ยินคำกล่าวนักประชาธิปไตย

“ต้องพวกตูเป็นใหญ่” จึ่งเข้าท่า

เคยได้ยินคำนั้นมานานช้า

ไม่นึกว่าจะยินกันอีกวันนี้

วันที่เหมือนแสงทองผ่องอำไพ

ที่ “เพื่อนพ้องน้องพี่” ใหญ่ไปทุกที่

เหมือนประเทศเป็นเขตแคว้นแดน “เสรี”

เหมือน “สิทธิ” ชนมีทั่วหน้ากัน

เมื่อปรารภถึง “วัน ๑๔ ตุลาฯ”

ไม่มีใครใคร่แย้งว่าไม่เฉิดฉัน

และตระหนักศักดิ์คำควรสำคัญ

จึ่งเสนอ “วันประชาธิปไตย”

แต่ก็มีคนมากมายในประเทศ

ทบทวนเหตุนามนั้นสำคัญไฉน

ว่า “๑๔ ตุลาฯ” ค่าควรใด

ชวนชื่อให้ตรงเจตน์แห่งเหตุนั้น

อัน “ระบอบประชาธิปไตย”

ประชาไทยมีสิทธิเสรีมั่น

แม้มิผ่องอำไพเกริกไกวัล

ต่างตระหนักประจักษ์กันก่อนเคยมี

ส่วน “๑๔ ตุลาฯ”ประชาผอง

ร่วมเรียกร้องรัฐธรรมนูญพูนศักดิ์ศรี

เพื่อครรลองของสิทธิเสรี

ที่ชนล้วนควรมีเพ็ญไพบูลย์

แท้ “๒๔ มิถุนา ๗๕” นั้น

ก็คือวันภูวไนยจอมไอศูรย์

พระราชทานวิถีทัศน์รัฐธรรมนูญ

เพื่อเพิ่มพูนอธิปไตยไทยทั้งมวล

แม้สภามาจากปวงชนชาวไทย

เสนอนามตามส่วนใหญ่ในกระสวน

ยังมีคนคัดค้านกันตามควร

ไม่น่าด่วนสรุปไปตามใจสภา

แม้หากให้ไทยถ้วนมีส่วนร่วม

ประชารวมพิจารณ์ถกปัญหา

จักประจักษ์ “ศักดิ์ศรี ๑๔ ตุลาฯ”

สมควรค่าคือวันสำคัญจริง

แม้เพื่อนพ้องน้องพี่ “๑๔ ตุลาฯ”

ต่างครอง “รัฐและสภา”มามากยิ่ง

ยังมีรัฐมนตรี..ที่ท้วงติง

นั่นแหละสิ่งเรียก “ประชาธิปไตย”

อีกการสร้างสำนึกรำลึกนั้น

ใช่จัดสรรงบประมาณกันยิ่งใหญ่

แม้งานเล็กแต่ลุ่มลึกสำนึกไทย

นั่นต่างหากคือ “จิตใจ ๑๔ ตุลาฯ”