เหตุคนร้ายร่วมกันฆ่าสองพี่น้องชาวรัสเซียอย่างอำมหิต แล้วยังสารภาพว่า ได้ก่อเหตุสังหารพ่อ-แม่-ลูก 3 รายไปก่อนหน้านั้น อย่างเลือดเย็นด้วย

โดยคนร้ายในคดีนี้ เพิ่งจะออกจากคุกมาได้ไม่กี่เดือน และเคยเข้าคุกหลายครั้งมาแล้ว

นำมาซึ่งกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในสังคมอย่างกว้างขวาง เดือดดาล

ส่วนใหญ่เรียกร้องให้ลงโทษประหารชีวิต และต้องลงมือประหารชีวิตคนร้าย คือ เอาให้ตายจริงๆ

1. ปัจจุบัน โทษตามกฎหมายไทย ในความผิดฐานฆ่าคนตาย สูงสุดถึงประหารชีวิต!!

ประมวลกฎหมายอาญา ข้อหา “ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา” บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ระวางโทษประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่ 15 ปีถึง 20 ปี

ข้อหา “ฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน” บัญญัติอยู่ในมาตรา 289 (4) ระวางโทษประหารชีวิต

2. กรณีนี้ ก่อนลงมือฆ่าอย่างอำมหิต คนร้ายถึงขนาดขุดหลุมเตรียมไว้ฝังศพเหยื่อ

พฤติกรรมชั่วร้ายเกินมนุษย์

หากต้องการให้ได้รับโทษประหารชีวิต เป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของผู้เกี่ยวข้องตามกระบวนการยุติธรรม

ตั้งแต่พนักงานสอบสวน ต้องรวบรวมพยานหลักฐานอย่างแน่นหนา พิสูจน์ให้สิ้นสงสัยว่า คนร้ายฆ่าคนตายโดยเจตนา โดยไตร่ตรองไว้ก่อน และมีพฤติกรรมอำมหิตอย่างไรบ้างเป็นภัยร้ายแรงต่อสังคมอย่างไรบ้าง สมควรลงโทษสถานหนักสุด ไม่มีเหตุบรรเทาโทษใดๆ อย่างไรบ้าง

อัยการ ทนายของแผ่นดิน ก็ต้องทำหน้าที่ตรวจสำนวนหลักฐานให้รัดกุม เด็ดขาด ชี้ให้เห็นความเลวร้ายอย่างชัดแจ้ง

เมื่อส่งฟ้องศาลยุติธรรม ก็เป็นอำนาจหน้าที่ของฝ่ายตุลาการ ผู้พิพากษาจะพิจารณาลงโทษสถานใด ตามตัวบทกฎหมาย

ที่ผ่านมา หลายคดี ผู้พิพากษาศาลยุติธรรม พิพากษาให้ลงโทษประหารชีวิต แต่หลังจากนั้น คนร้ายก็ไม่ได้ถูกนำตัวไปประหารทันทีที่ศาลฎีกามีคำพิพากษาถึงที่สุด แต่ได้ควบคุมตัวไว้ที่เรือนจำ แล้วก็ได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษตามขั้นตอน จนหลายกรณีพ้นโทษออกมา และบางกรณีก่อเหตุซ้ำ

การจะให้คนร้ายในคดีนี้ ต้องถูกลงโทษประหารชีวิตจริงๆ จึงมีขั้นตอนอีกหลายขั้นตอน หลายหน่วยงาน และต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยเป็นปี อาจไม่จบในรัฐบาลนี้ด้วยซ้ำ

3. นพ.เหรียญทอง แน่นหนา ให้ความเห็นน่าสนใจ ระบุว่า

“ถ้าผมเป็นนักการเมือง ผมจะหาเสียงขอเป็น รมว.ยุติธรรม ดังนี้

1. ผมจะสั่งการให้กรมราชทัณฑ์ประหารชีวิตนักโทษประหารทุกนายตามคำพิพากษาศาลฎีกาให้หมดสิ้นทั้งหมด ภายในไม่เกิน 3 เดือน เรือนจำสำหรับนักโทษแดนประหารจะต้องว่าง

