ยามรอคอยผู้มาเยือน

En attendant une visite

กระท่อมซอมซ่อ โดดเดี่ยว และมืดทึบ

ตั้งอยู่เชิงเขาลูกหนึ่ง

มองเห็นทะเลอยู่ไกลๆ

สุนัขตัวหนึ่ง ขี้โรคและสกปรก

นอนอยู่บนพื้นดินแห้งผาก

ชายคนหนึ่งดวงตาปิดสนิท

ผิวสีน้ำตาลเข้ม หน้าตาหมองคล้ำ

กำลังสูบฝิ่นอยู่หน้าประตูกระท่อม

เขายืนอยู่ที่นั่น สบายๆ

ในโลกแห่งความฝันของเขา

ใบหน้าเฉยเมย

สมองว่างเปล่า

เขาอาจจะรู้ว่า มีคนจะเอาเงินมาให้เขา

สำหรับแลกกับฝิ่น

หญิงชรานอนอยู่ในกระท่อมซอมซ่อนี้

เธอป่วยหนักและหิวโหย

เธอหวังว่าในไม่ช้านี้

จะมีใครสักคนมาช่วยเธอ

และดูแลเอาใจใส่เธอ

๒๕๑๔

เกร็ดประวัติ

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระราชนิพนธ์บทกวีนี้ในเวลาใกล้เคียงกับที่ทรงประพันธ์ “Les champs de riz” หรือ “นาข้าว”เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๔ ครูให้อ่านตัวอย่างคำประพันธ์ซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับการรอคอย และให้แต่งบทกวีโดยใช้แนวคิดนี้เป็นแก่นเรื่อง (theme) รับสั่งถึงการพระราชนิพนธ์ว่า

“เมื่อตอนเล็กๆ เคยรู้จักชาวบ้านคนหนึ่ง วันๆ เอาแต่สูบฝิ่น แถมเอาลูกสาวมาขาย เพื่อเอาเงินไปซื้อฝิ่นพอมีเงินบ้างก็มาไถ่ตัวไป แล้วก็เอามาขายอีก จึงเกิดความคิดที่จะบรรยายภาพของชายคนนี้ ในขณะเดียวกันเพื่อให้เกิดความขัดแย้ง จึงกล่าวถึงความต้องการของหญิงชราที่ป่วยหนักและหิวโหย ตั้งความหวังรอคอยอาหารและการดูแลเพื่อยังชีวิต อาหารเป็นสิ่งจำเป็นในการยังชีพ”