หลังจากการเปิดรับสมัครผู้เลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคมที่ผ่านมา ภาพของบรรดาผู้สมัครทั้งในนามพรรคการเมืองใหญ่และกลุ่มอิสระที่พกพารอยยิ้ม ความมั่นใจ และ “คลังนโยบาย” ชุดใหญ่มาประชันกัน สะท้อนถึงความคึกคักที่กำลังจะระเบิดขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน 2569 นี้

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางสีสันและบรรยากาศอันน่าตื่นตาตื่นใจ สิ่งอยากชวนคนกรุงเทพมหานครตั้งสติร่วมกัน คือความล้นทะลักของสิ่งที่เรียกว่า “บุฟเฟต์นโยบาย” ผู้สมัครบางรายสู้กันด้วยตัวเลข นำเสนอนโยบายสวยหรูละลานตามากมายถึง 200-250 ข้อ ราวกับจะเสกกรุงเทพฯ ให้กลายเป็นเมืองสวรรค์ได้ในชั่วข้ามคืน

คำถามสำคัญที่คือ นโยบายหลักร้อยข้อเหล่านั้นสามารถปฏิบัติได้จริงในโลกกายภาพที่มีข้อจำกัดทั้งด้านงบประมาณ กฎหมายที่ทับซ้อน และระบบราชการที่ฝังรากลึก หรือเป็นเพียง “วิมานในอากาศ” ที่จงใจผลิตออกมาเพื่อขายฝันในฤดูหาเสียงเท่านั้น?

ยิ่งไปกว่านั้น ปัจจัยที่น่ากลัวที่สุดในการเลือกตั้งยุคนี้คือ “มายาภาพบนโลกโซเชียลมีเดีย” ปฏิเสธไม่ได้ว่าระบบอัลกอริทึมและแผนการตลาดออนไลน์ชั้นยอด กำลังกลายเป็นเครื่องมือหลักในการสร้างคะแนนนิยม เราได้เห็นปรากฏการณ์ที่ผู้สมัครบางคน มีความถี่ในการสื่อสารสูง มีภาพลักษณ์ที่ทันสมัย นำเสนอคอนเทนต์ที่ถูกใจชาวเน็ตจนคะแนนนิยมติดลมบน ทั้งที่หากกางประวัติการทำงานและมองด้วยสายตาแห่งความเป็นจริงไม่มี “ผลงานที่เป็นชิ้นเป็นอัน” ในการแก้ปัญหาเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย

เรากำลังอยู่ในระบบการเมืองที่ “คนพูดเก่งและสื่อสารบ่อย” ได้เปรียบ “คนลงมือทำงานเงียบๆ” หากคนกรุงหลงทิศไปกับภาพลักษณ์ที่ถูกปรุงแต่งผ่านคลิปสั้นและการถ่ายทอดสดออนไลน์ หรือยอดไลก์ยอดแชร์ที่ปั่นกระแสขึ้นมาได้ เราก็เสี่ยงอย่างยิ่งที่จะได้เพียง“อินฟลูเอนเซอร์” มานั่งเก้าอี้ผู้บริหารสูงสุดที่เสาชิงช้า แต่ปัญหาของเมืองกลับถูกทิ้งไว้ใต้พรมเช่นเดิม

บทเรียนราคาแพงที่คนกรุงเทพฯ ต้องไม่ลืมคือกรณีอื้อฉาวเรื่อง “การจัดซื้อเครื่องออกกำลังกายราคาแพงเกินจริง” ในศูนย์กีฬาสังกัด กทม. ที่เคยตกเป็นข่าวครึกโครมเมื่อช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภาพของลู่วิ่งไฟฟ้าและอุปกรณ์ออกกำลังกายที่งบประมาณพุ่งสูงถึงตัวละเฉียด 8 แสนบาท สร้างความโกรธเคืองให้แก่ประชาชนผู้เสียภาษีอย่างรุนแรง ย้อนแย้งกับนโยบายการแก้ปัญหาคอร์รัปชันเชิงรุก อย่างสิ้นเชิง

ถึงเวลาแล้วที่คนกรุงเทพมหานครจะต้อง “ก้าวข้ามมายาภาพแห่งการสื่อสาร” และเลิกตัดสินผู้สมัครเพียงเพราะตัวเลขจำนวนนโยบายที่ทับถมเข้ามา อีก 1 เดือนนับจากนี้จนถึงวันเข้าคูหา คือช่วงเวลาที่พวกเราต้องทำหน้าที่เป็น “ผู้ตรวจสอบ” ไม่ใช่นักช้อปปิ้งที่หลงเชื่อป้ายโฆษณาชวนเชื่อ

เราต้องการผู้ว่าฯ กทม. ที่บอกเราอย่างตรงไปตรงมาว่านโยบายข้อไหนจะทำก่อน-หลัง มีแผนปฏิบัติการ ที่จับต้องได้จากงบประมาณที่มีอยู่จริง และที่สำคัญที่สุดคือ มีมาตรการปราบปรามการทุจริตในหน่วยงานกทม. อย่างจริงจังไม่ใช่เก่งแต่บริหารภาพลักษณ์ในจอสมาร์ตโฟน แต่ในโลกความเป็นจริงคนกรุงเทพฯยังต้องจมอยู่กับปัญหาเดิมๆ