ด้วยอุดมการณ์มั่นคง ตรงไปตรงมา เราเชื่อมั่นโดยสุจริตใจว่า “การยุบพรรคการเมือง ไม่ใช่การสลายเจตจำนงของประชาชน” อย่างแน่นอน ...

ทว่า การยุบพรรคการเมืองเป็นการลงโทษ “พรรคการเมือง, กลุ่มผลประโยชน์และหรือถอดถอนนายกรัฐมนตรีที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ เป็นกติกาที่สร้างขึ้นและบังคับใช้กับทุกคนภายในรัฐ เสมอภาคและเท่าเทียมกันทางกฎหมาย การตัดสินของศาลต้องยึดหลักนิติรัฐ บนพื้นฐานหลักนิติธรรม, หลักนิติรัฐ เป็นการคานอำนาจสามฝ่ายอย่างมีระบบ ดำเนินการตามหน้าที่เหมือนอย่างที่ “พรรคก้าวไกล” เคยเสนอให้ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยความเป็นนายกรัฐมนตรีของลุงตู่/พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา” สิ้นสุดลงเหตุตีความว่าดำรงตำแหน่งเกิน 8 ปีตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ จำได้หรือไม่??”

“พิธา ลิ้มเจริญรัตน์, ชัยธวัช ตุลาธน, ศิริกัญญา ตันสกุล,อมรัตน์ โชคปมิตต์กุล” เหล่าขุนพลตัวตึงพรรคก้าวไกลที่เคลื่อนไหวนอกลู่นอกทาง น่าจะมีสามัญสำนึกสำเหนียกทิศทางความต้องการของประชาชนได้เป็นอย่างดีหลังจากที่ประกาศกับสังคมลงสนามสู้ศึกเลือกตั้งการเมืองท้องถิ่น กระทั่งประชาชนไม่เอาด้วยจึงสั่งสอนพอเป็นพิธีในสนามเลือกตั้ง นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา, พระนครศรีอยุธยา, ชัยนาท ที่ผลออกมาแลนด์สไลด์

ยุบพรรคจึงไม่ใช่การสลายเจตจำนงประชาชนอย่างแน่นอน แต่สั่งสอนนายทุนและกรรมการบริหารพรรคที่เหิมเกริม

ทำไมนโยบายและการทำกิจกรรมรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของพรรคก้าวไกล ที่รณรงค์ให้มีการแก้ไข/ยกเลิกปอ.มาตรา 112 จึงถูกศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาว่าเป็นการเซาะกร่อนบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์ และอาจนำไปสู่การล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

เพราะพระมหากษัตริย์ทรงอยู่ในพระราชสถานะ “ปกเกล้าฯแต่ไม่ปกครองและเป็นศูนย์รวมใจของชนในชาติ” ทรงไม่มีพระราชอำนาจแท้จริง แต่ทรงใช้พระราชอำนาจผ่าน ตุลาการ, นิติบัญญัติ และบริหาร เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงไม่มีพระราชอำนาจจริงจึงไม่สามารถกระทำความผิดได้

วาทกรรมที่ว่า “The King Can Do No Wrong” จึงเป็นที่มาของบทบัญญัติมาตรา 6 ในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ เพื่อคุ้มครองพระมหากษัตริย์ ห้ามมิให้บุคคลฟ้องพระมหากษัตริย์ได้

ดังนั้นการเสนอ,เรียกร้องให้มีการแก้ไข/ยกเลิกปอ.มาตรา 112 ย่อมทำให้เกิดการดูหมิ่น หมิ่นประมาท อาฆาตมาดร้ายต่อพระมหากษัตริย์ได้อันเป็นการเซาะกร่อนบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งจะนำไปสู่การล้มล้างการปกครองในที่สุดนั่นเอง

ซึ่งเท่ากับเป็นการบ่อนทำลายศูนย์รวมใจของชนในชาติ จึงไม่ต่างจากทำลายความมั่นคงและล้มล้างการปกครอง

การใช้อำนาจตุลาการศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัย “ยุบพรรคการเมือง” ที่พฤติกรรมพฤติการณ์บ่อนทำลายศูนย์รวมใจของชนในชาติและทำลายความมั่นคงไปจนล้มล้างการปกครอง

การ “ยุบพรรค” จึงเป็นอำนาจตุลาการศาลรัฐธรรมนูญตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญและพ.ร.ป.ว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ.2561 โดยยึดหลักนิติรัฐ, นิติธรรมตามระบอบประชาธิปไตยสากล

มิใช่การทำลายเจตจำนงของประชาชนอย่างที่ผู้ถูกร้องสำรอกสำรากเล่นบาลีเบี่ยงเบนข้อเท็จจริง