กรมราชทัณฑ์จะต้องประหารชีวิตอย่างเป็นระเบียบปฏิบัติประจำ ไม่มีวันหยุด และรายงานผลให้สาธารณะทราบ พร้อมเปิดให้สื่อมวลชนและคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนเข้าร่วมสังเกตการณ์การประหารชีวิตทุกนายอย่างมีธรรมาภิบาล

ผมจะไม่ฟังเสียงคัดค้านการต่อต้านการประหารชีวิต ไม่ว่าจะจากกลุ่มสิทธิมนุษยชนภายในประเทศและนอกประเทศ

2. ผมจะเร่งรัดคดีอุกฉกรรจ์ ร้ายแรง โดยขอความกรุณาจากสำนักงานศาลยุติธรรมเร่งรัดกระบวนการยุติธรรมให้เป็นไปอย่างรวดเร็ว ความยุติธรรมที่ล่าช้า คือ “อยุติธรรม”

3. ไม่มีการเพิ่มงบประมาณในการดูแลนักโทษประหาร มีแต่จะลดงบประมาณด้วยการประหารชีวิตเสียให้หมดจากเรือนจำโดยเร็ว

นี่คือการหาเสียงขอเป็น รมว.ยุติธรรม จากประชาชน

ผมจะสร้างภาพ รมว.ยุติธรรม จอมโหดเพื่อให้เข็ดหลาบยำเกรงต่อกฎหมาย ด้วยการเป็นประธานพิธีการประหารชีวิตนักโทษด้วยตนเอง...” - พลตรี เหรียญทอง แน่นหนา

4. ครั้งสุดท้ายที่ประเทศไทยมีการประหารชีวิต ตามคำพิพากษาจริงๆ คือ ในปี 2561

ตอนนั้น ก็มีกลุ่มนักสิทธิมนุษยชน เอ็นจีโอไทย ตลอดจนองค์กรระหว่างประเทศ ออกมาประณาม โจมตี วิพากษ์วิจารณรัฐบาลไทย

มุมมองฝ่ายที่คัดค้าน (ต้องการให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต) ระบุว่า เพราะมีความเสี่ยงต่อการประหารชีวิตผิดคน หากมีการจับแพะ

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประณามว่า เป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะสิทธิในการมีชีวิตเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน การฆ่าโดยรัฐไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดถือเป็นสิ่งทารุณไร้มนุษยธรรม และโทษประหารชีวิตไม่ได้ทำให้อัตราการเกิดอาชญากรรมลดลงอย่างมีนัยสำคัญ

ส่วนฝ่ายที่ต้องการให้ลงโทษประหารชีวิต “ให้ตายตกไปตามกัน” เพื่อลงโทษให้สาสมกับความผิดที่ได้กระทำลงไป เมื่อผู้กระทำความผิดพรากชีวิตผู้อื่นอย่างโหดเหี้ยม ก็สมควรต้องชดใช้ด้วยชีวิตของตนเอง เพื่อให้เกิดความยุติธรรมแก่ผู้สูญเสียเพื่อยังผลในทางป้องปรามมิให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไปด้วย

5. นายปฐม อินทโรดมPathom Indarodom เล่าประสบการณ์ และให้ความเห็นน่าสนใจ ระบุว่า

“...คุณพ่อของผมเป็นอัยการครับ ท่านใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่กับสำนวนคดีที่คนทั่วไปอาจเห็นเพียงชื่อจำเลยในหน้าหนังสือพิมพ์ แต่พ่อเห็นแฟ้มคดี เห็นหลักฐาน เห็นภาพความโหดร้าย และเห็นครอบครัวของเหยื่อที่ไม่มีวันได้คนที่รักกลับคืนมา

หลายครั้งศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกตลอดชีวิต แต่พ่อกลับนั่งเขียนคำอุทธรณ์ทั้งคืนให้ผมเห็นบ่อยๆ เพราะพ่อเชื่อว่า บางคดี… ความชั่วร้ายของผู้กระทำผิดมันเกินกว่าที่สังคมควรต้องยอมรับได้ และโทษที่เหมาะสมมีเพียงโทษประหารชีวิต

พ่อไม่ได้ทำเพราะความโกรธแค้น แต่ทำเพราะเชื่อว่าหน้าที่ของพ่อคือการปกป้องคนดีในสังคม

พ่อจากผมไปนานแล้ว… แต่ทุกครั้งที่ได้ยินข่าวว่าผู้ต้องโทษประหารจำนวนไม่น้อยสุดท้ายได้รับการลดโทษ ลดแล้วลดอีก จนบางคนมีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตอยู่ในสังคมเดียวกับเรา ผมอดคิดถึงพ่อไม่ได้

ถ้าพ่อรู้ว่า คนที่พ่อเคยต่อสู้เต็มกำลังเพื่อให้ศาลลงโทษสูงสุด สุดท้ายอาจไม่ได้รับโทษอย่างที่ศาลเคยเห็นว่าสมควร พ่อคงเสียใจไม่น้อย

เพราะถ้าศาลถึงขั้นพิพากษาว่า “สมควรได้รับโทษประหารชีวิต” นั่นย่อมหมายความว่าศาลได้ชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานและความร้ายแรงของการกระทำมาแล้วอย่างรอบคอบ

คำถามคือ แล้วเหตุใด เมื่อเวลาผ่านไป คำพิพากษาที่หนักแน่นเช่นนั้นจึงค่อยๆเบาลงได้

ผมไม่ได้บอกว่ามนุษย์เปลี่ยนแปลงไม่ได้

แต่ผมอยากถามว่า เราให้ความสำคัญกับ “โอกาสของผู้กระทำผิด” มากกว่า “ความปลอดภัยของผู้บริสุทธิ์” หรือไม่

ทุกครั้งที่มีคนบอกว่า “เขากลับตัวแล้ว” ผมจะนึกถึงครอบครัวของเหยื่อเสมอ คนที่เสียชีวิตไม่มีโอกาสกลับมา… ลูกที่เสียพ่อ ไม่มีโอกาสได้พ่อคืน…. พ่อแม่ที่เสียลูก ไม่มีวันได้กอดลูกอีก

แต่คนที่เป็นผู้ก่อเหตุ กลับมีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่

ผมเข้าใจดีว่ากฎหมายต้องมีเมตตา แต่ความเมตตานั้นไม่ควรทำให้สังคมลืมว่า หน้าที่อันดับแรกของกระบวนการยุติธรรม คือการคุ้มครองผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่เพียงการมอบโอกาสให้ผู้กระทำผิด

บางครั้ง การลงโทษที่เด็ดขาด ไม่ใช่เพราะเราเกลียดคนชั่ว

แต่เพราะเรารักคนดีที่ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมนี้มากกว่า

และผมก็ยังเชื่อว่า… หากวันนี้พ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อคงยังยืนหยัดในหลักการเดิมว่า เมื่อคดีใดร้ายแรงจนศาลเห็นว่าควรลงโทษประหาร การลดทอนน้ำหนักของคำพิพากษานั้นควรเป็นเรื่องที่สังคมตั้งคำถามอย่างจริงจัง เพราะทุกครั้งที่เราตัดสินใจปล่อยคนหนึ่งกลับคืนสู่สังคม สิ่งที่เดิมพันไม่ใช่แค่ชีวิตของเขา แต่คือความปลอดภัยของคนอีกนับล้านที่ไม่เคยทำผิดอะไรเลย

ผมยอมรับตรงๆ ว่า ผมไม่ใช่นักกฎหมาย ไม่ใช่นักอาชญาวิทยา และไม่ได้มีความรู้ลึกพอจะไปถกเถียงเรื่องข้อดีข้อเสียของโทษประหารชีวิต ว่ามันช่วยลดอาชญากรรมหรือไม่ หรือประเทศไหนควรมีหรือไม่ควรมี

