สถานการณ์ของประเทศในขณะนี้ ไม่ต่างอะไรจากการยืนอยู่กลางพายุที่ทั้งหนักหน่วงและซับซ้อน-เมื่อภายนอกคือแรงกดดันจากภัยสงครามชายแดน การเมืองระหว่างประเทศที่เปราะบาง และเศรษฐกิจโลกที่ผันผวน ขณะที่ภายในประเทศกลับไร้เสถียรภาพทางการเมือง รัฐบาลไร้เอกภาพ ผู้นำอ่อนแรง และขาดความชอบธรรมในการบริหาร

ประเทศไทยกำลังตกอยู่ในภาวะที่เรียกได้ว่า “สุญญากาศแห่งผู้นำ” นายกรัฐมนตรีตัวจริงไม่ปรากฏตัว นายกรัฐมนตรีรักษาการไม่กล้าตัดสินใจขณะที่คณะรัฐมนตรีส่วนหนึ่งยังติดกับดักการต่อรองเก้าอี้อย่างไม่ลืมหูลืมตา ท่ามกลางการปะทะชายแดนที่ประชาชนต้องหลบระเบิด ต้องตาย ต้องพลัดถิ่น เสียงของผู้นำประเทศที่ควรจะหนักแน่นชัดเจนกลับกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ไร้พลัง

ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลกลับใช้เวลาที่ควรอุทิศให้กับการแก้ปัญหาเร่งด่วน ไปกับการอนุมัติเรื่องที่ประชาชนส่วนใหญ่ไม่ได้ร้องขอ

หนึ่งในตัวอย่างที่สะท้อนภาพนี้อย่างชัดเจนคือการเร่งผลักดันให้ “โป๊กเกอร์” กลายเป็นกีฬา

ในขณะที่เสียงปืนและเสียงระเบิดดังขึ้นที่ชายแดน ในขณะที่ครอบครัวหนึ่งต้องสูญเสียลูกชายทหารไปเพราะเหยียบกับระเบิด ในขณะที่เศรษฐกิจฐานรากทรุดหนักจากค่าครองชีพและเงินเฟ้อ รัฐบาลกลับประชุมเพื่อหารือเรื่องกติกาการเล่นไพ่โป๊กเกอร์ และประกาศอย่างภูมิใจว่าไม่ถือเป็นการพนันอีกต่อไป

คำถามจึงไม่ใช่แค่ว่า “เรื่องนี้เหมาะสมหรือไม่” แต่คือ “นี่คือเรื่องเร่งด่วนที่สุดของประเทศในเวลานี้หรือ?” ประเทศไม่อาจพึ่งพารัฐบาลที่ลังเลได้ในยามวิกฤต

เมื่อผู้นำไม่กล้าตัดสินใจ ความเสียหายย่อมตกแก่ประชาชน

เมื่อรัฐไม่อาจวางท่าทีที่มั่นคงบนเวทีระหว่างประเทศ ศัตรูย่อมได้เปรียบ

เมื่อรัฐบาลไม่กล้าพูดความจริงกับประชาชนความเชื่อมั่นย่อมสั่นคลอน

และหากรัฐบาลเลือกที่จะ “นิ่งเฉย”ด้วยหวังประคองอำนาจ ก็เท่ากับปล่อยให้ประเทศล้มละลายทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณ

การเมืองภายในที่ไร้เอกภาพยังกลายเป็นช่องว่างให้ “ผู้มีอำนาจเงา” เข้ามาแทรกแซงการตัดสินใจเชิงนโยบาย มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางถึงบทบาทของนักการเมืองผู้มากบารมีที่แม้ไม่มีตำแหน่ง แต่มีอิทธิพลเหนือรัฐบาล ทั้งการตั้งคณะรัฐมนตรี การกำหนดท่าทีต่อประเทศเพื่อนบ้าน และแม้แต่การเดินเกมการทูตสำคัญ

เราไม่ได้อยู่ในเวลาที่เหมาะแก่การเมืองแบบอ่อนแอประคองตัว

หากรัฐบาลนี้ไม่สามารถรวมศูนย์การตัดสินใจอย่างเด็ดขาด หยุดปฏิเสธความจริง และลุกขึ้นมาแบกรับภาระในฐานะผู้บริหารประเทศแล้วไซร้ ประชาชนย่อมมีสิทธิ์ตั้งคำถามว่า “รัฐบาลนี้ยังสมควรอยู่ในตำแหน่งอีกหรือไม่?”

ในโลกที่ความเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ความขัดแย้งทางพรมแดนแหลมคม และภัยคุกคามไม่เคยหลับใหล ประเทศจำเป็นต้องมีผู้นำที่ “กล้า” กล้าตัดสินใจ กล้ารับผิดชอบ และกล้าพูดความจริงต่อประชาชน

เพราะในยามที่ประชาชนต้องตัดสินใจวิ่งหนีระเบิด ไม่ใช่เสียงเพลงหาเสียง หรือคำมั่นสัญญาที่ล่องลอยในอากาศที่จะช่วยพวกเขาได้

แต่คือรัฐที่มีพลัง มีความสามารถ และมีใจจริงในการยืนหยัดปกป้องประชาชนอย่างแท้จริง