พรรคการเมืองในยุคนี้ยังคงเน้นการลดแลกแจกแถม สัญญาว่าจะให้สารพัดทุกสรรพสิ่งกับผู้มีสิทธิเลือกตั้ง โดยสัญญาว่าจะให้ตั้งแต่แรกเกิด แล้วอ้างว่าจะให้ไปเรื่อยๆ จนถึงวัยเรียน วัยทำงาน วัยแก่ แต่ก็ยังดีที่นักการเมืองไม่สัญญาว่าจะหาเมรุเผาศพ หรือหาที่ฝังศพ
ให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเมื่อถึงวันตาย

ดังนั้น จึงกล่าวได้ว่าการที่พรรคการเมืองสารพัดพรรคต่างแย่งกันสัญญาว่าจะให้โน่น ให้นี่ ให้นั่น ซึ่งก็เน้นไปที่นโยบายประชานิยมทั้งนั้น เมื่อพรรคการเมืองสัญญาว่าจะให้สารพัดอย่างกับผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ก็ทำให้ต้องถามว่าแล้วคนมีสิทธิเลือกตั้งมีสติปัญญารู้เท่าทันกลเกมเล่ห์เพทุบายของพรรคการเมืองหรือไม่ อันที่จริงผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำเป็นต้องรู้ตั้งแต่แรกว่า การที่พรรคการเมืองสัญญาว่าจะแจกสารพัดอย่างให้นั้น
มันจำเป็นต้องมีเงินเพื่อใช้แจก เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ถามต่อไปว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งเคยถามนักการเมืองบ้างไหมว่าจะมีปัญญาหาเงินจากไหนเพื่อนำไปหว่านแจก แล้วก็ต้องรู้ด้วยว่าการที่นักการเมืองจากพรรคไหนก็ตามที่บอกว่าจะแจกโน่นนี่นั่น มันคือการใช้เงินภาษีอากรจากประชาชน มันไม่ใช่การควักเงินจากกระเป๋าส่วนตัว ของนักการเมือง

เพราะฉะนั้น ผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีสติปัญญามีความคิด จึงต้องไม่หลงคารมหลงลมปากที่หาสาระมิได้แม้แต่น้อยจากนักการเมือง และจำเป็นต้องสำเหนียกไว้เสมอว่าถูกนักการเมืองหลอกลวงมาแล้วกี่สิบ กี่ร้อยครั้ง

ยกตัวอย่างคำสัญญาที่อยู่ในข่ายคำโกหกตัวโตๆ จากปากของนักการเมืองคือเรื่อง จ่ายค่าโดยสารรถไฟฟ้าตลอดสายเพียง 20 บาท ถามว่าเรื่องนี้นักการเมือง โกหกมาแล้วกี่ปี ถามต่อไปว่าทำไมผู้มีสิทธิออกเสียงไม่เคยสำเหนียกกับการโกหกเช่นนี้ ทำไมยังปล่อยให้นักการเมือง โกหกได้ต่อไป หรือผู้มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งจะยอมรับว่าตนเองไร้สมอง

