เมื่อวานนี้ กทม.ได้จัดประชุมทำความเข้าใจกับวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ทั่วกรุงเทพมหานคร

50 เขต กว่า 5,000 วิน

ประเด็นหลักๆ เป็นเรื่องการจัดระเบียบเพื่อความปลอดภัย การไม่ขับขี่บนทางเท้า โดยทางกรุงเทพมหานครจะเข้มงวดในการจับ-ปรับอย่างจริงจัง รายละ 1,000 บาท รวมทั้งจะทยอยย้ายวินบนทางเท้า โดยทำจุดจอดให้ใหม่ เพื่อคืนทางเท้าให้กับคนเดินเท้าได้ใช้ประโยชน์ร่วมกันอย่างปลอดภัย

รองผู้ว่าฯ นายสกลธี ภัททิยกุล งานนี้ถือว่ารับงานหินเอาการ

1. ปัจจุบัน ผู้ขับขี่จักรยานยนต์รับจ้างที่ขึ้นทะเบียนกับกรมการขนส่งทางบก มีทั้งสิ้นรวม 1.9 แสนคัน

แบ่งเป็น พื้นที่ กทม. จำนวน 1 แสนคัน และต่างจังหวัด 9 หมื่นคัน

2. ลองคิดว่า มอเตอร์ไซค์รับจ้างแต่ละคัน สมมุติว่ารับผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 30-40 คน

ทั้งระบบก็จะมีผู้โดยสารใช้บริการจำนวนหลายล้านคนต่อวัน

คิดเป็นเงินรายได้เฉพาะค่าโดยสาร ปีละหลายหมื่นล้านบาท

3. ในความเป็นจริง เสื้อวินมอเตอร์ไซค์ในแต่ละแห่ง จะมีมูลค่าทางเศรษฐกิจไม่เท่ากัน

ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของผู้โดยสาร

บางวิน เสื้อวินจะมีมูลค่าในตลาดมืดหลักแสนบาท

นับเป็นทรัพย์สินที่ยังไม่ได้ถูกรับรอง แต่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจอยู่จริง เพราะระบบที่ควบคุมปริมาณวินแต่ละแห่งนั่นเอง ทำให้เสื้อวินมีมูลค่าสูงกว่าเสื้อกั๊กทั่วๆ ไป

4. ปัจจุบัน ชาวมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ถือบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ จำนวน 4 หมื่นราย

แบ่งเป็น พื้นที่ กทม. 8.5 พันคัน และต่างจังหวัด 3.15 หมื่นคัน

นี่คือฐานข้อมูลอีกส่วนหนึ่ง ที่ภาครัฐสามารถจะนำมาใช้ในการออกแบบความช่วยเหลือแก่ชาววิน

แต่ปัจจุบัน ยังไม่ปรากฏรูปธรรม นอกจากโครงการช่วยเหลือให้ใช้น้ำมันแก๊สโซฮอล์ 95 และ 91 ราคาถูกกว่าปกติ 3 บาทต่อลิตร ซึ่งคาดว่าจะเริ่มดำเนินโครงการได้ภายในเดือนม.ค. 2562

ทราบว่า กระทรวงพลังงานได้กำหนดเกณฑ์ให้เติมน้ำมันได้ไม่เกิน 5 ลิตรต่อคันต่อวัน หรือประมาณ 150 ลิตรต่อเดือน คิดเป็นเงินประมาณ 450 บาทต่อคนต่อเดือน

5. ก่อนหน้านี้ นิด้าโพล เคยสำรวจความคิดเห็นของประชาชน เรื่อง “ความคิดเห็นของประชาชนต่อการใช้บริการรถมอเตอร์ไซค์สาธารณะ ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล” วันที่ 30-31 พ.ค. 2561 พบปัญหาที่สะท้อนจากประชาชนทั่วไปอย่างน่าสนใจหลายประการ อาทิ

