บุรุษหนึ่งซึ่งผ่านวัยได้รู้คิด

                                                                                ใช้ชีวิตตามครรลองของขนบ

                                                                                ปลูกเรือนแปงแต่งงานอันถ้วนครบ

                                                                                เติมทบสบสุขได้ลูกชาย

                                                                                ลุกาลผ่านไปไม่ลงรอย

                                                                                ไม่เห็นคล้อยถ้อยพจน์หมดความหมาย

                                                                                ทุ่มเถียงเสียงดังอย่างเอาตาย

                                                                                การเมืองเคืองขุ่นคล้ายขยายตัว

                                                                                พ่อพร่ำสอนให้รู้เชิดชูชาติ

                                                                                ลูกกลับสาดวาทกรรมราวย้ำยั่ว

                                                                                สองความคิดสองจิตใจในเขตรั้ว

                                                                                ทั้งครอบครัวแบ่งขั้วข้างต่างสุมไฟ

                                                                                “รื้อขอบกรอบคิดใหม่ไม่ล้าหลัง”

                                                                                หนุ่มวาดหวังพรั่งพรูสู่ผู้ใหญ่

                                                                                พ่อแถลงแย้งถามย้ำว่า “ไทย

                                                                                ต้องคงไว้ในระบอบอันชอบควร”

                                                                                ช่องว่างถ่างขยายรุ่นใหม่-เก่า

                                                                                กระเทาะเผาร้าวแตกจนแยกส่วน                                                   

                                                                                โต้แย้งแห่งวาทะทั้งกระบวน

                                                                                บ้านปั่นป่วนล้วนแต่แผ่ความชัง

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    “เสรีภาพตราบเราเท่าเทียมกัน

                                                                                ปราศเส้นคั่นอันใดไร้ครอบขัง”

                                                                                พ่อถอนใจส่ายหน้าว่าให้ฟัง

                                                                                “ทุกเรื่องยังต้องอังเกณฑ์เป็นธรรมดา”                           

                                                                                “ลองแกว่งแขนแทนเสรีที่ลูกคิด

                                                                                อาจพลาดทิศบิดไถลไปฟาดหน้า

                                                                                ละเมิดผู้อยู่ใกล้ร่วมชายคา                                                                

                                                                                ก่อกระทบลบศรัทธาแห่งมนุษย์”    

                                                                                “เสรีภาพกับหน้าที่รับผิดชอบ

                                                                                คือคำตอบกรอบธรรมล้ำพิสุทธิ์”

                                                                                ลูกชายไม่เจรจาก้มหน้างุด

                                                                                นิ่งหยุดก่อนหลุดคำตามออกมา

                                                                                “ทั้งระบบต้องลบล้างแล้วสร้างใหม่

                                                                                เพื่อก้าวไปให้ทันโลกวันหน้า”

                                                                                คิดเห็นต่างจึงห่างเหินเกินสบตา

                                                                                แล้วเงื้อง่าฆ่ากันตายในบ้านนั้น

                                                                                 “เจริญขวัญ”