ประเทศไทยมีพรรคการเมืองจำนวนมากมาย จนน่าตั้งคำถามว่าคนไทยส่วนใหญ่เข้าใจและสนใจการเมืองอย่างจริงแท้แน่หรือ หรือว่าการที่มีพรรคการเมืองจำนวนมาก (70 กว่าพรรค)เป็นเพราะเมืองไทยอนุญาตให้ตั้งพรรคการเมืองได้ง่ายดาย ใครขออนุญาตตั้งพรรคก็ตั้งได้ทั้งหมด เนื่องจากกระบวนการตรวจสอบกลั่นกรองการตั้งพรรคในประเทศนี้มันแสนจะหละหลวม เมื่อการตรวจสอบการตั้งพรรคไม่เข้มงวด ก็จึงทำให้ตั้งพรรคการเมืองได้ง่ายดาย โดยไม่สนใจว่าพรรคการเมืองที่ตั้งนั้นมีคุณภาพแท้จริงหรือไม่ 

ในวงการรัฐศาสตร์ด้านการเมืองการปกครองวิพากษ์ว่ามูลเหตุที่ประเทศไทยมีพรรคการเมืองมากมายก่ายกองเป็นเพราะว่าระบบการเมืองของไทยเอื้อให้มีพรรคขนาดเล็กได้ง่าย และตั้งพรรคได้สะดวกสบาย นอกจากนั้นยังพบอีกว่านักการเมืองไทยสามารถตั้งมุ้ง ตั้งก๊กได้ง่าย เมื่อมีมุ้ง มีก๊กแล้ว ก็แยกตัวไปตั้งพรรคการเมืองในที่สุด สาเหตุเพราะนักการเมืองเห็นโอกาสที่จะได้เข้าไปแสวงหาผลประโยชน์มหาศาลทางการเมืองโดยผ่านการเลือกตั้ง แล้วถ้ายิ่งมีตำแหน่งสำคัญของพรรค ก็ยิ่งทำให้ได้ครอบครองผลประโยชน์ทางการเมืองได้ง่ายดายขึ้น 

คนที่ติดตามการเมืองไทยมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 จะเห็นว่าประเทศไทยมีพรรคการเมืองมากมายมาตั้งแต่ประมาณเกือบ 70 ปีมาแล้ว พรรคการเมืองไทยจำนวนมากมีอายุสั้น เพราะเมื่อตั้งพรรคง่าย แต่พรรคไม่สามารถดำเนินการทางการเมืองได้อย่างมีคุณภาพ ก็ล้มเลิกพรรคไป เมื่อล้มแล้วก็สามารถกลับมาตั้งได้โดยง่าย ดังนั้น จึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไทยมีพรรคการเมืองมากมายราวกับดอกเห็ดในหน้าฝน แต่ส่วนมากถูกวิจารณ์ว่าเป็นเห็ดพิษมากกว่าเห็ดที่นำไปทำอาหารได้

เมื่อวิเคราะห์การเมืองไทยเรื่องพรรคการเมืองแล้วพบว่านอกจากระบบเลือกตั้งจะเปิดโอกาสให้มีพรรคการเมืองได้ง่ายแล้ว การที่นักการเมืองแตกขั้วแตกกอเพื่อใช้เป็นช่องทางหาผลประโยชน์ทางการเมืองก็คืออีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิดพรรคเล็กพรรคน้อยได้ง่ายมาก แต่ที่น่ากลัวกว่าคือการตั้งพรรคเฉพาะกิจขึ้นมาเพื่อสืบทอดอำนาจของฝ่ายทำรัฐประหาร แล้วที่เลวร้ายไม่แพ้กันคือ พรรคใหญ่บางพรรคเล่นเกมแตกแบงก์พันเป็นแบงก์ย่อย เพื่อหวังกินรวบทางการเมือง

เมื่อมีพรรคเล็กพรรคน้อยเต็มบ้านเต็มเมือง แล้วยังไปเจอเกมแย่งชิงอำนาจรัฐจากนักการเมืองสามานย์ที่อนุญาตให้พรรคเล็กพรรคน้อยที่มี สส. เพียง 3-5 คน ที่ตั้งพรรคขึ้นเพราะผลประโยชน์ส่วนตน แต่ก็ยังสามารถเข้าไปร่วมเป็นรัฐบาลได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จึงทำให้การเมืองไทยตกต่ำเลวร้ายมาก ดังที่พบเห็นได้ในการเลือกตั้งเมื่อปี 2562 

ส่วนอีกปัจจัยหนึ่งคือคนไทยจำนวนไม่น้อยยังนิยมระบบอุปถัมภ์มากกว่าความสามารถทางการเมืองที่แท้จริงของบุคคล เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จึงเน้นความนิยมในตัวบุคคลมากกว่าอุดมการณ์การเมืองที่แท้จริง จึงทำให้เกิดพรรคพวก พวกพ้องมากกว่าเป็นพรรคการเมืองที่มีอุดมการณ์การเมือง แล้วยังก่อให้เกิดพรรคของผู้มีอิทธิพลเถื่อน ทำให้มีพรรคมาเฟีย พรรคเจ้าพ่อเจ้าแม่เต็มบ้านเต็มเมือง 

แล้วก็ต้องยอมรับว่าประเทศไทยมีรัฐประหารบ่อยมากมากเสียจนติดอันดับประเทศที่ขยันทำรัฐประหารอันดับต้นๆ ของโลกเมื่อทำรัฐประหารได้ระยะหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถยึดครองอำนาจรัฐได้ยาวนานจนเกินขีดความอดทนของประชาชน แต่ทหารผู้ก่อรัฐประหารยังต้องการมีอำนาจรัฐต่อไป ดังนั้น จึงต้องตั้งพรรคเฉพาะกิจ หรือพรรคทหารขึ้นมา เพราะต้องการใช้พรรคการเมืองเป็นหน้ากากหรือเสื้อคลุมให้คนอื่นๆ เข้าใจว่าทหารยึดมั่นในประชาธิปไตย เพราะมีพรรคการเมือง แล้วก็จึงลงชิงเก้าอี้ สส. ในนามพรรคทหาร แต่น่าสมเพชที่พรรคทหารมีอายุสั้นมาก  

ทั้งหมดนี้ น่าจะทำให้ทราบว่าพรรคการเมืองไทยมีมากมายเพราะเกิดง่ายแต่ตายเร็ว ทั้งนี้ผู้สนใจการเมืองไทยยังทราบดีด้วยว่า แม้ประเทศไทยจะมีพรรคการเมืองหลายสิบพรรคก็ตาม แต่ในความจริงที่ปรากฏคือ มีเพียงไม่กี่พรรคเท่านั้นที่มีบทบาทนำ หรือรับบทบาทสำคัญในฐานะพรรครัฐบาล หรือพรรคร่วมรัฐบาลส่วนพรรคอื่นๆ ที่เหลืออีกเป็นสิบๆ พรรคไม่มีบทบาทใดๆ ไม่มีแม้กระทั่งบทบาทของการเป็นไม้ประดับทางการเมือง ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของประเทศที่อนุญาตให้ตั้งพรรคการเมืองได้ง่ายดาย แต่ไม่เคยเน้นเรื่องอุดมการณ์การเมืองโดยแท้จริงของพรรค