แล้ว “ศึกชิวหายกสุดท้าย” ระหว่างรัฐบาลเรือเหล็กมากกลยุทธ์และฝ่ายค้านนักรบแถวสอง ก็จบสิ้นลงไปเมื่อวันที่ 18 ที่ผ่านมา

“ฝ่ายค้าน” จะเปิดศึกครั้งใหม่ ก็ต้องรอไปถึงประชุมสภาฯสมัยหน้านั้น

“ศึกชิวหา” ที่เพิ่งปิดฉากไปหมาดๆ แม้ “ฝ่ายค้าน” จะวางแผนมาอย่างดี พร้อมที่จะ “สับขาหลอกจับกะปิตันเป็นตัวประกัน” ด้วยการนำคำสารภาพกลางสภาในเรื่องถวายสัตย์ฯไม่ครบคำมาเป็น “หอก” ปักอกกะปิตันให้ดับดิ้น

ปรากฏว่า “บนเวทีของศึกชิวหาในสภาเกียกกาย”ที่ผ่านมา “ฝ่ายค้านปล่อยของไม่ได้ ปล่อยรังสีอำมหิตไม่ออก”

เหตุที่เป็นเช่นนี้ นอกจากขุนพลฝ่ายค้านชุดนี้ เป็นแค่ “นักรบแถวสอง” ที่ยังไม่ใช่ “จอมยุทธดาบอำมหิต” เหมือนแถวแรกที่สอบตกวิชาคณิตศาสตร์ทางการเมือง “จนต้องอยู่นอกสภาเป็นโขยง”

ดังนั้น “นักรบแถวสอง” จึงเปิดแผลท่านกะปิตันให้เหวอะหวะไม่ได้ และตะลุยฟันอย่างดุเดือดเลือดพล่านไม่เป็น

อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ “ศึกชิวหายกสุดท้าย” จบลงโดยฝ่ายค้าน “ทิ้งสเปโตรเสียค่าโง่” เกิดจากฝ่ายรัฐบาลเรือเหล็ก“อ่านเกมขาด” โดยรู้ว่าฝ่ายค้านต้องการ “จุดไฟอารมณ์ท่านหัวภูเขาไฟ” ให้มีการพ่นลาวาและแม็กม่ากลางสภาจนเป็นภัยแก่ตนเอง

บังเอิญ “กุนซือท่านกะปิตัน” น่าจะมีฝีมือระดับ “กุยแกของโจโฉ” และ “ขงเบ้งของเล่าปี่” จึงทำการ “เสริมใยเหล็กทางอารมณ์ให้แก่กะปิตัน” โดยให้ “สวมวิญญาณจ่าเฉยผู้ไม่รู้ร้อนรู้หนาว” จะถูกยั่วยุอย่างไร ก็เป็น “มนุษย์น้ำแข็งที่เย็นยะเยือก”

ที่สำคัญที่สุด “ให้กะปิตันเลือกพูดในสิ่งที่ควรพูดและไม่หลุดคำพูดอันตรายที่จะผูกมัดตนเอง”

ด้วยประการฉะนี้ “จอมซิ่งหน้าใหม่” จึงพูดเรื่องที่มาของรายได้ แต่ไม่ยอมพูดถึงเรื่องถวายสัตย์ฯ เล่นเอา “ฝ่ายค้านอ้าปากค้าง” และกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาพันตู

แม้ฝ่ายค้านจะตั้งฉายาให้กะปิตันอย่างสุดซีม่า เช่น “เป็นบิดาแห่งการยกเว้น เป็นโรคไม่แยแส และเป็นผู้ไม่รับผิดชอบตัวพ่อ” เป็นต้น

“ท่านจ่าเฉย” ก็ฟังแบบ “เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา” ทั้งนี้เพราะ “จ่าเฉย” ได้จบดอกเตอร์วิชาการเมืองแล้วจ้า

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม