กรณีของ นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลจะนะ และผู้สมัคร สส. เขต 2 สงขลา พรรคประชาชน ที่ถูก อ.ก.พ. กระทรวงสาธารณสุข มีมติปลดออกจากราชการฐานผิดวินัยร้ายแรงจากการจัดซื้อชุดตรวจ ATK กำลังกลายเป็นประเด็นร้อนที่ถูกดึงเข้าสู่“กงล้อการเมือง” อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่แตกออกเป็นสองฝ่าย สิ่งที่ขาดหายไปไม่ใช่ “ความเห็น” แต่คือ “ความจริงเชิงประจักษ์” ที่จะมาหักล้างข้อกล่าวหาอย่างเป็นรูปธรรม

ฝ่ายสนับสนุน นพ.สุภัทร พยายามสร้างภาพจำว่านี่คือการกลั่นแกล้งทางการเมือง โดยใช้วาทกรรมที่กินใจมวลชน เช่น “ทำงานช่วยโควิดแต่กลับถูกสอบวินัย” หรือ “โดนปลดเพราะซื้อของได้ถูกกว่ารัฐบาล” อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้ง วาทกรรมเหล่านี้กลับยังไม่มีเอกสารหรือหลักฐานเชิงประจักษ์มายันยืนให้สังคมเห็นอย่างชัดเจน

ในทางตรงกันข้าม ข้อมูลจากฝั่งตรวจสอบระบุถึงความผิดปกติที่มิอาจมองข้ามได้ โดยเฉพาะประเด็น “การแบ่งซื้อแบ่งจ้าง” เพื่อเลี่ยงระเบียบการประมูล รวมถึงข้อสงสัยเรื่องการทำสัญญากับเอกชนล่วงหน้าถึง 3 ครั้ง ก่อนที่จะมีการประกาศผลการประมูลอย่างเป็นทางการ ซึ่งถือเป็นจุดตายในระเบียบพัสดุของระบบราชการไทย

ยิ่งไปกว่านั้น ประเด็นเรื่อง “ราคา” ที่มักถูกยกมาอ้างว่าซื้อได้ถูกกว่ารัฐบาลนั้น ข้อมูลอีกด้านกลับระบุว่าในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน องค์การเภสัชกรรมสามารถจัดซื้อได้ในราคาเพียง 70 บาท ขณะที่โรงพยาบาลจะนะจัดซื้อในราคา 230 บาท ตัวเลขที่ขัดแย้งกันนี้คือสิ่งที่ นพ.สุภัทร และทีมงานจำเป็นต้องชี้แจงด้วย “ใบเสร็จ” และ “สัญญา” ไม่ใช่ด้วยการปราศรัย

หาก นพ.สุภัทร เชื่อมั่นในความบริสุทธิ์และมั่นใจว่าตนเองเป็นเหยื่อของการใช้อำนาจไม่เป็นธรรม สิ่งที่ควรทำในฐานะ “ว่าที่ สส.” และ“อดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่” คือการนำข้อมูลดิบทั้งหมดออกมาตีแผ่ต่อสาธารณะแบบม้วนเดียวจบ

หากคุณมีหลักฐานว่าการจัดซื้อโปร่งใส และราคา 230 บาท นั้นสมเหตุสมผลที่สุดในเวลานั้น การเปิดเผยข้อมูลจะกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด

การโต้แย้งให้สิ้นกระแสความจะส่งผลดีต่อตัวนพ.สุภัทร เอง แม้มันอาจไม่เปลี่ยนมติของกระทรวงได้ในทันที แต่มันจะโยน “ความไม่ชอบธรรม” กลับไปยังผู้บริหารกระทรวงสาธารณสุข และสร้างบรรทัดฐานใหม่ในการตรวจสอบภาคประชาชน

นอกจากนี้ สังคมไทยยังมี ศาลปกครอง เป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับข้าราชการที่รู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม หากมั่นใจว่าหลักฐานแน่นหนา การเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมย่อมสง่างามกว่า
การเล่นกับกระแสความรู้สึก

สิ่งที่น่ากังวลที่สุดในขณะนี้คือ นพ.สุภัทร และพรรคประชาชน กำลังเลือกที่จะ “เลี้ยงกระแสความคลุมเครือ” ไว้หรือไม่? เพื่อใช้ภาพลักษณ์ของการเป็นเหยื่อ มาเป็นเครื่องมือในการหาเสียงเลือกตั้งที่กำลังจะมาถึง

การปล่อยให้สังคมจมอยู่กับวาทกรรมฝ่ายเดียวโดยไม่นำความจริงเชิงประจักษ์มาหักล้าง อาจทำให้ประชาชนสงสัยได้ว่า แท้จริงแล้วนี่คือการแสวงหาความยุติธรรม หรือเป็นการ “ฉวยโอกาส”ทางการเมืองกันแน่

บทบรรณาธิการฉบับนี้ขอเรียกร้องให้ นพ.สุภัทรและพรรคต้นสังกัด ยุติการใช้ความคลุมเครือเป็นเกราะกำบัง แล้วนำความจริงมาพิสูจน์กันอย่างตรงไปตรงมา เพราะในสนามการเมือง สิ่งที่ประชาชนต้องการไม่ใช่แค่ “คนดีที่ถูกรังแก” แต่คือ“ผู้นำที่โปร่งใสและตรวจสอบได้” ในทุกมิติ