ปลายทางของม็อบ และปลายทางของประเทศไทย จะเป็นอย่างไร?

1. ล่าสุด โจซัว หว่อง เคลื่อนไหวในฮ่องกง ชูป้ายสนับสนุนผู้ชุมนุมในไทย

2. ก่อนนั้น ผู้ชุมนุมในไทย ที่บริเวณอนุสาวรีย์ชัยฯ ร่วมกันตะโกน “ขอให้จีนคืนเอกราชแก่ฮ่องกง”

3. ก่อนหน้านั้น นายธนาธรได้พบปะกับโจซัว หว่อง

น่าคิดว่า อดีต ผบ.ทบ. พลเอกอภิรัชต์ คงสมพงษ์
เคยวิเคราะห์และเตือนภัยถึงการเคลื่อนไหวในลักษณะที่เกิดขึ้นในปัจจุบันไว้แล้ว

4. มีบทวิเคราะห์ที่น่าสนใจ โดยนายปกรณ์ พึ่งเนตรบก.เนชั่นทีวี วิเคราะห์โมเดลการเคลื่อนไหวทางการเมืองในปัจจุบัน ว่ามีส่วนผสมของ “ม็อบฮ่องกง” กับ “อาหรับสปริง” น่าสนใจ

“รูปแบบการชุมนุมในขณะนี้ เปรียบเทียบกับ 2 โมเดลที่ใกล้เคียงกัน คือ

1.ฮ่องกงโมเดล ความเหมือน คือ เป็นการชุมนุมของนักเรียนนักศึกษา และคนรุ่นใหม่เป็นส่วนใหญ่ มีการนัดรวมตัวเป็นระยะโดยใช้โซเชียลมีเดีย และขัดขวางการคมนาคมขนส่งคล้ายๆ กัน

ทว่า จุดต่าง คือ พื้นที่ฮ่องกงมีขนาดเล็ก ฝ่ายเจ้าหน้าที่รับมือได้ไม่ยากนัก และผู้บริหารฮ่องกงเป็นเนื้อเดียวกับรัฐบาลจีน ซึ่งเป็นมหาอำนาจ โดยทางการจีนหนุนหลัง ทำให้สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ประเทศไทยมีหลายภูมิภาค อาจมีม็อบในต่างจังหวัดขยายตัวขึ้น ทำให้ยากต่อการควบคุมมากกว่าและรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็ไม่ได้มีเสถียรภาพแข็งแกร่งอะไรมากมาย เนื่องจากเป็นรัฐบาลผสม ซึ่งพรรคร่วมรัฐบาลพร้อมตีตัวออกห่าง เพียงแต่ยังมีจุดแข็งอยู่ที่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับกองทัพ

2.โมเดลอาหรับสปริง คือ เกิดการชุมนุมขนาดใหญ่ เพื่อเรียกร้องให้เปลี่ยนตัวผู้นำ หรือที่จริงๆ แล้ว คือ การเปลี่ยนรูปแบบการปกครอง โดยกระบวนการสร้างจุดเปลี่ยน มีการใช้โซเชียลมีเดียจุดกระแส และมีต่างชาติแทรกแซง

แต่จุดต่าง คือ ระบอบการปกครองของไทยไม่ได้เป็นเผด็จการเต็มรูปแบบ หรือครองอำนาจมาอย่างยาวนานเหมือนประเทศที่เกิดอาหรับสปริงในตะวันออกกลาง ขณะที่สถาบันพระมหากษัตริย์
ก็ยังที่เคารพเทิดทูนของคนในประเทศจำนวนไม่น้อย และไม่อยากให้เกิดการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันทันที ทำให้การชุมนุมไม่ได้มาจากความเห็นพ้องของคนส่วนใหญ่เกือบทั้งประเทศ เหมือนที่เกิดในอาหรับสปริง

นักวิชาการซึ่งเชี่ยวชาญด้านความมั่นคงให้ความเห็นว่า พิจารณาจากรูปแบบการชุมนุมของกลุ่มคณะราษฎร 2563 ในปัจจุบัน เป็นการรวม 2 โมเดลเข้าด้วยกัน คือ ระดับยุทธศาสตร์ ใช้โมเดล “อาหรับสปริง” มุ่งเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองและอำนาจรัฐ ขณะที่ในระดับยุทธวิธีใช้ “ฮ่องกงโมเดล” คือการนัดรวมตัวชุมนุมรายวัน ใช้เด็กและเยาวชนออกหน้า มุ่งปิดการจราจรและการคมนาคมขนส่งเพื่อให้เกิดผลกระทบต่อสภาพเศรษฐกิจ สังคม สร้างแรงกดดันมหาศาลไปยังรัฐบาล

เมื่อรัฐบาลจำเป็นต้องใช้มาตรการเด็ดขาดเข้าจัดการ ก็จะเรียกร้องให้องค์กรต่างประเทศ องค์กรด้านสิทธิมนุษยชน และรัฐบาลต่างประเทศกดดัน เป้าหมายสุดท้ายคือ ล้มรัฐบาล ล้มล้างระบอบการปกครองเดิม และสถาปนาระบอบใหม่

แต่ประเด็นที่น่าสนใจ คือ การเปลี่ยนแปลงของหลายๆประเทศ หลัง “อาหรับสปริง” ก็ไม่ได้สร้างให้การเมืองมีเสถียรภาพ ประเทศเข้าสู่ระบอบประชาธิปไตย หรือสงบสุขอย่างที่ผู้ออกมาประท้วงคิดฝัน เช่น อียิปต์ ตูนิเซีย หรือเยเมน

ประการสำคัญ สภาพสังคมหลังการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองโดยใช้โซเชียลมีเดีย เป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนทำให้เกิดการแบ่งกลุ่ม แบ่งฝ่าย มีความแตกแยกของคนในชาติอย่างมากมายแบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดังเช่นที่ผู้อยู่เบื้องหลังการใช้โซเชียลมีเดียในการนำประท้วงในอียิปต์เคยพูดเปิดใจเอาไว้...”

4. ไม่ว่าจะ “ฮ่องกงโมเดล” หรือ “อาหรับสปริง”ผู้สูญเสีย คือ ประเทศชาติส่วนรวม

คนไทยส่วนใหญ่ จะยินยอมให้เกิดสิ่งเหล่านี้ขึ้น หรือไม่?

นักการเมืองบางกลุ่มและผู้สนับสนุนม็อบอ้างว่า เรียกร้องเพื่อปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ แต่ในที่ชุมนุมกลับเต็มไปด้วยการปราศรัย คุกคาม ข่มขู่ การขึ้นป้ายด่าสถาบันอย่างรุนแรง ใส่ร้ายรุนแรง โดยปราศจากหลักฐานข้อเท็จจริง

ฝ่ายผู้ชุมนุมชู 3 นิ้ว อ้างเสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ แต่กลับไล่คุกคามคนที่ไม่สนับสนุนม็อบ ทั้งศิลปิน ดารา นางงาม นักธุรกิจ ฯลฯ กระทำการบูลลี่ ไล่แบน ทัวร์ลง ด่าหยาบคาย ฯลฯ แบบนี้ คือ ภราดรภาพหรือ?

จุดจบของม็อบจะเป็นอย่างไร? ปลายทางของประเทศไทย จะเป็นอย่างไร?

ประเทศชาติ ไม่ใช่ของคนกลุ่มหนึ่งกลุ่มใด

สารส้ม