เห็น ดร.เสรี วงษ์มณฑา ประธานกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการสื่อสารมวลชนโพสต์ข้อความเรื่อง “ฤๅร้อยเอกจะมีความสามารถล้มสามนายพล” และจะนำไปสู่ความวุ่นวายที่อาจทำให้ประเทศถึงหายนะได้ แล้วให้รู้สึกเข้าใจและเห็นใจในความรักชาติห่วงแผ่นดินของท่าน

ดร.เสรีเป็นผู้ที่เราเคารพรักศรัทธา และคุ้นเคยกับท่านเพราะเป็นสื่อสารมวลชนมาด้วยกันโดยที่เรายกย่องท่านให้เป็นปรมาจารย์ด้านสื่อสารมวลชน อีกอย่างในฐานะที่เคยร่วมเวทีขับไล่สัมภเวสีหนีคุกมาด้วยกันเราจึงเข้าใจและเห็นใจท่านที่แสดงอาการผิดหวังกับการเมืองไทยซึ่งเหมือนไก่จิกกันเองในเข่งใกล้วันตรุษจีน

เราเป็นเพียงผงธุลีนักสื่อสาร มิได้มีอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ แต่เป็นสื่อมีความเห็นที่เป็นไท อาจถูกใจผิดใจใครหลายคน จึงไม่บังอาจไปแนะนำท่านให้ทำใจกับการเมืองไทยทำได้เพียงเล่านิทาน “เรื่องพ่อบ้านเลี้ยงสัตว์” ปลอบใจท่านเท่านั้น

“....กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้มีนายพลสามนายที่ร่วมเป็นร่วมตายรักใคร่กันเหมือนพี่น้องร่วมท้องคลานตามหลังกันมา อยู่มาวันหนึ่งโชคชะตานำพาให้น้องชายคนเล็กได้ครอบครองบ้านหลังใหญ่เรียกว่า “บ้านเรือนไทย”

เมื่อน้องเล็กต้องมาบริหารเรือนไทย ที่มีบริเวณกว้างใหญ่ และมีสมุนบริวารใช้งานอยู่มากมาย น้องเล็กซึ่งจากนี้จะเรียกง่ายๆ ว่า “เจ้าของบ้าน”

เมื่อเข้ามาเป็นเจ้าของบ้านที่มีสมุนบริวารอยู่มากมายเจ้าของบ้านต้องไหว้วานให้พี่ใหญ่ ช่วยมาเป็นพ่อบ้านคอยบริหารจัดการแจกจ่ายงานให้สมุนบริวารทำงานตามถนัดกันไป

แต่เนื่องด้วยพ่อบ้านเป็นคนรักสัตว์ ตอนแรกก็นำแมวนำหมาเข้ามาเลี้ยงในบ้านทุกอย่างเรียบร้อยดี เป็นที่สุขใจให้เจ้าของบ้าน เพราะแมวหมามันซื่อสัตย์รักเจ้านายและขับถ่ายเป็นที่เป็นทาง แต่พ่อบ้านยังไม่หยุดอยู่แค่นั้นดันไปเอาลูกเสือลูกจระเข้เข้ามาเลี้ยงไว้ในรั้วบ้านด้วย

พ่อบ้านชราหาได้สำเหนียกในคำพังเพยโบราณที่ว่า “อย่าเลี้ยงลูกเสือลูกจระเข้” ไม่ ในตอนแรกพ่อบ้านก็ควบคุมลูกเสือลูกจระเข้ได้ดี เพราะเจ้าบ้านมีอาวุธสำคัญชี้ต้นตายชี้ปลายเป็นเหมือนกับมาตรา 44 ที่ใช้กำราบสัตว์เดรัจฉานได้ ในขณะที่มีอาวุธสำคัญไว้ใช้ทำให้พ่อบ้านได้ใจ ปล่อยให้ลูกเสือลูกจระเข้ที่กำลังเติบใหญ่ไปลากวัว ลากหมูชาวบ้านมา เนื้อสันหมูสามชั้นพ่อบ้านเฉือนไปกินเองอย่างหนำใจ ส่วนเศษซากโครงสัตว์ที่เหลือก็ให้เสือและจระเข้ซึ่งไปขโมยชาวบ้านมามันแทะกินกันไป

นานเข้าพ่อบ้านเหลิงเพราะมีอาวุธร้ายกำราบเสือและจระเข้ได้ ปล่อยสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้นสร้างความเดือดร้อนรำคาญให้ชาวบ้านทั่วไปจนเจ้าของบ้านทนไม่ไหวสั่งให้เลิกใช้อาวุธร้ายอันนั้น แต่ถึงแม้ไม่ได้ใช้อาวุธที่เจ้าของบ้านเคยให้แล้ว สัตว์เดรัจฉานก็ยังรังควานชาวบ้านทั่วไป แต่พวกมันไม่ทำร้ายพ่อบ้านเพราะเคยกินของที่ลักขโมยชาวบ้านมาด้วยกันสัตว์เดรัจฉานมันจำกลิ่นได้เลยพาลคิดไปว่าพ่อบ้านเป็นสปีชีส์เดียวกันกับพวกมัน แต่กับเจ้าของบ้านสัตว์เหล่านั้นมันจำกลิ่นไม่ได้มันจ้องทำร้ายทันทีที่มีโอกาส มีอยู่ครั้งหนึ่งสัตว์ร้ายที่พ่อบ้านเลี้ยงไว้มันลอบตะปบหลังเจ้าของบ้าน แต่ถึงกระนั้นเจ้าของบ้านก็อดทนต่อไปเพราะเกรงใจพ่อบ้าน

แต่เมื่อถึงวันที่สัตว์เดรัจฉานมันอาละวาดชาวบ้านทั่วไป วัวควายหมูหมาพวกมันก็ไปลักขโมยเขามากิน จนซากสัตว์ส่งกลิ่นเหม็นทั่วบ้าน เจ้าของบ้านทนรำคาญไม่ไหวบอกให้พ่อบ้านไล่พวกมันออกไปพ่อบ้านหัวใสก็ตามใจเจ้าของบ้าน จึงจัดการหาคอกหาที่อยู่ใหม่ให้พวกมัน พร้อมทั้งจัดหาคนที่สัตว์จำกลิ่นได้ให้ไปควบคุมดูแลพวกมัน

สรุปคือแม้พวกสัตว์ร้ายจะพ้นชายคาเจ้าของเก่าไปแต่มันยังไม่กล้าทำร้ายเจ้าของบ้านเก่าเพราะมันยังได้ใจพ่อบ้านที่ช่วยจัดการให้พวกมันมีคอกใหม่ และต่อจากนี้ไปมันจะได้ออกอาละวาดลักวัวลักควายหมูหมากาไก่ชาวบ้านกินได้ตามอำเภอใจ เพราะผู้ควบคุมคนใหม่มีกลิ่นคล้ายกับพ่อบ้านที่จัดการที่อยู่ให้พวกมัน

และที่สำคัญสัตว์ร้ายมันรู้ว่าพี่ชายคนกลางคอยจับจ้องมองดูพวกมันไม่คลาดสายตาและเคยมีประวัติว่าพี่ชายคนกลางร้ายเงียบถ้าเปรียบกับพ่อบ้านแล้วพวกมันกลัวพี่ชายคนกลางมากกว่า ดังนั้นหลังจากสัตว์ร้ายย้ายไปอยู่คอกใหม่ เจ้าของบ้านเรือนไทยก็เดินเข้าออกหลับนอนในบ้านได้โดยไม่ต้องระแวงภัย

แต่อย่างไรก็ตามเจ้าของบ้านเรือนไทยต้องหมั่นกราบไหว้อธิษฐานองค์พระสยามเทวาธิราชให้ปกป้องคุ้มครองเรือนไทยให้ปลอดจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง

นิทานเรื่องนี้สอนให้มีสติว่า อย่าคิดอะไรตื้นเขินตามข่าวที่เห็นอยู่เบื้องหน้าแล้วทึกทักไปว่าสารพัดสัตว์ที่คนฉลาดแกมโกงเลี้ยงไว้ พวกมันคิดการใหญ่พากันแหกคอกออกไปแล้วสัตว์ในค่ายจะร่อยหรอไม่มีพอใช้งานในบ้านเรือนไทย

เพราะคนฉลาดแกมโกงที่เอาลูกเสือลูกจระเข้มาเลี้ยงยังไม่พอ พ่อบ้านยังเอาลูกเหี้ยลูกตะกวดมาเลี้ยงไว้ด้วย เพื่อให้เห็นว่าเหี้ยตะกวดกับลูกจระเข้เมื่อด้วยกันนานๆ มันกลายพันธุ์กินซากเน่าเหมือนกัน เลยจัดการสร้างคอกใหม่ให้พวกมันไปอยู่รวมกัน เพราะคอกเก่าลูกเสือลูกจระเข้ลูกเหี้ยลูกตะกวดมันกินขอโสโครกมูมมามเกิน ไม่เหมือนสายพันธุ์อื่นๆที่อยู่คอกเดียวกันการจัดอาหารให้พวกมันก็ลำบาก ย้ายให้มันไปอยู่ในคอกใหม่จัดหาคนควบคุมมัน หาคนให้อาหารมันถึงอย่างไรมันก็ยังเป็นสารพัดสัตว์ ที่เป็นสมบัติส่วนตัวของคนฉลาดแกมโกงที่เคยเลี้ยงมันอย่างเดิม สรุปง่ายๆ ว่าสัตว์ไม่ฉลาดกว่าคนที่เลี้ยงมันคนฉลาดแกมโกงร้ายกว่าสัตว์ทุกชนิด

เมื่อนำนิทานเรื่องพ่อบ้านเลี้ยงสัตว์ มาเปรียบเทียบกับสถานการณ์การเมืองในปัจจุบัน ก็อยากให้ทุกท่านสบายใจได้ ว่าถึงอย่างไรสัตว์ก็ไม่ฉลาดกว่าคน ที่สำคัญสัตว์เดรัจฉานมันกลัวตายมากกว่ามนุษย์ วันไหนที่มนุษย์แสดงความกล้าและฉลาดหลักแหลมออกมาสัตว์มันกลัวจนหางจุกตูด วันไหนที่พี่ชายคนกลางทำตาเขียวสัตว์ทั้งมวลต้องสงบซบแทบเท้ามนุษย์

การเมืองไทยต้องเดินหน้าพัฒนาต่อไป อย่างน้อยก็เดินหน้าไปได้อีกระยะหนึ่ง เมื่อถึงเวลาแล้วค่อยมาว่ากันด้วยนิทานเรื่องใหม่ เพราะในประเทศไทยมีนิทานการเมืองให้เล่าขานกันได้ไม่มีวันจบ

สุทิน วรรณบวร