ถามว่านักการเมืองรู้ไหมว่ากำลังโกหก ตอบว่า รู้ แต่ก็ไม่สนใจ เพราะต่อให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งรู้ แต่ก็ยังคงมีผู้เลือกคนโกหกเข้าไปเป็น สส. อยู่ต่อไป คนมีสิทธิฯ บางคนรู้ว่านักการเมืองโกหก แต่ก็ยังเชื่อเพราะ เห็นว่าได้เงินซื้อเสียงไปไว้ในกำมือแล้ว โดยอ้างว่า ต่อให้นักการเมืองจะโกหกหนักสักเท่าไร แต่หากได้เงินซื้อเสียงแล้ว ก็ไม่ว่ากัน เพราะนักการเมืองทุกคนมันก็โกหกไม่ต่างกัน ในยามที่นักการเมืองกำลังหาเสียง แล้วเขาซื้อเสียง ก็จำเป็นต้องคว้าเงินที่เขาจ่ายไว้ก่อน เพราะหากผ่านช่วยหาเสียงไปแล้ว นักการเมืองทุกคนก็มองข้ามหัวประชาชน ไม่มีทางจะได้รับความช่วยเหลือใดๆ จากนักการเมืองอีกต่อไป ยกเว้นจะถูกจ้าง ถูกหลอกให้เข้าไปแสดงความยินดีกับรัฐมนตรีรายใดรายหนึ่ง
หรือถูกจ้างให้ไปประท้วงทางการเมือง แต่ต้องย้ำ ว่าคนไทยทั้งประเทศไม่ใช่คนโง่เสียทุกคน แต่ก็ต้องไม่ปฏิเสธว่ายังมีคนไทยจำนวนไม่น้อยยังตามไม่เท่า ยังรู้ไม่ทันความชั่วของนักการเมือง แต่ก็ต้องยอมรับว่ามีคนไทยจำนวนหนึ่งเต็มใจให้นักการเมืองหลอกไปตราบจนวันตาย

แน่นอนว่าคนไทยจำนวนไม่น้อยยังประสบปัญหาเศรษฐกิจ ยังมีปัญหาปากท้อง ยังต้องเผชิญกับความยากจน ถึงแม้ว่าคนไทยจะไม่ใช่คนจนแบบชนิดที่ว่าจนแบบไม่มีจะกิน แต่ก็ต้องยอมรับว่ามีคนไทยจำนวนไม่น้อยยังตกอยู่ในวังวนของการไม่มีจะกินให้ครบสามมื้อในแต่ละวัน แล้วนักการเมืองเลวๆ ก็ใช้ประเด็นนี้เป็นเกมต่อรอง เพราะการต่อรองกับคนที่มองว่าตัวเอง ยากจน เป็นเรื่องยากที่สุดที่นักการเมืองใช้ข้อนี้เป็นจุดอ่อนที่ได้ผลมากที่สุดทางการเมือง อย่างไรก็ตาม คนจนทุกคนมิได้ขายสิทธิ์ขายเสียง แต่ก็ต้องย้ำว่าในเมืองไทยยังมีคนขายสิทธิ์ขายเสียง แม้เขาจะไม่ได้ยากจน เสียจนไม่มีจะกิน แต่ก็ยอมขายเสียงให้นักการเมืองได้

มีคำถามว่าเมื่อไรเมืองไทยจะหมดปัญหาซื้อสิทธิ์ขายเสียง ตอบได้ง่ายๆ แต่ทำได้ยากยิ่งนัก ว่าก็ต่อเมื่อคนไทยทุกคนไม่ขายเสียง เมื่อไม่ขายเสียงแล้ว ต่อให้มีนักการเมืองเลวๆ จ้องตามซื้อเสียงตลอดเวลา แต่เมื่อคนไทยไม่ขายเสียง ก็ไม่มีวันที่นักการเมืองเลวๆ จะซื้อเสียงได้ ส่วนคนขายเสียงที่อ้างว่า กำขี้ดีกว่ากำตด ก็ต้องบอกว่า คนพรรค์อย่างนั้นคือคนเห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว ไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนรวม ไม่เห็นแก่ความเป็นความตายของบ้านเมือง และเป็นคนร่วมทำลายชาติบ้านเมืองโดยแท้

สรุปคือ หากคนไทยทุกคน โดยเฉพาะผู้มีสิทธิ เลือกตั้ง ต้องการเห็นบ้านเมืองรอดพ้นจากภัยพิบัติ อันเกิดจากความเลวร้ายที่ถูกกระทำโดยนักการเมืองเลวๆ ก็ต้องไม่ตกเป็นเหยื่อของนักการเมืองเลว ต้องไม่ขายเสียง และต้องไม่เลือกคนเลวเข้าไปเป็น สส. อย่าลืมว่า สส.
เลวเข้าไปอยู่ในสภาผู้แทนฯ ได้เพราะว่าถูกเลือกเข้าไปโดยคนเลว