การเดินทางเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรี เพื่อกระชับความสัมพันธ์และขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ทวิภาคี ซึ่งนำไปสู่ความสำเร็จในการร่วมลงนามความร่วมมือสำคัญหลายฉบับ ควรเป็นหมุดหมายที่สะท้อนถึงโอกาสและประโยชน์อันเป็นรูปธรรมของประเทศชาติ แต่ทว่า ในยุคที่สนามการเมืองไทยขับเคลื่อนด้วย "อคติ" มากกว่า เหตุผล  ประเด็นสาระสำคัญระดับชาติกลับถูกลดทอนลงเหลือเพียงแค่เสียงเพลงเพลงหนึ่ง บนโต๊ะอาหารค่ำ

เหตุการณ์เริ่มต้นจากกรณีที่นายกรัฐมนตรนีของไทยขับร้องบทเพลงอมตะ "เถียนมี่มี่" (Tian Mi Mi) ในงานเลี้ยงรับรอง ทว่ากลับมีอดีตนักการทูตท่านหนึ่งออกมาเปิดประเด็นวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อน ทำนองว่าเป็นการกระทำที่เชยและไร้รสนิมฝีมือทางการทูต ด้วยความเข้าใจ ว่าบทเพลงดังกล่าวเป็นของนักร้องไต้หวัน ซึ่งอาจสร้างความกระอักกระอ่วนใจและส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จากนั้นกระแสวิจารณ์ดังกล่าว ก็ถูกจุดชนวนต่อโดยเครือข่ายสื่อและนักวิชาการบางกลุ่มที่ดาหน้ากันเข้ามา "ขยี้" ซ้ำโดยปราศจากการตรวจสอบข้อเท็จจริง

ความน่าห่วงของสังคมไทยในปัจจุบัน ไม่ได้อยู่ที่ความเห็นต่างทางการเมือง หากแต่เป็น "การไม่ให้คุณค่ากับนการแสวงหาความจริง" ทั้งที่เราอยู่ในยุคที่เทคโนโลยีสารสนเทศก้าวหน้าไปไกลลิบ สามารถค้นหาข้อมูลเชิงลึกได้เพียงปลายนิ้วผ่านระบบค้นหาอย่าง Google หรือปัญญาประดิษฐ์ (AI) แต่หลายฝ่ายกลับเลือกที่จะใช้ "อคติ" เป็นตัวนำทาง แล้วข้ามขั้นตอนการตรวจสอบข้อเท็จจริงพื้นฐานไปอย่างน่าเสียดาย

หากผู้ทรงคุณวุฒิหรือนักวิชาการที่ออกมาตำหนิยอมเสียเวลาค้นหาข้อมูลสักนิด จะพบข้อเท็จจริงที่ประจักษ์ชัดว่า แม้ในอดีตบทเพลงของเติ้งลี่จวินจะเคยถูกจัดให้อยู่ในสถานะเพลงต้องห้ามช่วงยุค 1980 แต่ในยุคปัจจุบัน สถานะของเพลง "เถียนมี่มี่" ได้พลิกผันกลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมและบทเพลงอมตะที่ได้รับความนิยมสูงสุดในแผ่นดินใหญ่จีนอย่างไร้ข้อกังขา

 การที่ผู้นำไทยหยิบยกบทเพลงนี้ขึ้นมาเชื่อม ไมตรีจึงไม่ใช่ความ เชยทางการทูต แต่คือความเข้าใจใน Soft Power ที่สามารถเข้าถึงจิตใจของประชาชนเจ้าภาพได้อย่างแนบเนียน จนแม้แต่นายกรัฐมนตรีจีนและผู้เข้าร่วมงานยังต้อนรับด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง

การวิจารณ์ตรวจสอบการทำงานของผู้นำประเทศถือเป็นสิทธิอันชอบธรรมในระบอบประชาธิปไตย แต่ การวิจารณ์โดยปราศจากข้อมูล ฐานความรู้ และเจือปนด้วยอคติส่วนตน กลับสะท้อนถึง "วุฒิภาวะ"  ทั้งของตัวผู้แสดงความคิดเห็นและภาพรวมของสังคมไทย

ในวันที่ประเทศชาติต้องการพลังขับเคลื่อนและความร่วมมือร่วมใจจากทุกภาคส่วนเพื่อฝ่าฟันความท้าทายรอบด้าน เป็นที่น่าเสียดายที่เรายังคงติดหล่มอยู่กับการเมืองแบบจับผิด เอาความเกลียดชังทางการเมืองมาอยู่เหนือเหตุผล ละเลยเนื้อหาสาระสำคัญของการเจรจาระหว่างประเทศ ผลประโยชน์มหาศาลที่ประเทศไทยควรจะได้รับจากการเยือน กลับถูกกลบด้วยดราม่ากลวงๆ จากปากคำของผู้ที่ขาดความรอบรู้แต่ขยันวิจารณ์

หากสังคมไทยยังคงปล่อยให้ "อคติ" มีอำนาจเหนือ "ปัญญา" ประเทศชาติก็ยากที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงในเวทีโลก เพราะศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในยุคสารสนเทศล้นเกินนี้ ไม่ใช่ความไม่รู้ แต่คือ "ความดื้อรั้นที่จะไม่เรียนรู้" ต่างหาก