ใกล้วันลงคะแนนเลือกตั้งใหญ่ทั่วประเทศ วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 เข้ามาทุกที วิชามารและเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้ายก็ถูกงัดออกมาใช้มากขึ้นทุกที อย่างที่เป็นข่าวจับได้ไล่ทันก็มีมิใช่น้อยและคนพวกนี้ไม่ค่อยอายเสียด้วยอาจเป็นไปได้ว่ากินข้าวไม่มียางมาตั้งแต่เด็ก

การเลือกตั้งครั้งนี้มีพรรคที่ส่งคนลงสมัครมากถึง 57 พรรค จากทั้งหมด 75 พรรคที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนปี 2568 ตั้งแต่พรรคหลักๆ ที่มีชื่อเสียง จนถึงพรรคที่ตั้งโดยคนที่แถวบ้านตัวเองยังไม่เคยคุยด้วย หรือตั้งแต่เรียนมีเพื่อนอยู่ 5-6 คน คล้ายว่า สมัครเผื่อฟลุคได้เข้าสภา มีเงินเดือนกิน ข้าวกลางวันฟรี สิทธิประโยชน์ล้นหลาม

ด้วยจำนวนพรรคมากมายขนาดนี้ อาจจะทำให้ชาวบ้านธรรมดาอย่างเราๆ วิงเวียนศีรษะ ผมเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งซึ่งไม่ได้มีเอี่ยวอะไรกับใครเขาจึงเกิดความคิดขึ้นมาบางอย่าง หาวิธีคัดกรองด้วยตนเอง เอาพวกพรรคกะโหลกกะลาทิ้งไปเสียบ้าง โดยมีหนังสือคู่มือเลือกตั้งของ กกต. หรือ คณะกรรมการการเลือกตั้ง เป็นข้อมูลพื้นฐาน

วิธีการที่ผมใช้ส่วนตัวก็ไม่มีอะไรมาก เริ่มต้นด้วยการเปิดดูหนังสือคู่มือของ กกต.เปิดไล่ไปทีละพรรค ตั้งแต่เบอร์ 1ถึงเบอร์ 57 โดยยังไม่ต้องอ่านนโยบายพรรคที่มีพิมพ์อยู่ท้ายรายชื่อใดๆ ทั้งสิ้นเมื่อผมเห็นว่าพรรคไหนไม่มี “รายชื่อบุคคลเสนอให้เป็นนายกรัฐมนตรี” ก็ตัดทิ้งออกจากสารบบส่วนตัวทันที เพื่อไม่ให้เปลืองพื้นที่สมอง

เพราะพรรคเหล่านี้ให้อารมณ์เหมือนเห็นงูเลื้อยมามีแต่ลำตัว หาหัวไม่เจอ

ถัดมา ถ้าพรรคไหนมี “รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ” ไม่ถึง 30 คน ผมก็ตัดทิ้งออกด้วยเหมือนกัน แม้ว่าบางพรรคจะมีรายชื่อบุคคลเสนอให้เป็นนายกรัฐมนตรีก็ตามแต่เมื่อผู้สมัครบัญชีรายชื่อมีไม่ถึง 30 คนก็ไม่รู้จะเอาไว้ทำไม กะอีแค่หาคนมาร่วมหัวจมท้าย 30 คนยังหาได้ไม่ถึง จะไปหวังพึ่งพาอะไรก็คงยาก

บางพรรคที่มีผู้สมัครบัญชีรายชื่อไม่ถึง30 คน แต่ผู้ที่ถูกเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีหรือคนที่อยู่ในบัญชีรายชื่อบางคน อาจจะน่าสนใจ พอมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก และแม้ในจำนวนนี้ก็มีบางคนที่ผมเคยชื่นชม แต่ก็ต้องตัดใจ ไม่อาลัยอาวรณ์

หลังจากผมใช้เงื่อนไข 2 ประการนี้ในการคัดออก ก็พบว่า พรรคที่เราต้องมานั่งเสียเวลาขบคิดหายไปถึง 41 พรรค ทำให้จำนวนพรรคจาก 57 เหลืออยู่ 16 พรรค แต่สำหรับผม ยังถือว่าเยอะเกินไปอยู่ดี

ตอนนี้แหละที่ผมอาศัยความเป็นคนชอบดูฟุตบอลอังกฤษ จัดลำดับพรรคที่เหลือเป็นพรีเมียร์ลีก และ ลีกแชมเปี้ยนชิพ ส่วนพวกลีกรองๆ จากนี้ หรือนอกลีก ก็ปัดตกไปแล้วในจำนวน 41 พรรคที่ว่ามา แต่ถ้ารู้สึกว่ายังเยอะอยู่ ก็ตัดระดับลีกแชมเปี้ยนชิพออกไปด้วย

อย่าคิดเสียดมเสียดาย และอย่าไปคิดเห็นอกเห็นใจนักพรรคการเมือง ควรจะเห็นใจบ้านเมืองเป็นอันดับแรก และเห็นใจตัวเองที่ต้องมาทำหน้าที่คัดกรองความไร้สาระออกไป

เมื่อผมทำตามกระบวนการส่วนตัวแล้ว ทีนี้ก็จะเหลือพรรคที่ต้องใช้สมองพิจารณาอยู่ไม่ถึง10 พรรค จากนั้นค่อยมาดูตัวผู้เล่น ชื่อเสียงเรียงนามเป็นยังไง พอจะมีประโยชน์ต่อประเทศชาติบ้านเมืองแค่ไหน ชั่วดีถี่ห่างอย่างไรก็จะเริ่มเห็นชัด เพราะตัวเลือกเหลือน้อยลง พวกที่มาสร้างสีสันแบบดาวสภาบ้าๆ บอๆ เอาซีนหาแสงตอนอภิปราย ก็ควรจะหมดสมัยไปได้แล้ว

เหตุที่ผมไม่ได้ตัดพรรคหลักๆ ที่จัดอยู่ในชั้นพรีเมียร์ลีกออกไป แม้ส่วนตัวจะไม่ชอบและไม่เลือกก็ตาม เพราะยังไงพรรคหลักๆ ก็มีฐานคนลงคะแนนจำนวนมากอยู่แล้ว ถึงเราไม่เลือกคนอื่นก็เลือก ประมาณว่าเลวแค่ไหนก็ยังรัก-ทำนองนั้น ค่อยมาวัดความสามารถและคุณค่ากันเน้นๆ ตอนเข้ามาสู่สภาและตั้งรัฐบาลจะได้ลดจำนวนพรรคที่ทำให้เกิดอาการเบี้ยหัวแตกในสภา บางพรรคเหลือคนสองคน เสียงก็เบาลง มีความคิดดีๆ เสนอเป็นร่างกฎหมายอะไรไป คนอื่นไม่เอาด้วยก็จบ

และที่แย่กว่านั้นคือ จำนวนสส.จากพรรคที่กระจัดกระจายยิบย่อย อาจเป็นที่มาของการจ่ายเงินทองของขวัญเพื่อซื้อเสียงโหวตเพื่อการผ่านกฎหมาย หรือโหวตอะไรสักอย่างสองอย่าง

วิธีการคัดกรองเบื้องต้นของผมไม่สงวนลิขสิทธิ์ ไม่แน่ถ้าทำกันได้มากๆ อาจจะทำให้ต่อไปพรรคการเมืองในบ้านเราลดจำนวนลงบ้าง แต่ก็อีกนั่นแหละ คนที่ส่องกระจกไม่รู้จักเงาตัวเองยังมีอยู่เสมอ

ทิวา สาระจูฑะ