หนังสือแบบเรียนภาษาไทย ที่ชื่อ “ก.ไก่” ฉบับ “ประชาช่าง” นั้น มีพิมพ์ขายมายาวนาน “เฉียดร้อยปี”เห็นจะได้ จนเด็กไทยทุกยุคทุกรุ่น ตั้งแต่โบราณจนถึงวันนี้ต่างสามารถ “ท่องจำคำขยายความของ 48 พยัญชนะภาษาไทย” จากหนังสือดังกล่าวได้ทุกคน

โดยทุกพยัญชนะ ล้วนมีการแจกแจง “บุคลิกอันจำเพาะ” ของคน สัตว์ สิ่งของได้อย่าง “สุดจริง” และ “สุดกระชับ” เช่น

“ง.งูใจกล้า ฑ.นางมณโฑหน้าขาว ฒ. ผู้เฒ่าเดินย่อง ม.ม้าคึกคัก ย.ยักษ์เขี้ยวใหญ่ และ ฮ.นกฮูกตาโต” เป็นต้น

ขอ “ปรับโฟกัส” ไปที่ “ผู้เฒ่าเดินย่อง” ในอดีตนั้นอาจเป็น “จริงที่จริงที่สุด” เพราะผู้เฒ่าในยุคโบราณมักเป็นผู้ชราที่หมดความแข็งแรง สิ้นความแข็งแกร่ง จะเดินอย่างกระฉับกระเฉงเหมือนคนวัยหนุ่มไม่ได้ ทำให้ “การเดินย่อง” เป็นบุคลิกอันถาวรของผู้เฒ่า

แต่แล้ว โลกวันนี้ได้เปลี่ยนแปลงไป 360 องศาผู้เฒ่าทั้งหลาย ล้วนกลายเป็น “ผู้เฒ่าเตะปี๊บดัง ผู้เฒ่ามีพลังอาชาและผู้เฒ่าสุดซ่ากล้าท้านรก”

ดังนั้น นิยามของคำว่า “ผู้เฒ่าเดินย่อง” จึงเป็นข้อความที่ “ตกยุค” เพราะแทบจะ “ไม่เกิด” กับผู้เฒ่าคนไหนแล้ว

เห็นได้ “สุดชัด” ที่สุด ได้แก่ “ผู้เฒ่ามีเงินถุงเงินถัง” และ “ผู้เฒ่าที่เป็นนายพรานไพรขยันไล่ล่าขุมทรัพย์แห่งอำนาจรัฐ” ต่อให้ “มีอายุเฉียดร้อย” ก็ยังจะ “ขอสู้ตายบนเส้นทางการเมือง”

“ราวกับกิจกรรมการไล่ล่าขุมทรัพย์แห่งอำนาจคือ ยาเสพติด คือยาวิเศษ และคือยาอายุวัฒนะที่ทำให้ผู้เฒ่าเหล่านั้น ไม่มีโอกาสเป็นผู้เฒ่าเดินย่อง”

ผู้เฒ่าอายุเยอะที่ไม่มีโอกาสกลายเป็น “ผู้เฒ่าเดินย่อง” ในวันนี้ แม้จะมีมากมาย แต่รายที่ตกเป็นข่าวระดับ “ขาประจำอย่างถี่บ่อยและถี่ยิบ” น่าจะมีผู้เฒ่าเหล่านี้

“ท่านโยคีทรัมป์ เนกไทแดง ผู้เป็นเฮอร์คิวลิสขยับขุนเขาได้ ท่านโจ ไบเดน ที่ขยันแสดงบทมนุษย์สองหน้า ผู้ชราปากว่าตาขยิบคนเก่งที่กำลังจะปิดฉาก ลิเกแห่งชีวิตบนเส้นทางการเมืองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ท่านจิวแป๊ะทง เนทันยาฮู ผู้มีวิญญาณฮิตเลอร์ขี่คอเกาะหลังและกินยาบำรุงร่างกายให้เป็นหนุ่มตลอดกาลด้วย ยาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่สุดวิเศษ และสุดท้ายท่านพ่อมดลูกสามหลานเจ็ดแห่งนครสารขัณฑ์ ที่เป็นจอมแปลงร่างได้สารพัดชนิด จนเป็นมนุษย์สุดอัศจรรย์แห่งพิภพ”

“4 ท่านผู้เฒ่า” ดังกล่าว การันตีได้ ไม่มีวันเป็น “ผู้เฒ่าเดินย่อง”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม