ก่อนที่ฟ้าจะเกลื่อนดาววาวแววฝัน

ดวงตะวันเคยครองเคร่าเป็นเจ้าของ

ก่อนเทพปรายสายฝนทิพย์จิบแสงทอง

เมฆเคยหมองทำนองหม่นฟ้าปนเทา

ก่อนจะก้าวเท้าย่างหว่างวิถี

เราเคยมีก้าวแรกแปลกแปลบเหงา

แผ่วเพียงลมพรมพร่างแผ่วบางเบา

ยินลำนำคำคลอเศร้าเคล้าน้ำตา

เคยเรไรหริ่งหรีดกรีดปีกเย้ย

ยามน้ำค้างพร่างเชยซบพฤกษา

ปลายทางทอดตลอดลิบขลิบขอบฟ้า

พร่างแสงพร่าท้าฝันให้ดั้นไป

หากแต่มีหวานดอกไม้ในดงหนาม

ที่ทายท้าพยายามข้ามหนามไหน่

จุดเย็นเยียบยังเร้นร่างกลางเปลวไฟ

ท้าหัวใจไฟใฝ่ฝันให้มั่นคง

ท้าให้ก้าวเท้าไกลไปสุดกู่

รู้ไม่รู้ต้องตรองไตร่ไม่ใหลหลง

กายแข็งแกร่งจิตแน่วแน่ทระนง

ยืนหยัดยงเป็นพลังบังแรงลม

จึ่งวันนี้ประกายพรึกผนึกฟ้า

กลิ่นผการื่นอบร่ำฉ่ำชื่นฉม

หวานนกน้อยร้อยลำนำพรำประพรม

เสียงระงมปรบมือรอช่อดอกไม