“มีอำนาจ ต้องฉลาด คอยรำลึก

เกิดสำนึก กับการ ทำงานใหญ่

ให้สำเร็จ ลุล่วง ตามตั้งใจ

จงอย่าได้ หิวอำนาจ ไม่สร่างซา”

แต่งเอง

แต่งกลอนบทนี้ให้กับใครก็ได้ที่ชอบหิวอำนาจ เพราะ “ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง” ดังที่พระพุทธองค์เคยสอนไว้ และความหิวที่ว่านี้มิได้จำกัดอยู่เฉพาะเรื่องการหิวอาหารเท่านั้น แต่ขยายวงกว้างออกไปในหลายๆเรื่อง โดยเฉพาะในเรื่องของความหิวเงินและหิวอำนาจ ซึ่งทำให้คนหิวอย่างนี้จะเป็นคนที่ไม่ค่อยจะมีจิตสำนึกในความถูกต้องชั่วดีอะไรทั้งสิ้น

บางคนมีเงินมีทองมากแล้วก็ยังไม่พอยังไม่หยุดที่จะหาเงินหาทองหาอำนาจให้มากยิ่งขึ้นไปอีก วิธีไหนที่ทำให้ได้มาในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว แม้จะเป็นวิธีการที่ผิดกฎหมาย ผิดคุณธรรมความถูกต้องชั่วดีก็ไม่ใส่ใจ เอาความหิวดังกล่าวของตนเป็นตัวตั้ง แล้วเอาความหิวดังกล่าวเป็นตัวตั้ง เพื่อทำทุกสิ่งทุกอย่างในการระงับความหิวนั้น

ความหายนะล่มจมของส่วนรวมจะเป็นอย่างไรนั้น คนหิวอำนาจพวกนี้ไม่เคยนึกถึง แม้กระทั่งคำสอนของพระพุทธองค์ที่ว่า “ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง”ก็ไม่เคยมีอยู่ในหัวของตน คนอย่างนี้ถ้าไม่มีการรักษาให้ดี หรือรักษาให้ถูกโรคแล้ว ชีวิตจะต้องจบลงเพราะโรคอย่างนี้แน่นอน และจะเป็นการจบลงของชีวิตที่มีแต่คนบ้วนน้ำลายรด

จะเป็นคนใหญ่คับบ้านคับเมืองแค่ไหนมีอำนาจวาสนาแค่ไหน ตำแหน่งหน้าที่ไหน จะมีมาตรา 44 ในมือหรือไม่มี ก็ต้องจบลงด้วยโรคหิวอำนาจของตนทั้งสิ้น

บ้านเมืองของเราขณะนี้ยังมีคนที่เป็นโรคหิวอำนาจเพราะมีอำนาจอยู่ในมือ และไม่ต้องการให้อำนาจที่มีอยู่หมดไปได้ง่ายๆ ต้องหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเป็นทางออกในการครองอำนาจของตนให้ยืดยาวออกไปตลอดเวลา ชี้นำคนไม่รู้เรื่องให้คล้อยตามก็มี ภายใต้การหนุนเชียร์ของบรรดาพวกประจบสอพลอที่มีอยู่รอบตัวก็มี บ้านเมืองของเราในยามนี้จึงยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องอย่างนี้ ก็เพราะเรื่องของความหิวในอำนาจของผู้มีอำนาจ

ใครจะทักท้วงอย่างไรไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้

มีการซื้อขายตำแหน่งกันตรงนั้นตรงนี้ก็รีบปฏิเสธก่อน แทนที่จะเชิญผู้ที่บอกมาสนทนา สอบถาม และตรวจสอบอย่างจริงจังเพื่อหาทางแก้ไข หรือลงโทษ

สามปีที่ผ่านของการใช้อำนาจด้วยความหิว เป็นสามปีที่นานพอในการทำให้ผู้คนในบ้านเมือง
“รู้เท่า” และ “รู้ทัน”

“รู้เท่า” ถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น และ“รู้เท่า” ถึงการทำงานของผู้มีอำนาจและองค์กรต่างๆ ของบ้านเมืองว่าเป็นอย่างไร รู้ถึงผลที่เกิดจากการทำงานในสามปีที่ผ่านมาของคนเหล่านี้ว่าดีขึ้นกว่าเดิม หรือยังไม่ดี ไม่ถูกทิศถูกทาง นอกจากคำพูดคำโฆษณา

“รู้ทัน” คือรู้เท่าทันสถานการณ์และวิธีการของผู้ใช้อำนาจในองค์กรต่างๆ ของบ้านเมืองว่าเป็นอย่างไร ซึ่งต่อไปนี้คงไม่ยอมให้ถูกหลอก ถูกชักจูงให้คล้อยตามได้ง่ายๆ เพราะความเชื่อถือนั้นลดน้อยลงตามลำดับตามวันเวลาที่ผ่านไป

ขณะนี้เป็นอย่างนี้จริงๆ

ความระแวงสงสัยในหมู่ผู้คนในบ้านเมืองที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาที่แก้ไขให้เขาไม่ได้ก็ดี ความเกลียดชังในพฤติกรรมของการทำงานและการแสดงออกของคนมีอำนาจก็ดี และความโกรธที่เพาะตัวตามมาและเกิดขึ้นเรื่อยๆ ก็ดี สิ่งต่างๆ เหล่านี้อย่ามองข้ามเป็นอันขาด เพราะจะทำให้มีปัญหากับผู้คนทั้งหลายในทางต่อต้านตามมา ไม่ช้าก็เร็ว

ต้องรู้ให้ทันในเรื่องดังกล่าว เพราะความตกต่ำในเรื่องความศรัทธาและความเชื่อถือของประชาชนนั้น จะทำให้ภาพรวมในภาพลักษณ์ของทหารของกองทัพต้องเปรอะเปื้อนไปด้วย เพราะผู้ถืออำนาจในการบริหารบ้านเมืองขณะนี้ส่วนใหญ่มาจากทหาร

ทหารดีๆในกองทัพที่ดีมีอยู่มากจะเสียกำลังใจและก่อให้เกิดผลสะเทือนแก่กองทัพในส่วนรวมได้

โดยเฉพาะในเรื่องของประชาชนแล้ว เป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจให้มากในเรื่อง “การมีส่วนร่วม”

ในความคิดเห็นต่างๆในมิติต่างๆ ที่เกี่ยวข้องผูกพันอยู่กับชีวิตและการดำรงชีวิตประจำวันของพวกเขาในแต่ละวัน คือ ร่วมคิด ร่วมเรียนรู้ร่วมทำ ร่วมแก้ปัญหา และร่วมรับผล เพราะประชาชนเป็นเจ้าของอำนาจที่แท้จริงในระบอบการเมืองการปกครองประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

เฉพาะอย่างยิ่งต้องระลึกอยู่ตลอดเวลาว่า

1. เงินเดือน

2. เงินประจำตำแหน่งหรือเงินตอบแทนอื่น

3. เบี้ยประชุม และเบี้ยเลี้ยง ค่าเดินทาง

ล้วนแล้วแต่เป็นเงินที่มาจากภาษีของประชาชนทั้งสิ้น ไม่นับรวมสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ในที่ทำงาน และที่ติดมากับตำแหน่งหน้าที่ เช่น รถยนต์ประจำตำแหน่ง เป็นต้น ที่บางคนได้นำไปให้ลูกเมียที่บ้านใช้ด้วยซ้ำไป

หิวในอำนาจเกิดขึ้นเมื่อไรให้คิดถึงสิ่งเหล่านี้

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