” เป็นรุ่นๆเห็นได้จากนักเรียนเตรียมทหารรุ่น 10 จะต้องสนิทสนมกับรุ่นเดียวกันเป็นพิเศษ ชนิดผู้ใดในรุ่นมีอำนาจก็จะดึงเพื่อนรักรุ่นเดียวกันมาช่วยงาน โดยผูกพันมากกว่าน้องๆ ที่อยู่รุ่นอื่น

แต่ประเภท “พี่น้องรักข้ามรุ่นอย่างจริงใจ” และ “รักข้ามสถาบันอย่างจริงจัง” ก็มีเหมือนกัน

ดูตัวอย่างได้จาก “สามปอ” แห่งบูรพาพยัคฆ์ “ทั้งพี่ใหญ่ พี่กลาง และน้องเล็ก” ต่างก็ “รักกันจี๊ดจ๊าดยิ่งกว่าเพื่อนร่วมรุ่น”

สำหรับรายการ “ตัดพี่ตัดน้อง” ที่เกิดขึ้นในสภาจนกลายเป็นข่าวดัง อันนั้นนอกจาก “เป็นพี่น้องต่างรุ่น” ยังเกิดจาก “ความไม่ลงรอย” ในอุดมการณ์ทางการเมืองที่อยู่ “คนละข้าง” ยืนกัน “คนละขั้ว”

“จึงจำเป็น จำใจ จำต้อง ตัดพี่ตัดน้อง”

“เป็นพี่น้องร่วมสาบาน” ตัวอย่างที่ดังสุด จนกลายเป็น “ตำนาน” ได้แก่กรณี “เล่าปี่ กระบี่คู่” ตอนอายุ 24 ปี “กวนอู ง้าวมังกรเขียว” ตอนอายุ 23 ปี และ “เตียวหุย ทวนอสรพิษ” ตอนอายุ 20 ปี ต่าง “สาบานร่วมเป็นพี่น้องกันในสวนท้อ”

จากนั้น “สามพี่น้องร่วมสาบาน” ต่างซื่อสัตย์ต่อกัน ร่วมรบด้วยกันจนสิ้นชีวิต

“เป็นพี่น้องคลานตามกันมา” หรือ “เป็นลูกพี่ลูกน้องร่วมสายเลือดเดียวกัน” พี่น้องประเภทนี้จะรักกันหรือไม่? ยั่งยืนหรือเปล่า? ย่อมแล้วแต่ปัจเจก

จึงมีพี่น้องที่รักใคร่ห่วงใยกันชั่วชีวิต หรือเกลียดชังกันอย่างเอาเป็นเอาตาย รวมถึงบางราย “เป็นอาเป็นหลานกัน” แต่มีอุดมการณ์ทางการเมืองแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

สำหรับ “สองศรีพี่น้อง” ที่อยู่แดนไกล คนพี่กลายเป็นถือสัญชาติมอนเตเนโกร เมื่อน้องต้องพบชะตากรรมเดียวกับตน ต้องหนีออกจากประเทศไทย “พี่ที่ห่วงใยน้อง” ก็ผลักดันให้น้องได้สัญชาติเซอร์เบีย

“ตำนานแห่งความห่วงใย” ระหว่างพี่น้องสองศรีคู่นี้ จะเป็น “ตำนาน” ที่ถูกจารึก

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม