ในบรรดาคำไทยที่ไม่มี “เชื้อสายแขก จีน จามและฝรั่งมังค่ามาปนเปื้อน” นั้น คำที่ถูกนำมาใช้อย่าง “กระจุยกระจาย” และ “สุรุ่ยสุร่าย” คงจะไม่มีคำไหนถูกใช้สิ้นเปลืองในขณะนี้ เท่ากับคำว่า “อี”

โดยคำนี้ สามารถใช้กับคน สัตว์ สิ่งของได้อย่างกว้างขวางเมื่อนำไป “ประกอบกับคำอื่นๆ” จะได้ “ความหมาย” และ “อารมณ์” อย่างหลากหลาย เช่น

ให้ความหมายในการ “ดูถูก เหยียดหยาม หยาบคายและด้อยค่า” อย่าง “สุดแสบ”

ในขณะเดียวกัน กลับเป็นคำที่บ่งบอกถึง “ความเมตตาและเอ็นดู” อย่าง “ย้อนแย้ง”

ดังนั้น จึงขอนำคำว่า “อี” มาแจงสี่เบี้ยอย่างกระชับย่อในการใช้ ดังนี้

“ใช้กับคน” นอกจากเป็นการบ่งบอกความเป็น “เพศหญิง” แล้ว ยังถูก “มนุษย์ปากไว ชิวหายอดอันตราย” ใช้เรียก “หญิงที่มีฐานะต่ำต้อยกว่าตน” อีกต่างหากและยังใช้เป็นคำ “ดุด่าอย่างหยาบคายและเหยียดหยามผู้อื่น” ได้แบบ “จิกกบาลกระชากผมอย่างไม่ยั้งมือ”และ “ตบหน้าด้วยหนามทุเรียนคมๆ อย่างไม่ยั้งคิด”

ภาษาดอกไม้ประเภท “ดอกอุตพิด” เหล่านั้น ประกอบไปด้วย “คำสวดกงเต๊ก” ทั้งหลาย เช่น “อีบ้า อีงั่ง อีควายและอีตัวเงินตัวทอง” เป็นต้น

ที่มา “แปลก” อย่าง “สุดงง” ตรงที่คำว่า “อี” สามารถนำมาใช้เป็น “คำสุภาพและสุดเอ็นดู” กับสตรีต่างวัยที่ตนสนิทสนมเป็นพิเศษ เช่น “อีหนู อีเล็ก อีเปี๊ยก อีจิ๋มและอีเด็กๆ” เป็นต้น

ส่วน “อีก้อ” นั้น เป็นคำเรียกชนเผ่าพันธุ์บางกลุ่มในบ้านเรา

“ใช้กับสัตว์” โดยมาก มักจะเรียกชื่อสัตว์แบบเหมารวมทั้งสองเพศ เช่น “อีกา อีเก้ง อีโก้ อีรุ้ง อีแร้ง อีมู อีลุ้ม และอีจระเข้น้อย”เป็นต้น

“ใช้กับสิ่งของ” มักเรียกสิ่งของที่ต้องใช้ประจำในบ้าน เช่น “อีโต้ อีลูกกุญแจ อีสาก อีครก” และเครื่องมือหากินของชาวบ้าน เช่น “อีจู้ (เครื่องดักปลาไหล) อีแปะ (เรือท้องแบน) อีโปง (เรือขุดจากไม้ทั้งต้น) อีเลิ้ง (โอ่งใหญ่) และอีแล่ง (หม้อแกงขนาดยักษ์)”เป็นต้น

ในวันนี้ คำว่า “อี” ถูกนำมาใช้อย่างฟุ่มเฟือยทางการเมืองโดยมักจะ “เรียกลับหลัง” คู่แข่งทางการเมืองที่เป็น “หญิงปากเก่ง” ที่ขยันใช้ “ภาษา จิก ตบ จบแบบซีม่า” จนอีกฝ่ายเจ็บแค้น

ที่มาแบบ “เจ็บกว่าใคร” สื่อปากไวบางราย ขยัน “บูลลี่” นักการเมืองที่ “ตนไม่ปลื้ม” ด้วยการใช้ภาษาบ้านๆ คำนี้มาให้ฉายาแต่ “ดัดแปลง” จากการใช้คำว่า “อี” มาเป็น “E” แทน

คนเสพสื่อในวันนี้ จึงได้เห็นคำว่า “Eสาด Eเซ่อ และ Eโง่” อย่างถี่บ่อย