ปัญหาที่ท่านพบมากที่สุดในการใช้บริการรถมอเตอร์ไซค์สาธารณะ อันดับ 1 คือ ความปลอดภัย เช่น การขับรถเร็ว การขับขี่บนทางเท้า การขับรถย้อนศร และการข่มขู่ผู้โดยสาร ร้อยละ 43.69, รองลงมา คือ การคิดราคาเกินจริง ร้อยละ 32.67

นอกจากนี้ ยังพบว่า ปัจจุบัน ความนิยมใช้บริการ Grab Bike เติบโตขึ้นมาเร็วมาก

โดยผู้บริโภคเปิดเผยว่า จะเลือกใช้บริการ “วินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง” ร้อยละ 65.58 ขณะที่เลือกใช้บริการ “Grab Bike” ร้อยละ 34.03

ยิ่งกว่านั้น ประชาชนยังสะท้อนความคิดที่อยากจะเห็นแนวทางที่อยากจะเห็นการพัฒนาบริการของรถมอเตอร์ไซค์สาธารณะ ระบุว่า

อันดับ 1 มีการอบรมเรื่องความปลอดภัยในการขับขี่ ให้กับมอเตอร์ไซค์สาธารณะที่ให้บริการประชาชนทุกชนิด ร้อยละ 46.65

อันดับ 2 มีการบังคับใช้กฎหมายและบทลงโทษที่เคร่งครัดกับมอเตอร์ไซค์สาธารณะที่กระทำความผิดทุกรูปแบบ ร้อยละ 41.77

อันดับ 3 มีการกำหนดมาตรฐานราคาในการใช้บริการที่แน่นอน (ราคาตามระยะทางจริง) ร้อยละ 36.10

อันดับ 4 อนุญาตให้ Grab Bike จดทะเบียนได้อย่างถูกต้อง ร้อยละ 30.11

อันดับ 5 ควรจัดตั้งให้มีหน่วยงานรับเรื่องร้องเรียนมอเตอร์ไซค์สาธารณะอย่างชัดเจน ร้อยละ 28.51

อันดับ 6 ควรมีหน่วยงานสุ่มตรวจคุณภาพการให้บริการมอเตอร์ไซค์สาธารณะอย่างสม่ำเสมอ ร้อยละ 25.24

ข้อมูลเหล่านี้ รัฐบาล คสช. และพรรคการเมืองต่างๆ ควรนำไปใช้กำหนดนโยบายเพื่อสร้างระบบบริการของมอเตอร์ไซค์สาธารณะให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อไป

6. น่าคิดว่า อาชีพมอเตอร์ไซค์รับจ้างมีฐานะเป็น “แรงงานนอกระบบ”

ผู้ประกอบอาชีพขับมอเตอร์ไซค์ ก็ไม่อยู่ในระบบสวัสดิการแรงงาน

หากสามารถจะสร้างระบบ เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของคนเหล่านี้ให้ดีขึ้น ทั้งในด้านสวัสดิการ ความปลอดภัย ประกันภัย ความสามารถในการประกอบอาชีพ การกำกับควบคุมดูแลที่ดี ฯลฯ ย่อมจะเกิดประโยชน์ที่ยั่งยืน ทั้งต่อผู้ขับขี่และผู้ใช้บริการ

ผู้ประกอบอาชีพขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก็จะได้ปลดเปลื้องตัวเองจากอิทธิพลการเมือง ที่เคยเข้าไปสร้างบุญคุณ หรือกดขี่ข่มเหงผ่านระบบผลประโยชน์เดิม เพื่อจะได้ไม่ตกเป็นเครื่องมือป่วนบ้านป่วนเมือง และสามารถจะมีบทบาทที่ภาคภูมิใจในการเป็นพลเมืองดี ช่วยกันสร้างเศรษฐกิจหรือมีส่วนร่วมในการดูแลรักษาความเรียบร้อยของบ้านเมืองได้ด้วยต่อไป

สารส้ม