“หมัดสวน” เป็นแม่ไม้มวยไทย มวยสากล มวยวัดและมวยอื่นๆ ที่“สุดเด็ดดวง”เพราะ “ดับคู่ต่อสู้ได้อย่างทันทีทันใด” โดยเฉพาะนักชกทางการเมือง ต่างเป็น “จอมหมัดสวนระดับอัจฉริยะ” ทั้งสิ้น

แม้แต่ในนครสารขัณฑ์ นักการเมืองล้วนเชี่ยวชาญในการ “สวนหมัด” ได้อย่าง “สุดเจ๋ง” ยิ่งใครใช้ “หมัดสวน” ได้อย่างยอดเยี่ยม ก็จะ “ผันตัวเองจากดาวเคราะห์และดาวแคะขึ้นมาเป็นดาวฤกษ์อย่างสุดเท่”

ส่วนดาวฤกษ์และขาใหญ่ทางการเมืองทุกราย ล้วนเป็นเอตทัคคะในการ“ส่วนหมัด”มาตั้งแต่เกิด

“ในบรรดาผู้ใช้หมัดสวนอย่างสุรุ่ยสุร่ายจนกลายเป็นตำนานแห่งเทพต้องยอมรับว่า ท่านทศกัณฐ์ผู้ถูกฆ่าไม่ตายทางการเมือง” นั้น นอกจากเป็นพ่อมดปากแจ๋ว ฤๅษีปากไวขุนพลปากไร้หูรูด ยังเป็นเทวดาปากสวนที่ “คู่ต่อสู้ทางการเมืองต่างยอมแพ้”

“ก็จะไม่ยอมแพ้ได้อย่างไร?” เพราะ “วจีปีศาจจากลิ้นมัจจุราชของเปิ้น” ถูกกูรูทางการเมืองให้ฉายาเป็น “น้ำกรดอาบยาพิษ” ที่สาดใส่ผู้ใด รับรองได้ “หนังไหม้ เนื้อหาย และดิ้นทุรนทุรายทุกคนจร้า”

หลังจากที่ “ท่านทศกัณฐ์” ได้ทำการ “สาดน้ำกรดอาบยาพิษ” กับศัตรูทางการเมืองมายาวนานอย่างสุรุ่ยสุร่าย ล่าสุด “ท่านพ่อมดปากแจ๋ว” ก็ได้ด้อยค่า “ท่านปะเท้งปะ” ผู้นำแถวสามของพรรคส้มที่ปัจจุบันคือ “ขุนพลเบอร์หนึ่ง” ด้วยวาทกรรมที่ “ยาขอบ” ต้องยกธงขาวว่า

“ปะเท้งปะเอ๋ย สูเจ้าคือผู้ไร้เดียงสาทางการเมือง เป็นได้แค่นักการเมืองระดับสึ่งตึงเท่านั้น”

“สึ่งตึง” เป็นภาษาชาวเหนือ แปลและหมายถึงอะไร? ชาวสารขัณฑ์ต่าง “รู้ความหมาย” อย่างสุดกระจ่าง

ปรากฏว่า “ท่านปะเท้งปะ” ถูกท่านทศกัณฐ์ด้อยค่าเป็น “สึ่งตึง” ได้แต่เก็บปากเก็บคำไม่ตอบโต้ ราวกับ “นกปากเจ็บ” ที่ร้องเพลงไม่ได้

งานนี้ เล่นเอา “กองเชียร์” ชาวส้ม “ไม่ปลื้ม” ที่ขุนพลของตนถูกทศกัณฐ์ตุ๊บตั๊บด้วยวจีสุดอำมหิต จน “งอมพระราม งอมพระลักษมณ์และงอมหนุมาน” แต่กลับ “ไม่สวนหมัด” กลับไปอย่างดุฉกรรจ์

ชาวส้มบางรายจึงตั้งคำถามว่า “เหตุใดท่านปะเท้งปะจึงไม่ปล่อยหมัดสวนใส่ทศกัณฐ์ด้วยวจี ดังนี้”

“ตูข้าเป็นคนสึ่งตึง ก็ยังไม่สุดเห่ยเท่ากับสูเจ้าที่เป็นคนจ๊าดง่าวที่ขยันใช้แมวไปแจวเรือ ใช้เสือไปไถนา และใช้ลาไปบริหารประเทศ”

ในขณะที่ “กองแช่ง” ต่างออกมา “ซ้ำเติม” ท่านปะเท้งปะว่า“ไร้หมัดสวนที่ดุดัน” จะเป็น “นักการเมืองที่รุ่งเรืองได้หรือ?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม