ประเด็นที่ดินเขากระโดง ยังเป็นคดีฟ้องร้องพิสูจน์สิทธิกันอยู่ในชั้นศาล

แต่ถูกฝ่ายการเมืองบางกลุ่มนำเสนอ ปั่นกระแส จนกองเชียร์หลายคนเข้าใจว่า จะต้องขับไล่นักการเมืองที่ตนเองไม่ชอบออกไปจากที่ดินที่เขาถือโฉนดอยู่ได้เลย ราวกับว่าโฉนดนั้นออกมาโดยมิชอบอย่างแน่นอนแล้ว

บางคน จึงแสดงออกเกินเลย ล้ำเส้น ล่วงละเมิด เกิดเป็นคดีหมิ่นประมาท มีทั้งที่เป็นข่าว และไม่เป็นข่าว

กรณีก่อนหน้านี้ ก็คือ “นายชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์” ถูกศาลจังหวัดบุรีรัมย์พิพากษาจำคุก 6 เดือน แต่ให้เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นโทษปรับเงินจำนวน 200,000 บาท ในคดีหมิ่นประมาทจากการกล่าวหาเท็จว่า นายเนวิน ชิดชอบ และนายศักดิ์สยาม ชิดชอบ ทุจริตโครงการรถไฟฟ้าสายสีส้มและฮุบที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย (ร.ฟ.ท.) บริเวณเขากระโดง

ศาลเมตตาเปลี่ยนโทษจำคุก เพราะเห็นว่านายชูวิทย์มีอายุมากและมีโรคประจำตัวร้ายแรง (อยู่ระหว่างการรักษาตัวด้วยโรคมะเร็ง) ทำให้ไม่ต้องเข้าไปรับโทษในเรือนจำ

1. ล่าสุด พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ เตมียเวส โพสต์เฟซบุ๊กแจ้งข่าวว่า ตนถูกนายเนวินชิดชอบ ยื่นฟ้องในข้อหาหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา และแจ้งความเท็จ ปมข้อพิพาทที่ดินเขากระโดง

ศาลจังหวัดบุรีรัมย์นัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 17 สิงหาคม 2569

กรณีสืบเนื่องจากที่ พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ได้ให้สัมภาษณ์และแจ้งความเกี่ยวกับการครอบครองที่ดินของครอบครัวชิดชอบ บริเวณเขากระโดง ซึ่งนายเนวินระบุว่าเป็นการให้ข้อมูลอันเป็นเท็จ

อย่างไรก็ตาม พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ประกาศว่า ยินดีที่ถูกฟ้องร้อง จะได้ใช้โอกาสนี้ให้ศาลออกหมายเรียกเอกสารสิทธิที่ดินทั้งหมดของนายเนวิน รวมถึงเอกสารนิติบุคคลของบริษัทที่เกี่ยวข้อง มาพิสูจน์ความจริงในชั้นศาลว่ามีการบุกรุกที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทยจริงหรือไม่

2. ความจริง ปมที่ดินเขากระโดง ที่มีผู้ครอบครองโฉนด เนื้อที่รวมกว่า5 พันไร่ ขณะนี้ ร.ฟ.ท.ได้ดำเนินการฟ้องร้องเป็นรายแปลง อยู่ระหว่างการต่อสู้กันในชั้นศาล

ตราบใดยังไม่มีคำพิพากษา ยังไม่มีการเพิกถอนโฉนด ชาวบ้านที่ครอบครองอยู่เป็นส่วนใหญ่ 4 พันกว่าไร่ (มีครอบครัวนักการเมืองถือครองประมาณ 200 ไร่) ก็ยังคงมีสิทธิใช้ประโยชน์ต่อไป

สำหรับ 24 คดีเขากระโดง ลอตแรก ที่การรถไฟแห่งประเทศไทย (ร.ฟ.ท.)ยื่นฟ้องประชาชนผู้ถือกรรมสิทธิ์ในพื้นที่ข้อพิพาท 108 แปลง ต่อศาลจังหวัดบุรีรัมย์ ปัจจุบัน คดีอยู่ในขั้นตอนที่ศาลสั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินรังวัดทำแผนที่พิพาท โดยดึงผู้เชี่ยวชาญจากกรมแผนที่ทหารมาร่วมจัดทำ เพื่อรอใช้เป็นแนวทางคำพิพากษาสำหรับคดีอื่นๆ ต่อไป

ในจำนวนนี้ มีคดีที่ดินของครอบครัวชิดชอบด้วย 17 แปลง

3. ทนายชนินทร์ แก่นหิรัญ โพสต์เฟซบุ๊กระบุว่า กระบวนการที่ให้ทุกฝ่ายพิสูจน์สิทธิอย่างเท่าเทียม คือ ศาลยุติธรรม และขณะนี้ คดีอยู่ในชั้นศาลแล้ว...

“สิทธิที่ดีกว่า” คำสามคำที่อาจเปลี่ยนแปลงมุมมอง คดีเขากระโดง

ประชาชน 24 ราย ถือโฉนดที่รัฐออกให้ อยู่มาวันหนึ่งถูกการรถไฟฯ ฟ้องขับไล่โดยข้ออ้างสำคัญไม่ใช่หลักฐานแสดงกรรมสิทธิ์ของการรถไฟฯเอง แต่คือ “ศาลฎีกาเคยตัดสินไว้แล้วในคดีของคนอื่น”

คำถามชวนคิดวันนี้คือ-คำพิพากษาในคดีที่เราไม่เคยเป็นคู่ความ ไม่เคยได้ถามค้านพยานสักปาก ไม่เคยได้เสนอหลักฐานของตัวเองสักชิ้น จะถูกนำมา “มัด” เราได้จริงหรือ ?

ประชาชนถืออะไรอยู่ในมือ

ก็โฉนดที่ดินซึ่งรัฐเป็นผู้ออกให้ไง เอกสารสิทธิซึ่งผ่านกระบวนการรังวัด ประกาศ และตรวจสอบตามกฎหมาย ไม่เคยถูกเพิกถอนโดย กฎหมายให้ข้อสันนิษฐานไว้ชัดผู้มีชื่อในทะเบียนคือผู้มีสิทธิ

ฝ่ายการรถไฟถืออะไร ? ถือ พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟแลทางหลวง พ.ศ. 2464กับคำพิพากษาในคดีของบุคคลอื่น แต่ลองถามต่อว่า มีพระราชกฤษฎีกา พระบรมราชโองการ หรือประกาศฉบับใด ที่ระบุชัดว่าทางแยกเขากระโดงมีเขตกว้างถึงข้างละ 1,000 เมตร? ถ้ามี ทำไม 100 ปีผ่านไปยังไม่มีใครนำมาแสดง ?

แล้วแผนที่ที่ใช้อ้าง มาจากไหน

ใช่แผนที่แนบท้ายพระราชกฤษฎีกา หรือไม่ และการจัดซื้อที่ดิน ที่มา วันจัดทำ มาตราส่วน และวิธีนำมาวางทับระวางปัจจุบัน ล้วนยังเป็นข้อพิพาท

คำพิพากษาเดิมผูกพันแค่ไหน ผูกพันคู่ความประชาชน 24 รายนี้ หรือไม่ ที่มาของโฉนด ตำแหน่งที่ดิน ความทับซ้อนที่อ้างสิทธิ์ของรถไฟจริงหรือไม่ การรังวัดสอบเขต ยังไม่เคยถูกพิสูจน์ในศาลใดเลย และนี่จะเป็นคดีแรก

แล้ว “สิทธิที่ดีกว่า” อยู่ตรงไหน?

ฝ่ายหนึ่งถือเอกสารสิทธิที่รัฐออกให้และกฎหมายสันนิษฐานไว้ก่อนว่าถูกต้อง

ส่วนอีกฝ่ายถือเพียง “ข้ออนุมาน” ที่ศาลในคดีอื่นเคยรับฟังจากพยานหลักฐานของคู่ความอื่น

คดีนี้ จึงไม่ใช่การขอให้ศาลกลับคำพิพากษาเดิม แต่เป็นการใช้สิทธิของบุคคลภายนอกที่จะ พิสูจน์ว่าตนมีสิทธิดีกว่า ด้วยพยานหลักฐานเฉพาะของตนเอง แปลงต่อแปลง ชิ้นต่อชิ้น

นี่ไม่ใช่การปฏิเสธคำพิพากษาเดิม แต่คือการเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมว่าทุกคนมีสิทธิได้พิสูจน์เรื่องของตัวเอง ในคดีของตัวเอง...

...แผนที่แสดงแนวเขตการรถไฟฯอ้างสิทธิ์ ทางแยกเขากระโดง จังหวัดบุรีรัมย์ มาตราส่วน 1 : 4000 ซึ่ง ร.ฟ.ท.จัดทำขึ้น โดยนำแผนที่ของกรมที่ดิน และแผนที่ของกรมแผนที่ทหารมาอ้างอิง เพื่อกำหนดแนวเขตที่ดินรถไฟเขากระโดง

“แผนที่นี้ น่าจะคุ้นตาสำหรับแฟนคลับที่มีความเชื่อไปแล้วว่านี่คือแผนที่แสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินของการรถไฟฯที่มีการแสดงแนวเขตไว้ 5,083 ไร่ และเชื่อว่าเป็นแผนที่ซึ่งจัดทำขึ้นเมื่อปี 2464 ตามพระราชโองการ

ลองดูสิ่งที่ปรากฏบนแผนที่ฉบับนี้ แล้วตั้งคำถามไปด้วยกัน

ชื่อเอกสารเขียนว่า “แผนที่แสดงแนวเขตการรถไฟฯ อ้างสิทธิ์”-คำว่า “อ้างสิทธิ์” บอกอะไรเราบ้าง?

เขตทางช่วงต้นกว้าง 15-20 เมตร แต่ช่วงหนึ่งกลับกว้างถึง 1,000 เมตรยาวกว่า 3 กิโลเมตร - เขตทางรถไฟ หรืออะไรกันแน่?

สารบัญสัญลักษณ์ท้ายแผนที่ระบุเองว่า แนวเขตบางส่วนนำชี้โดย “ไม่ปรากฏหลักฐาน” - ส่วนไหนบ้าง? กินพื้นที่เท่าไหร่?

ในแนวเขตนั้นมีเอกสารสิทธิของประชาชนเกือบพันฉบับ-ใครต้องพิสูจน์อะไรต่อใคร?

คำตอบของคำถามเหล่านี้ไม่ควรมาจากคนที่เสียงดังฟังชัด พูดเก่ง มีแสงไฟส่อง แต่ควรมาจากพยานหลักฐานที่ตรวจสอบได้จริง ในกระบวนการที่ให้ทุกฝ่ายพิสูจน์สิทธิอย่างเท่าเทียม คือศาลยุติธรรม

ทุกอย่างจะกระจ่างชัดไม่นานครับ ขอให้ อดทนรอหน่อย...”

4. กรมที่ดินชี้แจงยืนยันว่า ได้ปฏิบัติตามคำสั่งศาลและยึดหลักกฎหมายอย่างเคร่งครัด

4.1 ประเด็นที่ศาลจังหวัดบุรีรัมย์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 และศาลฎีกา ได้มีคำพิพากษาให้เพิกถอนคำขอออกโฉนดที่ดินของราษฎรจำนวน 35 ราย และให้เพิกถอนโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้น

กรมที่ดินได้ดำเนินการยกเลิกคำขอออกโฉนดที่ดินของราษฎรจำนวน 35 ราย เพิกถอนโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์รวม 4 ฉบับ ตามคำพิพากษาครบถ้วนแล้ว

กรมที่ดินขอเรียนว่า คำพิพากษาดังกล่าวผูกพันเฉพาะที่ดินพิพาทระหว่างคู่ความในคดีเท่านั้น ไม่สามารถนำไปใช้ยันบุคคลภายนอกได้ เว้นแต่จะมีการดำเนินคดีใหม่กับบุคคลที่เกี่ยวข้อง ตามมาตรา 145 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลฎีกาและศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ไม่ได้วินิจฉัยครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 5,085 ไร่ การอ้างว่าคำพิพากษานี้เป็นการยืนยันกรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งหมดจึงเป็นการขยายความเกินขอบเขตของคำพิพากษา จึงไม่สามารถนำผลของคำพิพากษาดังกล่าว ไปใช้กับที่ดินแปลงอื่น ๆ ได้ เนื่องจากการได้มาของที่ดินแต่ละแปลงมีความแตกต่างกัน ราษฎรซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินจึงต้องมีโอกาสในการต่อสู้เพื่อป้องกันสิทธิของตนเอง

4.2 กรณีคำพิพากษาศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขแดงที่ 582/2566ลงวันที่ 30 มีนาคม 2566

ศาลได้พิพากษาว่า “ให้อธิบดีกรมที่ดินตั้งคณะกรรมการสอบสวนตามมาตรา 61 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน หากผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 (อธิบดีกรมที่ดิน)มีคำสั่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนแล้ว และพิจารณาข้อเท็จจริงได้เป็นเช่นใด ย่อมเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดินที่จะดำเนินการมีคำสั่งตามข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นตามที่เห็นสมควร อันเป็นดุลพินิจของอธิบดีกรมที่ดิน ซึ่งศาลไม่อาจก้าวล่วงได้”

เมื่อการแสวงหาข้อเท็จจริงของคณะกรรมการสอบสวนฯ ในกรณีที่ดินพิพาทเขากระโดง ซึ่งรับฟังจาก การรถไฟฯ กล่าวอ้าง คำคัดค้านของราษฎรผู้มีส่วนได้เสีย ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ผลการรังวัดถ่ายทอดแนวเขตที่ดิน และการตรวจสอบสภาพพื้นที่จริง ได้พยานหลักฐานที่แตกต่างกันในสาระสำคัญจากคำพิพากษาศาล

ซึ่งพยานหลักฐานของการรถไฟฯ ไม่ชัดเจนและไม่สามารถเชื่อถือได้ว่าที่ดินของการรถไฟฯ ครอบคลุมบริเวณใดบ้าง จึงไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าหนังสือแสดงสิทธิในที่ดินได้ออกทับที่ดินของการรถไฟฯ

ประกอบกับการออกหนังสือแสดงสิทธิในที่ดินเป็นไปโดยชอบด้วย ขั้นตอน ระเบียบและกฎหมายที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น จึงไม่มีพยานหลักฐานใดที่สามารถพิสูจน์ได้โดยชัดแจ้งว่า มีการออกหนังสือแสดงสิทธิในที่ดินไปโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย

กรมที่ดิน จึงไม่อาจดำเนินการเพิกถอนหนังสือแสดงสิทธิในที่ดินจำนวน 995 แปลง ตามมาตรา 61 แห่งประมวลกฎหมายที่ดินได้ ซึ่งกรมที่ดินได้รายงานการดำเนินการให้ศาลทราบ

กรมที่ดินยืนยันว่า การดำเนินการตามนัยดังกล่าวข้างต้นเป็นไปโดยชอบด้วยระเบียบ กฎหมาย เพื่อให้เกิดความถูกต้องเป็นธรรมกับผู้ที่เกี่ยวข้องทุกฝ่าย

5. จะเห็นว่า ยังไม่มีข้อยุติเลยว่า โฉนดที่ฝ่ายครอบครองที่ดินเขากระโดงอยู่ ออกมาโดยมิชอบ

คนที่เคยถูกศาลตัดสินไปในอดีตนั้น เขาไม่มีโฉนดด้วยซ้ำ จึงแพ้คดี

แต่วันนี้ การปั่นกระแส ทำให้คนเชื่อไปแล้ว เกิดอารมณ์พลุ่งพล่าน ชี้นำด้วยอคติถึงขนาดตัดสินก่อนศาลพิพากษา กระทั่งบางคนเคลื่อนไหวกล่าวหา ถูกดำเนินคดีเสียเอง ซึ่งเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางมาก

เตือนสติว่า กองเชียร์อย่าอารมณ์ร้อน

ไม่งั้นจะเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางแทนนักการเมืองที่หยิบเรื่องนี้มาต่อสู้ห้ำหั่นกัน

สารส้ม