คนไทยที่เป็นนักดูละครทีวีหลังข่าวนั้น ส่วนใหญ่ต่างมีนิสัย “ชอบลุ้น” และ “ชอบเดา” โดยขยันเดาตั้งแต่ละครเริ่มแพร่ภาพเป็นตอนแรกว่า “นางเอกกับพระเอก” จะ “จ๊ะเอ๋” กันได้อย่างไร? และรักกัน “จี๋จ๋า”แบบไหน? จะเป็นแค่ “ตบ จูบ และจบลงอย่างแฮปปี้” หรือไม่?

ผู้กำกับละครต่างรู้ใจผู้ชม จึงมักให้บท “นางอิจฉาและนางมารร้าย” กลายเป็น “นารีมีมากฤทธิ์” ต่างขนวิชามารมากว่าร้อยคอนเทนเนอร์ใช้เล่นงาน “นางเอกสุดสวยแต่จ๊าดง่าว” ทุกช็อตจนน้ำตาตกทุกวัน กว่า “พระเอกจะตาสว่าง” ช่วยนางเอกพ้นมือมารได้สำเร็จ ก็เล่นเอานางปีศาจ ถูกคนดู “สาปแช่ง” อย่างถล่มทลาย

“ละครบางเรื่อง นางมารร้ายถึงขั้นไปเดินตลาดไม่ได้ เพราะอาจถูกแม่ค้าใช้เปลือกทุเรียนตบหน้าจนเสียโฉม”

สำหรับตอนจบของละคร ผู้ชมต่าง “รู้ล่วงหน้า”นางเอกและพระเอกต่างจบลงด้วยบท “บุพเพสันนิวาสอันหวานแหวว”

ดูละครทีวีจบแล้วเหลียวมาดูละครชีวิตของ “นักโทษเทวดา ชั้น 14” บ้าง หลังจากที่ “ท่านเทวดา”ถูกหามจากเรือนจำไปอยู่ชั้น 14 ณ โรงพยาบาลดาวแปดแฉก ตั้งแต่คืนวันที่ 23 สิงหาคม 2566 เป็นต้นมา ด้วยอาการ “โคม่าใกล้ตายอย่างสุดสยอง” ต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์เฉพาะทางตลอดเวลา จนกินเวลารักษา “เกินกว่า 120 วัน” แต่เทวดาก็ไม่ตายแต่อาการโคม่ากลับไม่หายอย่าง “น่าฉงน”

หมอก็ได้แต่ออกมาแจงสี่เบี้ยให้เป็นข่าวแบบ “สั้นกระชับจู๋” ว่า “อาการป่วยของคนไข้ เป็นเรื่องความลับที่จะนำมาเปิดเผยไม่ได้”

แต่ดูเหมือน “ฝ่ายกองแช่ง” ต่างได้สวมบทบาทนางอิจฉาพยายามจะ “ลากไส้” ของชั้น 14 ออกมาให้ประชาชนได้เห็นว่า “เทวดาไม่ได้ป่วยและเทวดาไม่ได้โคม่า”

พยายามถึงขั้น “กดดันกมธ.ในสภาโคลีเซียมเกียกกายให้ยกคณะไปพิสูจน์ความจริงที่ชั้น 14 ในวันที่ 12 มกราคม” ที่ผ่านมา

แต่แล้วก็เกิดสิ่งอัศจรรย์ “กมธ.” จะเก่งแค่ไหนและยิ่งใหญ่เพียงไร แค่ไป “เจอะไฟแดง” ให้หยุดแค่ “ชั้น 6” อาคารศรียานนท์ “จะไปต่อไม่ได้” กมธ.ก็ยอมยกธงขาว ไม่กล้าหักด่านมะขามเตี้ยไปชั้น 14 อาคารที่เทวดารักษาตัวอยู่ ราวกับ “ซูเอี๋ย?”

ดังนั้น ใครที่อยากเห็น “ภาพแห่งความจริง” ท่านเทวดาโคม่าอยู่ชั้น 14 นอนป่วยบนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจและมีสายระโยงมากมายเพื่อช่วยชีวิต จึงต้อง “ชวดฉลูขาลเถาะ” ไม่มีโอกาสได้เห็นภาพนั้น

ละครเรื่อง “เทวดาโคม่า” ยังไม่จบ นักดูละครทั้งหลายจึงยังต้อง “มีหน้าที่เดา” ว่าละครเรื่องนี้จะ “จบแบบไหน?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม