นับนานปีที่พระองค์ทรงครองราชย์

ชินสายตาข้าพระบาทมิคลาดเคลื่อน

ตลอดปีเดือนวันอันคุ้นเตือน

เฉกเสมือนนาฬิกาเตือนตาวัน

กลางแดดจ้าฝ้าฝุ่นกรุ่นตลบ

พระเสโทท่วมกลบพระพักตร์ผัน

กลางฝนฟ้าพายุเดือดดุดัน

กลางลมแล้งแรงหนาวสั่นสะท้านเตือน

เหนือหุบห้วยกันดารร้างกลางป่าเขา

กลางลำเนากระแสศึกระทึกเถื่อน

กลางแดนดงเดือดแดงแฝงเล่ห์เยือน

กระสุนเกลื่อนกลางไพรวันโลกผันแปร

มีจอมคนทนยาตราทุกหล้าแหล่ง

เพื่อสำแดงทศธรรมนำกระแส

เพ็ญพระราชกรณีที่ถ่องแท้

เพื่อกอปรแก้ทุกข์ทั้งผองของประชา

เพื่อรอบรู้กู้วิกฤติทุกทิศถิ่น

แหล่งน้ำดินฟ้าอากาศฝนหยาดหญ้า

กว่าสี่พันโครงการราชพัฒนา

ชุบชีวาพสกผองของแผ่นดิน

ลุเจ็ดสิบปีทองครองประเทศ

พระประเวศทั่วแดนไกลในทุกถิ่น

ตราบเก้าสิบพระชนมายุภูมินทร์

ทรงเป็นปิ่นฉัตรเหนือเกล้าปกเผ่าไทย

พสกหวังตั้งจิตอธิษฐาน

ประลุกาลสมานฉันท์วันสดใส

แผ่นดินทองรองเรืองเฟื่องฟูใจ

ออกตกกลางเหนือใต้ไทยสราญ

เพราะไทยถ้วนล้วนรำลึกสำนึกว่า

ตราบวันใดไทยประชาไม่สุขศานต์

ตราบนั้นคือทุกข์ทั้งผองของภูบาล

เพราะทรงญาณหยั่งทุกข์ผองประชา

ลุเจ็ดสิบฉนำคราราชาภิเษก

พระคือเอกกษัตริย์ฉัตรแหล่งหล้า

ขอพระเดชพระสยามเทวา

พระบุญญาบูรพกษัตริย์ไทย

บันดาลดลคนไทยรักสามัคคี

เหมือนน้องพี่บรรพกาลบุราณสมัย

เลิกแตกแยกแปลกแนวคิดวิปริตไป

ถวายชัยใต้ร่มฉัตรบัดนี้เทอญ