จากจุดเริ่มต้นที่พยายามนำเสนอภาพลักษณ์ของพรรคคนรุ่นใหม่ ผู้มาพร้อมกับคำว่า“ความเปลี่ยนแปลง” พรรคประชาชน (และอดีตพรรคก้าวไกล) ได้สร้างกระแสความหวังให้แก่กลุ่มคนที่มองหาทางเลือกใหม่ในสังคมไทยแต่เมื่อเวลาผ่านไป เส้นทางที่พรรคนี้เลือกเดินกลับเริ่มเผยให้เห็นร่องรอยของความขัดแย้งที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จนกลายเป็นคำถามสำคัญที่สังคมไทยต้องกลับมาทบทวนว่า “ความเปลี่ยนแปลง” ที่ว่านั้น คือ “การพัฒนา” หรือคือ “การทำลายรากฐาน “ที่มั่นคงของชาติกันแน่

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่พรรคนี้ฝากไว้ดูเหมือนจะเป็นการสร้างความแตกแยกในสังคมไทยมากกว่าการสร้างความสมานฉันท์ นโยบายที่มุ่งเน้นการแก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 112 ซึ่งเป็นเกราะคุ้มกันสถาบันหลักของชาติ รวมถึงความพยายามที่จะยกร่างรัฐธรรมนูญใหม่ทั้งฉบับ ได้กลายเป็นชนวนเหตุสำคัญที่สร้างความร้าวฉานระหว่างคนต่างรุ่นและต่างความคิด ทั้งที่รัฐธรรมนูญปี 2560 ที่พวกเขาพยายามจะล้มล้างนั้น คือผลลัพธ์จากเจตนารมณ์ของประชาชนถึง 16.8 ล้านเสียง ผ่านการลงประชามติอย่างถูกต้องตามระบอบประชาธิปไตย การเพิกเฉยต่อเสียงส่วนใหญ่ในครั้งนั้น จึงเป็นการย้อนแย้งในตัวเองของพรรคที่อ้างว่า “ศรัทธาในเสียงประชาชน”

อีกหนึ่งยุทธศาสตร์ที่น่ากังวล คือความพยายามลดทอนความแข็งแกร่งของกองทัพในทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นการตัดลดงบประมาณกลาโหม หรือการใช้ไอโอทางวาทกรรมที่มุ่งเป้าให้ประชาชนมองเห็นว่ากองทัพเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น คำถามประเภท “มีทหารไว้ทำไม” หรือ “ไปรบกับใครก็ไม่ชนะ” ถูกหยิบยกมาสื่อสารซ้ำๆ เพื่อสร้างภาพลักษณ์เชิงลบและด้อยค่าเกียรติภูมิของชายชาติทหาร

แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่พรรคประชาชนอาจจงใจมองข้าม คือการทำหน้าที่อย่างเข้มแข็งของทหารหาญที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ตามแนวชายแดน ในป่าลึก และในพื้นที่เสี่ยงภัย พวกเขาเหล่านั้นคือปราการด่านแรกที่ปกป้องประชาชนจากศัตรูภายนอก ภัยแทรกซึม และปัญหายาเสพติด การที่พรรคการเมืองพยายามทำให้กองทัพอ่อนแอลง เพียงเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองของตนเอง จึงเป็นเรื่องที่สุ่มเสี่ยงต่อความมั่นคงของประเทศอย่างยิ่ง

เมื่อไม่นานมานี้ เราได้เห็นภาพของพรรคประชาชนจัดงาน “ขอโทษประชาชน” ในประเด็นเรื่องการยกมือสนับสนุนพรรคภูมิใจไทย หรือความล้มเหลวในการแก้ไขรัฐธรรมนูญ แต่หากพิจารณาให้ลึกซึ้ง กลุ่มวันที่พรรคนี้ควร “ขอโทษ” อย่างจริงใจที่สุด คือเหล่าพี่น้องทหารและครอบครัวของพวกเขา เพราะทหารคือผู้ที่ถูกพรรคนี้โจมตีและด้อยค่ามาโดยตลอด ทั้งที่
พวกเขากำลังอุทิศตนเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินให้ทุกคนได้อยู่อาศัยอย่างสงบสุข รวมถึงให้พรรคการเมืองได้มีพื้นที่มานั่งวิจารณ์พวกเขาอยู่ในห้องแอร์เช่นทุกวันนี้

การเลือกตั้งที่กำลังจะมาถึง จึงเป็นวาระสำคัญที่ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งต้อง “สรุปบทเรียน” จากสิ่งที่ผ่านมาตลอดหลายปี เส้นทางที่พรรคประชาชนเดินผ่านมานั้นได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า พวกเขามีประสบการณ์เพียงพอหรือไม่? หรือมีวุฒิภาวะทางการเมืองมากพอที่จะแบกรับชะตากรรมของคนไทยทั้งประเทศได้จริงหรือ?

ประเทศไทยไม่ใช่เครื่องมือหรือ “สนามทดลอง”ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ในการบริหารงานจริง และมีแนวคิดที่พร้อมจะสั่นคลอนรากฐานของชาติเพื่อพิสูจน์อุดมการณ์ของตนเอง