หลายท่านที่ติดตามอ่านคอลัมน์ “ในนามประชาชนคนหนึ่ง” มาตั้งแต่แรกเริ่มตีพิมพ์เผยแพร่จะรู้ว่า คอลัมน์นี้ถ่ายทอดสถานการณ์บ้านเมืองทุกยุคสมัยผ่านบทกวีนิพนธ์ ไม่เคยมีครั้งไหนหนใดเลยที่เขียนในรูปแบบร้อยแก้ว  แต่เพราะความรู้สึกอันมีต่อบ้านเกิดเมืองนอน อัดแน่นในหัวใจจนไม่อยากใช้ฉันทลักษณ์มาล้อมกรอบความรักที่มีต่อแผ่นดินเกิด จึงขอเขียนบทความสั้นๆ นี้เป็นร้อยแก้วเป็นกรณีพิเศษ

หลายคนอาจสงสัยว่าในความคิดของคนไกลบ้าน ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินอื่นมานาน บางคนอาจครึ่งค่อนชีวิต  แผ่นดินใดอยู่ในดวงใจของคนเหล่านั้น  และฤดูใบไม้ผลิแห่งหนไหนที่ชุบชูหัวใจของเราให้ชื่นบาน

เชื่อมั่นว่าแม้อยู่ห่างหลายพันไมล์จากบ้านเกิดเมืองนอน แต่ทุกครั้งที่ได้กลับคืนมาตุภูมิคือความสุขอันไม่สามารถบรรยายด้วยถ้อยคำใด  นาทีที่เครื่องบินร่อนต่ำเหนือประเทศไทย  น้ำตาไหลด้วยความปิติกับความคิดว่า ในอีกไม่เกินชั่วโมงข้างหน้า เราจะได้ยินคำทักทาย “พี่ป้าน้าอา” เป็นภาษาไทย ได้ยินเจ้าหน้าที่สนามบินบอกว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” และจะได้กินอาหารไทยที่แสนคิดถึง เพราะไม่มีอะไรจะสร้างความสุขได้เท่ากับการกินอาหารไทยบนผืนแผ่นดินไทยท่ามกลางเสียงทักทายพูดคุยภาษาไทย

 นั่นคือความรู้สึกทุกครั้งที่ได้ “กลับบ้าน”  และเมื่อในวาระที่ต้องอยู่ต่างแดน ด้วยภาระหน้าที่ ซึ่งแต่ละคนมีเส้นทางชีวิตที่แตกต่างกันออกไป ด้วยความเป็นพ่อ..เป็นแม่..เป็นสามี..เป็นภรรยา..เป็นนักศึกษา..เป็นคนทำงานที่ต้องอาศัยอยู่ต่างประเทศ มั่นใจว่าทุกคนยังโหยหาบ้านเกิด เพราะบ้านเกิดคือรกรากที่หล่อหลอมจนเติบโตมาใช้ชีวิตบนแผ่นดินที่สอง แม้ฤดูกาลบนแผ่นดินอื่นจะน่าตื่นตาตื่นใจ แต่เชื่อเถอะว่า..ไม่มีฤดูใบไม้ผลิที่ใดจะงามเท่าฤดูฝนบนแผ่นดินเกิดอีกแล้ว

ช่วงนี้มีบทเพลงหนึ่งซึ่งเป็นบทเพลงเก่าแก่  แต่นำกลับมาขับร้องใหม่  นั่นคือเพลง “บ้านเกิดเมืองนอน” ครั้งแรกที่เปิดฟังผ่านยูทูป ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ ด้วยความคะนึงกลิ่นไอดินหลังฝนตก ซึ่งไม่มีผืนดินใดจะรวยรินกลิ่นหอมหวานได้เท่าแผ่นดินเกิด

แต่ละชาติมีแง่งามและมี “กลิ่น” เฉพาะท้องถิ่น  อเมริกาที่ดิฉันอาศัยเป็นบ้านแห่งที่สองมีกลิ่นอายเฉพาะตัว ซึ่งแตกต่างจากแผ่นดินไทย  บ้านเกิดของเราก็เช่นกันที่โชยกลิ่นหอมหวานและความทรงจำอันแสนงามให้คะนึงหา  สารภาพอย่างไม่อายว่าน้ำตาไหลราวเห็นแม่ของตนมายืนกวักมือเรียกให้กลับบ้าน เตือนความทรงจำว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กลับ “บ้าน”

เพื่อนคนหนึ่งของดิฉันพลัดแผ่นดินไปอยู่ฟินแลนด์  เธอได้ฟังเพลง “บ้านเกิดเมืองนอน” แล้วรู้สึกว่าจนวันนี้ก็ยังเข้ายุคสมัยด้วยความอมตะของบทเพลง  แต่ฟังแล้วไม่หลั่งน้ำตา แต่กลับภาคภูมิใจที่สุดในความเป็นคนไทย ภูมิใจในรากเหง้าอันเก่าแก่ของเรา แม้จะอยู่ท่ามกลางความหนาวเยือกในฟินแลนด์

หากจะถามว่าบ้านเกิดเมืองใดเล่าที่อยู่ในหัวใจคนไกลบ้าน คำตอบอยู่ในบทเพลง “บ้านเกิดเมืองนอน” ทุกถ้อยคำทำนอง