แต่ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ผมมีสิทธิพูดถึงความรู้สึกของตัวเอง

ถ้าวันหนึ่งมีคนที่ศาลเคยเห็นว่ากระทำผิดร้ายแรงถึงขั้นสมควรได้รับโทษประหาร แต่สุดท้ายได้รับการลดโทษจนกลับออกมาใช้ชีวิตอยู่ในชุมชนเดียวกับผม อยู่ใกล้ครอบครัวผม อยู่ใกล้ลูกหลานผม ผมยอมรับเลยว่า… ผมไม่โอเค

โดยเฉพาะเมื่อเป็นคนที่มีประวัติใช้ความรุนแรงซ้ำๆ หรือก่อคดีสะเทือนขวัญจนสังคมยังจำได้

ผมไม่อยากให้วันหนึ่งต้องมานั่งเสียใจ แล้วพูดประโยคเดิมว่า “รู้อย่างนี้…”

ผมเข้าใจว่าอาจมีคนที่กลับตัวได้จริง และผมก็ยินดีกับคนเหล่านั้น

แต่สำหรับบางคดีที่โหดร้ายเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยคำว่า “ให้โอกาสอีกครั้ง”ผมเชื่อว่าสังคมก็ควรมีสิทธิ์ถามเช่นกันว่า เรากำลังเอาชีวิตของผู้บริสุทธิ์มาเดิมพันกับความหวังที่ว่า “เขาคงไม่ทำอีก” มากเกินไปหรือเปล่า…”

6. นายสันติสุข มะโรงศรี พิธีกรข่าว Top News ระบุว่า

“เคสล่าสุด มันติดคุกมาแล้วหลายครั้ง เพิ่งออกมาก็ฆ่า 3 พ่อแม่ลูก แล้วฆ่าอีก 2พี่น้องรัสเซีย เหมือนงานอดิเรกของมัน

คนที่ถูกฆ่า ไม่ได้ไปเบียดเบียนอะไรมันเลย

คนชั่วไม่กลัวบาปกรรม ไม่ยำเกรงกฎหมาย มันคือ นรกของคนทั่วไปครับ

การที่รัฐไม่มีการลงโทษเด็ดขาด สะเทือนการรับรู้ของผู้คน เพื่อให้เกิดผลในการป้องปราม “มิให้เป็นเยี่ยงอย่าง” มันมีผลเสียต่อการดูแลความสงบเรียบร้อย ความปลอดภัยพื้นฐานในชีวิตของเราด้วยนะครับ

หลายประเทศ สหรัฐ จีน สิงคโปร์ ลงโทษประหารชีวิตคนทำผิดอุกฉกรรจ์เป็นปกติ

คือ ประหารจริงๆ เมื่อศาลพิพากษาถึงที่สุดให้ประหาร ก็ให้ตายสิ้นเวรสิ้นกรรมในชาตินี้ไป

ไม่ใช่ขังรอลดโทษ รอปล่อย

สังคมไทยต้องคิดว่า ประเทศเราได้บุญมากมั้ย จากที่ผ่านมาไม่ประหารคนทำผิดอุกฉกรรจ์จริงๆ มันมีผลดียังไงกับสังคมไทย นอกจากให้คนบางกลุ่มรู้สึกฟิน?

รัฐบาลต้องเอาจริง

นี่ยังไม่นับการปล่อยให้ขี้ยาเที่ยวสร้างความวุ่นวาย ลักขโมย ข่มขู่ ทำร้ายสุจริตชน ไม่มีแม้ความปลอดภัยในบ้านและชุมชนตัวเอง…

ปล. ไม่ต้องประหารก็ได้ครับ แล้วถ้าปล่อยออกมา ให้มันไปอยู่แถวๆ บ้านใครก็ตามที่สนับสนุนว่าไม่ต้องประหารมันนะครับ

ท่านจะรู้สึกถึงโลกที่สวยงามอยู่มั้ย”

สารส้ม