หลังจากที่พรรครัฐบาลไต้หวัน ชนะการเลือกตั้งอีกครั้ง โดยผู้นำที่เป็นหญิงเหล็กอย่าง “นางไช่ อิงเหวิน” กำลังจะลงจากอำนาจในไม่ช้าแล้วส่งไม้ต่อให้ผู้นำคนใหม่คือ “นายไล่ ชิงเต๋อ” ที่มีนโยบายไต้หวันเป็นอิสระไม่ขึ้นกับจีนแผ่นดินใหญ่ เหมือนนโยบายของ “นางไช่”

ปรากฏว่า สส.ของสหรัฐ ต่างเดินทางไปเยือนไต้หวัน เพื่อ “สานสัมพันธ์ความเป็นมิตรให้เหนียวแน่นยิ่งขึ้น” โดยสส.ที่เดินทางไปเยือนไต้หวัน “ต่างให้คำมั่นสัญญา” อันหนักแน่นว่า “หากเกิดสงครามระหว่างไต้หวันกับจีนแผ่นดินใหญ่ อินทรีหัวขาวจะเป็นพนังเหล็ก กำแพงหิน ป้องกันเกาะไต้หวันอย่างเต็มกำลัง” เป็นมหามิตรที่จะร่วมสู้ตายกับไต้หวันตลอดไป เหมือนที่เคย “สัญญาเอาไว้อย่างซ้ำๆ ซากๆ”

แต่ดูเหมือน สส.ไต้หวันต่างเริ่มหวั่นไหว ไม่แน่ใจว่าสหรัฐจะ “ดีแต่พูด” หรือไม่? พอสงครามเกิดขึ้นจริงๆ ก็จะ “ทอดทิ้งไต้หวันทันที” ที่เห็นว่า “สิ่งที่ตนได้รับไม่คุ้มกับที่เสีย” เหมือนกับที่กำลัง “ทอดทิ้งยูเครนในขณะนี้”

แถมสส.ไต้หวันยังคิดไกลไปถึงอดีตที่สหรัฐ “เคยทอดทิ้งเวียดนามใต้อย่างไร้เยื่อใยและ ทอดทิ้งอัฟกานิสถานอย่างสุดใจดำ” เป็นต้น มาเป็น “ข้อกังวลใจ” ว่า จะเกิดกับไต้หวันเช่นกัน

ดังนั้น สส.อเมริกันที่ไปเยือนไต้หวันครั้งล่าสุด จึงถูกตั้งคำถามว่า “สหรัฐอาจจะทิ้งไต้หวันเหมือนทิ้งยูเครนใช่หรือไม่?”

แน่นอนอยู่แล้วครับ คาวบอยชักปืนไวก็มีนิสัยเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ทั่วโลกที่มี “เป้าหมายจะเจาะไข่แดงนารีที่ตนปองหมาย มีหรือ? ผู้ชายมีลูกกลมๆ ห้อยคนใด จะกล้าบอกความจริงว่า พี่ไปต่อไม่ได้เมื่อใด จะทิ้งน้องแน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง”

แท้จริง ผู้ชายทุกคนล้วนให้คำมั่นสัญญาแก่ผู้หญิงที่ตนต้องการครอบครองเป็นเสียงเดียวกันว่า “พี่รักน้องจริงๆ ไม่ทิ้งแน่”

แต่ดูเหมือน สส.ไต้หวันอย่าง “นายหวัง ถิงหยู” จะไม่เชื่อคำมั่นสัญญาของอินทรีหัวขาวง่ายๆ อีหรอบเดียวกับสส.ไต้หวันอีกหลายคน

ดังนั้น “นายหวัง ถิงหยู” จึงได้เสนอแนะรัฐบาล “ให้ตั้งโรงงานอุตสาหกรรม ผลิตอาวุธ สงครามอย่างสุดกระหน่ำ” เพราะการหวังพึ่งจมูกคนอื่นหายใจนั้น ถือเป็นความสิ้นคิด มีแต่ “ตายกับตายลูกเดียว”

“จากนั้นได้ชี้ให้เห็นสถานการณ์ในยูเครน ซึ่งเป็นประเทศกว้างใหญ่ไพศาล ครั้นวันนี้ ต้องต่อสู้กับรัสเซียเพียงเดียวดาย ก็เห็นชัดๆ แล้วว่า ความพ่ายแพ้ก็กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว”

ส่วนไต้หวันนั้น เป็นเกาะที่อยู่โดดเดี่ยว “ถ้าต้องต่อสู้อย่างเดียวดายในสงคราม” เช่นเดียวกับยูเครน คงจะจินตนาการได้เลยว่า “จะพบกับหายนะได้เร็วแค่ไหน?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม