นี่คือหนึ่งวิธีการสานน้ำใจ

รัฐบาลทำทานให้ชนรากหญ้า

“ค่าแรงงาน” ขั้นต่ำกำนัลมา

เป็นของขวัญปีหน้าค้าน้ำใจ

อาจเล็กน้อยเกินไปใคร่กล่าวอ้าง

แต่ก็สร้างพลังจิตพอคิดได้

แท้คือเงินภาษีที่จ่ายไป

จากผู้ใช้แรงงานเหล่านั้นเอง

การฉกฉวยโอกาสวาดภาพนั้น

นักการเมืองคิดเรื่องสรรค์กันได้เก่ง

ทำเป็นคนเสียสละท่านักเลง

แท้คือเพลง “อัฐยายซื้อขนมยาย”

ส่วนการเพิ่มวงเงินเว้น “ภาษีเงินได้”

เป็นการให้ชนชั้นกลางอย่างหลากหลาย

เป็นการลดซึ่งผลได้อีกมากมาย

คือขยายฐานภาษีที่เพิ่มเงิน

เร่งผู้มีรายได้น้อยใช้สอยอัฐ

ช่วยให้รัฐได้ภาษีมิขัดเขิน

เหมือนเพิ่มเงินรายได้ก็จ่ายเพลิน

เน้นชวนเชิญเสียภาษีที่แยบยล

จึงขอเตือนเพื่อนทั้งหลายรายได้น้อย

อย่าเพลินพลอยจับจ่ายให้ปี้ป่น

อย่าเดินหลงดงเสน่ห์รัฐเล่ห์กล

เป็นคนจนต้องรู้การประมาณตัว

นี่แหละท่าน “การเมืองแบบธุรกิจ”

ซึ่งช่างคิดประดิษฐ์การขั้นสุดขั้ว

สามัญชนคนยากหากเมามัว

กระเป๋ารั่วแล้วอย่าหาว่าไม่เตือน